II SAB/Po 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie przekazania pisma; postanawia skargę odrzucić /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Skargą wniesioną w dniu 26 stycznia 2012 r. R. K. zarzucił bezczynność Zespołu EURO 2012 przy Prezydencie Miasta P. w przedmiocie przekazania pisma do UEFA. Skarżący podał, iż w dniu 12 grudnia 2011 r. złożył w Biurze Zespołu pismo adresowane do UEFA, oznaczone jako "Prośba o interwencję", które nie zostało przez Biuro przesłane do adresata. Wskazał, iż zgodnie z art. 231 kpa, jeżeli organ nie jest właściwy do rozpoznania skargi, powinien ją przesłać zgodnie z właściwością. Wyjaśnił, iż jego pismo zawiera krytyczne uwagi wobec Zespołu, które podlega organizacyjnie UEFA, stąd konieczne było jego przesłanie za pośrednictwem tego Zespołu. Zaznaczył, że na swoje pismo nie uzyskał od Zespołu żadnej [...] [odpowiedzi]. Skarżący wniósł o zobowiązanie tego organu do wykonania czynności przesłania pisma interwencyjnego do UEFA. Wyjaśnił, że zażalenie na bezczynność organu w myśl art. 37 kpa złożył w Radzie Miasta P. w dniu 24 stycznia 2012 r. Do skargi załączono przywołane w jej treści pismo z dnia 12 grudnia 2011 r. pismo własne z dnia 2 stycznia 2012 r., odpowiedź Dyrektora Biura EURO 2012 z dnia 4 stycznia 2012 r. Odpowiedzi na skargę udzielił działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Zastępca Dyrektora Wydziału Organizacyjnego Urzędu Miasta P., Biuro Obsługi Obywatela. W uzasadnieniu stanowiska podano, iż skarżący wielokrotnie interweniował w związku z organizacją turnieju EURO w [...] i lokalizacją Strefy Kibica przy [...]. Także jego pismo z dnia 12 grudnia 2012 r. dotyczy tej lokalizacji, którą skarżący kwestionuje. Wyjaśniono, iż pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi – przekazano dane korespondencyjne do UEFA oraz spółki A, informując jednocześnie, że Miasto P., w tym Biuro EURO 2012, nie pośredniczy w przekazywaniu i tłumaczeniu prywatnej poczty mieszkańców. Podniesiono, że skarżący był wielokrotnie informowany, iż w sprawie organizacji strefy kibica nie była wydawana żadna decyzja czy postanowienie w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie jest także aktem czy czynnością z zakresu administracji publicznej, a Prezydent Miasta P. nie miał obowiązku wydawania decyzji administracyjnej. Decyzja o lokalizacji Strefy Kibica jest uznaniową decyzją Prezydenta Miasta P. podjętą z uwzględnieniem wytycznych UEFA, dotyczącą wyboru miejsca na zlokalizowanie takiej strefy. Skarżący był także informowany, że Prezydent Miasta P. jest właściwym organem do rozpatrywania skarg na Biuro EURO 2012. Wskazano ponadto, że stawiane przez skarżącego zarzuty wobec wydziałów i biur Urzędu Miasta P., dotyczące bezczynności w ww. sprawach, są związane z niezadowoleniem ze sposobu załatwienia sprawy, a nie z faktyczną bezczynnością Urzędu Miasta P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Przedmiotowa skarga wniesiona została w związku z pismem skarżącego z dnia 12 grudnia 2012 r., w którym za pośrednictwem Zespołu (Biura) EURO 2012 przy Prezydencie Miasta P. zwrócił się do UEFA (Związek Europejskich Stowarzyszeń Piłkarskich) z prośbą o interwencję w sprawie zmiany lokalizacji Strefy Kibica w [...]. Skarżący żąda przekazania wskazanego pisma do UEFA i w niespełnieniu tej prośby upatruje bezczynności organu, który oznaczył jako "Zespół EURO 2012". Analiza struktury organizacyjnej Urzędu Miasta P. (strony internetowe Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta P.) nakazuje oznaczyć skarżony organ jako Prezydenta Miasta P., któremu bezpośrednio podlega Biuro EURO 2012, wadliwie oznaczone przez skarżącego jako "Zespół". Skarga poprzedzona została zażaleniem, wniesionym z powołaniem art. 37 kpa, które to pismo z datą 24 stycznia 2012 r. skarżący skierował do Rady Miasta P. Jednocześnie jednak skarżący w treści skargi powołał przepis art. 231 kpa wskazując na wynikający z tego przepis obowiązek przekazania skargi do organu właściwego. Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi w pierwszej kolejności rozważyć należy, czy wskazywana przez skarżącego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego, co w omawianym przypadku będzie miało miejsce w przypadku uznania, że skarga dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej przyznania, uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30 Lex nr 125767). Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu niniejszej sprawy uznać należy, iż czynność (obowiązek) przekazania pisma skarżącego do UEFA, w którym prosi on o interwencję UEFA w związku z wyborem miejsca lokalizacji Strefy Kibica przy [...] w [...], nie wynika z istnienia po stronie skarżącej jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku określonego w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Kwestia lokalizacji Strefy Kibica niewątpliwie należy do spraw przekazanych Prezydentowi Miasta P. w związku z organizacją [...] turnieju EURO i wchodzi w zakres spraw przekazanych przez Prezydenta Miasta P. do kognicji Biura EURO 2012. Nie są to jednakże sprawy, w ramach których podejmowane są takie akty lub czynności, które dotyczą wynikających z przepisów prawa uprawnień lub obowiązków skarżącego. Brak jest bowiem jakiegokolwiek aktu prawa powszechnego, w tym także aktu prawa miejscowego, z którego takie uprawnienie (lub obowiązek) można byłoby wywodzić. Z informacji przekazanych przez skarżony organ oraz zamieszczonych na stronach internetowych Biura wynika, iż każde z miast gospodarzy UEFA EURO 2012 w Polsce i na Ukrainie zobligowane jest do zorganizowania oficjalnej strefy kibica. Na Miasto P. obowiązek ten nakłada umowa z dnia [...] 2006 roku w sprawie współpracy przy organizacji turnieju UEFA EURO 2012, zawarta między Miastem P. a UEFA, natomiast zasady organizacji określa załącznik do tej umowy - "UEFA Euro2012 [...]". W tych okolicznościach uznać należy, iż w takim przypadku skarżony organ – Prezydent Miasta P., nie jest organem uprawnionym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. nie podejmuje czynności oraz aktów z zakresu administracji publicznej mocą których kształtowana jest sytuacja prawna skarżącego. Prezydent Miasta P. w tym przypadku nie jest zatem organem uprawnionym do władczego działania w żądanym przez stronę skarżącą zakresie – przekazania pisma z dnia 12 grudnia 2011 r. do UEFA. W świetle powyższych wywodów uznać należy, iż nie jest możliwe wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie przekazania tego pisma do UEFA. Wskazać nadto należy, iż w sytuacji, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, a także nie może stanowić podstawy wniesienia powództwa lub wniosku czy skargi zmierzających do wszczęcia postępowania sądowego, może uruchomić postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów działu VIII kpa, przy czym sąd administracyjny nie rozpatruje skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, wnoszonych w trybie przepisów Działu VIII kpa "Skargi i wnioski". Wskazywany w skardze przepis art. 231 kpa jest przepisem z tego właśnie działu. Niezależnie od powyższego przedmiotowa skarga podlegałaby odrzuceniu z powodu jej wniesienia z naruszeniem trybu określonego w art. 53 § 2 w zw. z art. 52 p.p.s.a. Zażalenie, które skarżący wniósł w trybie art. 37 kpa trybu tego nie wyczerpuje, bowiem nie toczyło się żadne postępowanie, w ramach którego skarżący byłby uprawniony do wniesienia zażalenia, na podstawie art. 37 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie. Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Skoro więc przedmiotowa skarga została wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wobec odrzucenia skargi ocenie merytorycznej Sądu nie podlegają podniesione w niej zarzuty. Stąd postanowiono, jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak