II SAB/Po 85/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpatrzeniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Rektora P. P. w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora P. P. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do chwili obecnej nie otrzymał żadnej informacji od organu o losie jego skargi. Jednocześnie do skargi z dnia [...] czerwca 2015 r. załączono kopię pisma z dnia [...] lutego 2015 r., stanowiącego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Rektora P. P. w sprawie przywrócenia P. A. K. prawa do kontynuowania studiów doktoranckich. W odpowiedzi na skargę Rektor P. P. wniósł o jej oddalenie, względnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co z kolei powinno skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd. Ponadto Rektor P. P. wskazał, że nie mógł przekazać skargi z dnia [...] lutego 2015 r., gdyż nie wiedział o tym dokumencie i nie dysponuje nim. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli organ administracji publicznej miał obowiązek wydać (1) decyzję administracyjną, (2) postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, (3) postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, (4) inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 197 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustawy. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarga z dnia [...] czerwca 2015 r. została wniesiona na bezczynność Rektora P. P., polegającą na nieprzekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi P. K. z dnia [...] lutego 2014 r. Ta ostatnia skarga odnosiła się z kolei do bezczynności wymienionego organu w sprawie przywrócenia P. K. na studia doktoranckie. Mając na względzie wyżej przytoczone okoliczności i przepisy prawne należy stwierdzić, że skarga P. K. z dnia [...] czerwca 2015 r. jest niedopuszczalna. Nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego jako takie nie stanowi bowiem żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Tym samym ewentualne zaniechania organu w tym zakresie nie stanowią przedmiotu skargi na bezczynność. Należy podkreślić, że ustawodawca autonomicznie uregulował konsekwencje prawne niewywiązania się przez organ z obowiązku, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowanie się przez organ do obowiązku przekazania skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jeżeli natomiast organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może w świetle art. 55 § 2 p.p.s.a. na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W konsekwencji należy więc uznać, że odrębny tryb sankcjonowania naruszenia obowiązku przekazania skargi do sądu dodatkowo przemawia przeciwko dopuszczalności skargi na bezczynność w poruszanym zakresie. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2, art. 55 § 1 i 2 oraz art. 57 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. /-/ E. Podrazik