II SAB/Po 72/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. i P. H. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie sprostowania omyłki graficznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 100;- (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. D. H. oraz P. H. (dalej również jako: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy (dalej jako: "organ") w przedmiocie nierozpoznania ich wniosku o sprostowanie omyłki graficznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 15 października 2025 r. zwrócili się do organu z wnioskiem o dokonanie sprostowania błędu o charakterze graficznym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2020 r., nr [...] W odpowiedzi organ wystosował do skarżących w dniu 13 lutego 2026 r. pismo informacyjne, w którym wskazał, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują procedury administracyjnej służącej "sprostowaniu omyłki graficznej", w związku z czym organ nie ma podstaw prawnych do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia ani podjęcia innej czynności materialnotechnicznej podlegającej zaskarżeniu. Skarżący, nie zgadzając się z tym stanowiskiem, wnieśli ponaglenie, a następnie skargę do Sądu, zarzucając organowi bezczynność i domagając się zobowiązania go do merytorycznego załatwienia wniosku poprzez dokonanie żądanego sprostowania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, która z innych powodów jest niedopuszczalna. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że skarga na bezczynność nie przysługuje na każde bierne zachowanie organu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (tj. gdy organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub nie podejmuje aktu/czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) oraz w przypadku określonym w pkt 4a. Dodatkowo pkt 9 tego artykułu przewiduje kontrolę bezczynności w sprawach dotyczących innych aktów podejowanych z zakresu administracji publicznej. Skuteczne wniesienie skargi na bezczynność wymaga zatem wykazania, że na organie ciążył wynikający z przepisów prawa materialnego lub procesowego obowiązek wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, a organ tego obowiązku w terminie nie zrealizował. W niniejszej sprawie żądanie skarżących dotyczyło sprostowania omyłki graficznej – załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 22 października 2020 r., nr [...] Przepisy prawa powszechnie obowiązującego (w tym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego) przewidują tryb prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych decyzjach lub postanowieniach (art. 113 § 1 k.p.a.), jednakże nie istnieje odrębne, sformalizowane postępowanie dotyczące "sprostowania omyłki graficznej" w dokumentacji czy rejestrach, które kończyłoby się wydaniem aktu podlegającego właściwości sądu administracyjnego. W szczególności brak jest powyższej regulacji w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro brak jest regulacji prawnej przewidującej taką procedurę, organ nie miał prawnego obowiązku wydania decyzji, postanowienia ani podjęcia zaskarżalnej czynności materialnotechnicznej. W konsekwencji nie można mówić o stanie bezczynności po stronie organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Działanie (lub zaniechanie) organu administracji publicznej, którego nie można sklasyfikować jako jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., nie podlega kontroli sądowej, a podjęte próby jej zainicjowania poprzez złożenie skargi nie mogą być skuteczne. Skoro więc sprawa z wniesionej skargi nie mieści się w katalogu spraw podlegających rozpoznaniu przez sądy administracyjne, to w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zasądzając go solidarnie na rzecz skarżących, z uwagi na charakter ich współuczestnictwa w sprawie.