II SAB/Po 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2017 r. zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości postanawia odrzucić zażalenie. /-/ Jakub Zieliński Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. tutejszy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną W. K. od postanowienia Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi wniesionej w sprawie bliżej opisanej w rubrum niniejszego postanowienia. Odpis postanowienia z dnia 1 marca 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 8 marca 2017 r. wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia zażalenia, w tym o tzw. przymusie adwokacko-radcowskim (k. 123, 125). W dniu 9 marca 2017 r. (k. 127) W. K. wniósł osobiście sporządzone (podpisane) zażalenie na postanowienie z dnia 1 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zażalenie jest niedopuszczalne i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją skarżącego jest zakwestionowanie rozstrzygnięcia tutejszego Sądu z dnia 1 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co wynika wprost z treści wniesionego pisma (osnowy: "postanowienie [...] z dnia 1 marca 2017r. zażalam"), mimo że w dalszej treści pisma strona wypowiada się o opłatach sądowych (wniesieniu opłat sądowych w dwóch transzach), które w przedmiotowej sprawie nie były od strony żądane z uwagi na niedopuszczalność skargi, a następnie podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 222 P.p.s.a.). W tym wypadku środkiem odwoławczym jest zażalenie, które jednakże z uwagi na treść art. 194 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a. jest obwarowane tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, a zatem powinno być – podobnie jak skarga kasacyjna – sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, sporządzenie osobiście przez stronę zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak, którego nie można usunąć (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 359/08, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie W. K. osobiście sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Czynność taka nie spełniała powyższego wymogu, mimo że skarżący został o nim pouczony przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 1 marca 2017 r. Z akt sprawy i kontekstu całokształtu okoliczności nie wynika zaś, aby skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 175 § 2 lub 3 P.p.s.a. w zw. z art. 194 zd. drugie P.p.s.a. (wyjątki od przywołanej zasady dotyczą enumeratywnie wymienionych kategorii podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę prawniczą z racji wykonywanego zawodu lub pełnionej funkcji), co uprawniałoby go do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skoro skarżący nie wykazał, że jest podmiotem uprawnionym do samodzielnego sporządzenia takiego środka odwoławczego, Sąd uznał zażalenie za obarczone brakiem nieusuwalnym, co stanowi podstawę do jego odrzucenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Jakub Zieliński