II SAB/Po 85/14

Dnia 29 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 roku sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. zobowiązuje Starostę [...] do załatwienia wniosku R. B. z 13 maja 2014 roku w przedmiocie pozwolenia na budowę [...] w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność Starosty [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniesiony przez R. B., reprezentowanego przez pełnomocnika, wniosek o pozwolenie na budowę budynku [...] o powierzchni zabudowy [...] m² - na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], obręb [...], gmina [...]. Starosta [...] w dniu 30 maja 2014 r. (data wezwania doręczonego pełnomocnikowi strony w dniu 9 czerwca 2014 r.) wezwał inwestora w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) do usunięcia braków wniosku z dnia 13 maja 2014 r. poprzez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności wydanej przez Burmistrza Gminy K. zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm. - dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) oraz art. 76a § 1 K.p.a. i § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397, z późn. zm.). W wezwaniu organ zawarł pouczenie, że w przypadku nieusunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma wniosek z dnia 13 maja 2014 r. zostanie pozostawiony bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 30 maja 2014 r. inwestor skierował do organu wyjaśnienie z dnia 10 czerwca 2014 r. (data wpływu do organu 16 czerwca 2014 r.) podpisane przez projektanta [...] K. K., stwierdzające, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...] Starosta podtrzymał swoje stanowisko co do obowiązku przedłożenia w przedmiotowej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, argumentując, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż stanowi zabudowę magazynową o powierzchni zabudowy przekraczającej 1 ha - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 wyżej przywołanego rozporządzenia wykonawczego. Jednocześnie organ stwierdził, że do 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik wnioskodawcy nie usunął braków wskazanych w wezwaniu z dnia 30 maja 2014 r. i wobec niedotrzymania terminu uzupełnienia, zgodnie z pouczeniem, wniosek pozostał bez rozpoznania. W dniu 11 lipca 2014 r. (data wpływu do Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu) inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewody Wielkopolskiego zażalenie na bezczynność Starosty [...] w załatwieniu sprawy znak [...] - wniosku z dnia 13 maja 2014 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku [...]. W piśmie z dnia 22 lipca 2014 r. Starosta poinformował Wojewodę, że w dniu 11 lipca 2014 r. wpłynął ponownie do organu identyczny wniosek R. B. dotyczący pozwolenia na budowę budynku [...] o powierzchni [...] m² na działce nr [...] w [...]. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (znak [...]) uznał zażalenie wnioskodawcy na bezczynność Starosty [...] w sprawie oznaczonej [...] za bezzasadne i odmówił wyznaczenia organowi dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł w dniu 14 sierpnia 2014 r. (data nadania pocztowego pisma) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Starosty [...] w załatwieniu sprawy - wniosku R. B. z dnia 13 maja 2014 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] na działce nr [...], gm. [...]. Strona – uznając, że w sprawie zachodzi bezczynność Starosty w wydaniu pozwolenia na budowę – domagała się zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowej sprawy w określonym przez Sąd terminie - w przypadku niezałatwienia sprawy przez Starostę w trybie autokontroli oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 10 czerwca 2014 r. udzielił organowi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków wniosku, szeroko wyjaśniając w tym piśmie, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej argumentował, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie pozbawia strony możliwości obrony własnego interesu prawnego, gdyż w takiej sytuacji strona może podjąć obronę przed bezczynnością, składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Skarżący zauważył, że Wojewoda Wielkopolski w swoim orzeczeniu wydanym w przedmiocie zażalenia na bezczynność Starosty w przedmiotowej sprawie prawidłowo uznał, ze jedynym organem, który bada i decyduje o tym, czy konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym wypadku Burmistrz Gminy K. Zarazem strona wskazała na to, że tak Starosta [...], jak i Wojewoda Wielkopolski nie dostrzegli, że Burmistrz Gminy K. zbadał już sprawę i dokonał oceny w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, którą zawarł w punkcie 1.2 ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2011 r. znak sprawy ...]. Ponadto skarżący podniósł, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się (jeśli jest wymagana) nie tylko do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ale wcześniej, gdyż już do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Stwierdził, że skoro Burmistrz Gminy K. jest jedynym decydentem w zakresie ochrony środowiska, uznał, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy był kompletny, a wniosek ten nie zawierał przecież załącznika w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego właściwego w tym zakresie dokumentu, to tym bardziej Starosta [...] nie powinien domagać się od inwestora takiego dokumentu. Starosta [...], nie znajdując podstaw do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze na bezczynność, a tym samym podtrzymując dotychczasowe stanowisko, w odpowiedzi na skargę przekazał ją Sądowi wraz z aktami postępowania przy piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu spraw dotyczących uprawnień lub obowiązków określanych w aktach lub czynnościach organów administracji publicznej. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, zauważyć należy, że strona skarżąca zarzuciła Staroście [...] bezczynność w rozpoznaniu jej żądania w zakresie wydania pozwolenia na budowę budynku [...] o powierzchni zabudowy [...] m² - na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], obręb [...], gmina [...], w której organ I instancji pozostawił złożony wniosek inwestora bez rozpoznania, jak o tym poinformował stronę w piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...]. Skarga została poprzedzona wniesieniem przysługującego stronie środka zaskarżenia w postaci zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., co stanowi spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu strona skarżąca skutecznie wniosła do Wojewody Wielkopolskiego zażalenie z dnia 9 lipca 2014 r. (data wpływu do organu 11 lipca 2014 r., o czym świadczy wydanie przez Wojewodę postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym organ ten uznał wniesione zażalenie za niezasadne. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy zastosowana przez organ sankcja w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania, była trafnym sposobem zakończenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanego przedsięwzięcia w kształcie wynikającym z wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2014 r. Zastosowana sankcja wynikała z bezskutecznego upływu terminu, jaki Starosta wyznaczył inwestorowi na usunięcie braków wniosku z dnia 13 maja 2014 r. poprzez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Gminy K. zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przedmiotowego wezwania – ucieleśnionego w postaci pisma z dnia 30 maja 2014 r. – Starosta dokonał w trybie wezwania, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., uprzedzając zarazem stronę o skutkach nieusunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma. U podstaw wezwania leżało zaś przekonanie organu, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozstrzygnięcie sprawy nie zależy jednak od oceny, czy inwestycja rzeczywiście wymaga uprzedniego ustalenia środowiskowych uwarunkowań jej realizacji i czy organ mógł się jej w okolicznościach niniejszej sprawy domagać od inwestora, lecz od tego, czy Starosta zastosował w niniejszej sprawie właściwy tryb uzupełnienia domniemanych braków wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a dalej, czy sankcja w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. była uprawniona. Niewątpliwie tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 K.p.a., a skoro przepis art. 61 § 1 K.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczynane jest również na żądanie strony, to oznacza, że wszczęcie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej, które czyni zadość wymaganiom prawnym określonym w art. 63 § 2 i 3 lub 3a K.p.a. i czyni zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 64; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 911/09, LEX nr 746326). Z przepisu art. 63 § 2 i 3 K.p.a. dotyczącego wnoszenia podań drogą tradycyjną (nie w sposób elektroniczny), jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Natomiast przepis art. 64 § 2 K.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.) w art. 33 ust. 2 przewiduje dodatkowe podstawowe wymogi formalne, jednak wśród nich nie wymienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast w art. 35 ust. 1 pkt 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z kolei w art. 35 ust. 3 powołana ustawa przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Analiza wyżej przywołanych przepisów postępowania oraz prawa budowlanego powyższego prowadzi do uznania, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 K.p.a., natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 917/10, LEX nr 746927, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Gd 42/10, LEX nr 756037, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 11/13, LEX nr 1330046 ). Z analizy przepisów art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego wynika zarazem wprost, i to bez konieczności sięgania nawet do przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, że ewentualne braki wniosku o pozwolenie na budowę, a w zasadzie projektu budowlanego będącego obligatoryjnym załącznikiem do takiego wniosku, stanowią braki materialnoprawne, które organ architektoniczno-budowlany bada na późniejszym etapie niż wstępnie badanie formalnej kompletności wniosku na płaszczyźnie przepisów art. 63 § 2 i 3 K.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Warto jednak wspomnieć, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ostatniej z powołanych ustaw wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (pkt 1), a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3). Przy czym, jak stanowi art. 72 ust. 5 tej ustawy, w okresie, o którym mowa w ust. 3, 4 i 4b, dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z decyzji, o których mowa w ust. 1, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. Decyzja o pozwoleniu na budowę winna być zatem poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w tych sytuacjach, w których obowiązek taki przewidują przepisy powołanej ustawy. Wymóg ten nie jest zaś wymogiem o charakterze formalnym, bowiem uprzednie wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest materialne i jest prawną przesłanką ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W konsekwencji podkreślić należy, że w razie stwierdzenia przez Starostę w niniejszej sprawie, że wniosek nie posiada braków, o których mowa w art. 63 § 2 i 3 K.p.a. oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, nie mógł on egzekwować od inwestora usunięcia innych braków wniosku (materialnoprawnych), poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 K.p.a. W konsekwencji, w razie stwierdzenia, że inwestycja określona we wniosku i projekcie budowalnym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Starosta powinien był wdrożyć tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. I dopiero jego bezskutecznym upływie mógł zastosować sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Niedopuszczane zaś było egzekwowanie do inwestora domniemanych braków wniosku w tym zakresie poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 K.p.a. i sankcji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro w niniejszej sprawie Starosta [...] niezasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 K.p.a. i pozostawił na jego podstawie wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania, podczas gdy powinien był wniosek ten rozpatrzyć merytorycznie i w razie stwierdzenia uchybienia w postaci braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zastosować tryb z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a brak usunięcia uchybień w tym zakresie mógł stanowić podstawę do wydania negatywnej decyzji, to pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi, a także w dacie orzekania przez Sąd nie załatwił sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej we wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2014 r. W sprawie niewątpliwie minęły już terminy, o których mowa w art. 35 § 3 K.p.a., a organ nie powołał takich okoliczności, które stanowiłyby niezależną od organu przeszkodę dla załatwienia sprawy. Przeciwnie, ze stanowiska organu wynika, że to ocena prawna wniosku skarżącego, jaką przyjął w niniejszej sprawie Starosta [...], stanowi przyczynę, dla której sprawa nie została zakończona jedną z decyzji, jakie mogą zostać wydane w sprawie o pozwolenie na budowę. Bezsprzecznie zatem skarżony organ pozostaje w bezczynności w sprawie załatwienia sprawy z wniosku o pozwolenia na budowę, jaki skarżący skierował do organu w dniu 13 maja 2014 r. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Wyznaczony termin na załatwienie wniosku skarżącego jest w ocenie Sądu wystarczający dla rozstrzygnięcia przez organ, czy i jakie braki zawiera przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę. Termin miesięczny, liczony zgodnie z dyspozycją przepisu art. 286 P.p.s.a., a korespondujący z treścią przepisu art. 35 § 3 K.p.a., nie będzie obejmował ewentualnego wyznaczenia przez organ odpowiedniego terminu do uzupełnienia ewentualnych braków materialnych wniosku (projektu budowlanego) na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę bezczynność Starosty nie miała charakteru rażącego. Wprawdzie od dnia wniesienia żądania do dnia orzekania w p[przedmiocie bezczynności organu Sądu upłynęło ponad 5 miesięcy, jednak bezczynność Starosty wynikała z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 K.p.a. wynikającego z nietrafnej oceny charakteru ewentualnych braków wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie wymogów ochrony środowiska. Niewątpliwie też na stanowisko organu co do słuszności zastosowanego trybu weryfikacji wniosku o pozwolenie na budowę miało rozstrzygnięcie Wojewody Wielkopolskiego, który nie uznał za uzasadnione zażalenia inwestora na bezczynność Starosty w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Z tej też przyczyny Sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku. Zarazem Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., i brak wniosku strony w tym przedmiocie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniosku skarżącego, wysokość kosztów sądowych poniesionych przez stronę w niniejszej sprawie oraz fakt korzystania z zastępstwa procesowego.