II SO/Po 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny zdolności fizycznej kandydata do służby w Policji; postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. /-/ B. Drzazga Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zwolniła M. J. od wpisu sadowego od skargi i oddaliła w pozostałym zakresie jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że aktualna sytuacja finansowa wnioskodawcy oraz stan sprawy – na etapie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, mając na względzie konieczność zapewnienia konstytucyjnego prawa do sądu – wskazują, że należy zwolnić skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Oddalić natomiast należy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w szerszym zakresie, bowiem wnioskodawca jest osobą młodą, w pełni sprawną i bez zobowiązań ograniczających jego możliwości zarobkowe, które winien wykorzystać. Poczynione przez niego działania w zakresie podjęcia innej pracy niż tylko w Policji mogą w przyszłości oznaczać zmianę sytuacji finansowej, co ewentualnie będzie przedmiotem odrębnej oceny na dalszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskodawca może bowiem skorzystać z prawa pomocy także w przyszłości wnosząc nowy wniosek w tym zakresie. M. J. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia w części dotyczącej oddalenia wniosku o prawo pomocy w pozostałym zakresie tj. w częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, a nie tylko od wpisu. Wskazał, że w powiecie z., w którym zamieszkuje panuje wysokie 15-procentowe bezrobocie i trudno jest znaleźć stabilną pracę poza sferą publiczną. Wyjaśnił, że po decyzji Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w P. złożył dziesiątki aplikacji do różnych zakładów pracy. Swoją ofertę skierował m.in. do Zakładu Karnego w Z. na stanowisko szefa kuchni w dziale kwatermistrzowskim. Niestety okazało się, iż musiał uzyskać pozytywne orzeczenie Komisji Lekarskiej we W. Wskutek zaskarżenia orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w P. uzyskał negatywna opinię psychologiczną, która pozbawiła go możliwości podjęcia pracy w Zakładzie Karnym w Z. Tym samym został pozbawiony szans zatrudnienia w służbach mundurowych. Wobec skutecznego wniesienia przez M. J. sprzeciwu – na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) - postanowienie z 15 kwietnia 2010 r. utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zdaniem Sądu w oparciu o treść złożonych przez M. J. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz dodatkowe oświadczenia i dokumenty uznać można, że skarżący znajduje się aktualnie w na tyle trudnej sytuacji materialnej, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Z przedłożonych oświadczeń i dokumentów wynika, że wnioskodawca jest od marca br. bezrobotny i nie uzyskuje żadnych dochodów. Nie posiada żadnej nieruchomości, ani oszczędności. Jego comiesięczne wydatki wynoszą ok. 1800 zł (czynsz za mieszkanie – 413 zł, media – 233 zł, żywność – 300 zł, spłata kredytu i pożyczki – ok. 830 zł. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że aktywnie poszukuje on pracy. Bieżący stan jego konta bankowego pokazuje zaś, że utrzymuje się z ostatniego otrzymanego w lutym tego roku wynagrodzenia w wysokości 1840 zł. Dlatego w ocenie Sądu, zważywszy na wysokości wydatków potrzebnych na utrzymanie oraz wobec nieuzyskiwania przez skarżącego aktualnie żadnych dochodów uznać należy, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Stąd w oparciu o przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga