II SAB/Po 94/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Brychcy K. M. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta w związku z pismem Prezydenta z dnia [...] października 2012r. odmawiającym wydania decyzji w związku z przeprowadzonym postępowaniem mającym na celu wyjaśnienia okoliczności zalewania posesji skarżącej położnej w K. przy ul. S. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewykorzystanie ustawowych środków, które przysługują przed wniesieniem skargi do Sądu albo o oddalenie skargi z uwagi na jej niezasadność. Skarżąca została wezwana do uzupełniania braku skargi poprzez wykazanie w terminie 7 dni, że wniosła zażalenie do organu wyższego stopnia, tj. do SKO na bezczynność Prezydenta Miasta (art. 37 kpa) pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że zażalenia nie wniosła. Argumentowała, że przed wniesieniem skargi do Sądu dwukrotnie wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia wady pism. Wobec braku odpowiedzi ze strony organu I instancji skierowała skargę do Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Prezydenta Miasta. Skarżąca wniosła o skierowanie skargi dotyczącej bezczynności do organu II instancji celem zachowania zasady instancyjności lub rozpatrzenia skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej merytorycznego zarzutu. Wyjaśnić należy, że obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi do Sądu zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 §1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie do organu II instancji zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Pozostaje poza sporem, że skarżąca nie złożyła na podstawie art. 37 § 1 kpa zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z udzieloną jej w dniu 29 października 2012r. przez Prezydenta Miasta odpowiedzią, co sama przyznała w piśmie z 9 stycznia 2013r. Również z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy nie wynika, że zażalenie w trybie art. 37 kpa zostało złożone. Skarżąca wniosła skargę do Sądu za pośrednictwem organu I instancji. Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżąca winna była przed złożeniem niniejszej skargi wnieść do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta w terminie określonym w art. 35 kpa jej sprawy dotyczącej zalewania posesji należącej do skarżącej. Zważywszy zatem na fakt, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługującego środka zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 §1 kpa) skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Dodać należy, że uchybienia tego nie może konwalidować okoliczność, że skarżąca nie wiedziała o wymaganym trybie zaskarżenia poprzedzającym wniesienie skargi do Sądu. Brak wyczerpania wymaganego trybu zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują również możliwości przekazania skargi do SKO celem wyczerpania trybu wymaganego do wniesienia skargi. Skarżąca, jeżeli podtrzymuje zarzuty wobec organu, ma bowiem nadal możliwość wniesienia na podstawie art. 37 §1 kpa zażalenia do SKO na niezałatwienie jej sprawy. Następnie, w przypadku braku rozstrzygnięcia sprawy może ponownie wnieść do Sądu skargę na bezczynność organu administracji za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy