II SAB/Po 87/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. /-/ Tomasz Świstak W dniu 15 czerwca 2013 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo zatytułowane "Skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania". Z treści tegoż pisma nie wynikało w sposób jednoznaczny jakiego rodzaju jest to pismo i jakie wnioski zawiera, w tym w szczególności czy stanowi ono: - skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania organu administracji, a jeżeli tak to jakiego organu i jakie w związku z tym wnioski składa, - skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Po 736/12, a jeżeli tak to jakie zarzuty skarżący pod adresem tegoż wyroku podnosi, - uzupełnienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Po 736/12 złożonej przez ustanowionego dla niego pełnomocnika z urzędu. W związku powyższym W. K. wezwany został zarządzeniem sędziego z dnia 19 czerwca 2013 r. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych pisma z dnia 15 czerwca 2013 r. (złożonego w tut. Sądzie w dniu 17 czerwca 2013 r.) poprzez wskazanie jakiego rodzaju jest to pismo oraz wskazanie o co w piśmie tym wnosi, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W wykonaniu powyższego zarządzenia W. K. w piśmie z dnia z dnia 27 czerwca 2013 r. wskazał, iż jego pismo z dnia 15 czerwca 2013 r. stanowi zarówno uzupełnienie skargi kasacyjnej wywiedzionej przez jego pełnomocnika w sprawie sygn. II SA/Po 736/12, jak i nową skargę w trybie art. 227 k.p.a. na działanie Prezydenta Miasta P. polegające na zaniechaniu udzielania mu odpowiedzi na podanie z dnia 2 stycznia 2008 r. w sprawie umorzenia nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego. Powyższe uzasadniło zarejestrowanie niniejszej sprawy w repertorium SAB tut. Sądu jako nowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Rozpoznając powyższą sprawę wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jednocześnie art. art. § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z taką sytuacją procesową mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż to dochodzący ochrony swych interesów podmiot jest wyłącznie uprawniony do dokonania wyboru środków prawnych z jakich dla ochrony tych interesów chce skorzystać. Wybór ten w zależności od okoliczności danej sprawy sprowadzać się może do wyboru pomiędzy kolejnymi zażaleniami na niezałatwienie sprawy w terminie, skargą na bezczynność lub przewlekłość postępowania skierowaną do sądu, skargą na niewykonanie wyroku sądowego, czy też skargą powszechną o jakiej mowa w przepisach Działu VIII k.p.a. Pozostawienie obywatelowi prawa wyboru środków z których zamierza skorzystać dla eliminacji naruszeń jego interesu prawnego uzasadnione jest tym, iż środki te stosowane są przez różne podmioty prawa publicznego, różne są przesłanki ich stosowania i różne kompetencje organów, względnie sądów je stosujących względem podmiotu dopuszczającego się naruszeń. Skarżący w swoim piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r. w sposób jednoznaczny wskazał zaś, iż stanowi ono wprawdzie skargę spowodowaną bezczynnością organu, lecz składaną w trybie art. 227 k.p.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki uruchamiającym jednoinstancyjne, samodzielne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną – zawiadomieniem. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jednocześnie art. 228 k.p.a. stanowi, iż skargi w tym trybie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, przy czym w myśl art. 229 pkt 3 k.p.a. w przypadku wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności jest rada gminy. Powyższe oznacza, iż dla rozpoznania skargi W. K. na działania (będące w ocenie skarżącego bezczynnością) Prezydenta Miasta P. złożonej w trybie art. 227 k.p.a. właściwy jest nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, lecz Rada Miasta P. Co za tym idzie sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga powszechna choć jest środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, to nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił wniesioną w trybie Działu VIII K.p.a. skargę jako niedopuszczalną. /-/ Tomasz Świstak