II SO/Po 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia A. F. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2017 r. przekazujące skargę Radzie Powiatu T. jako mylnie skierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanawia odrzucić zażalenie. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2017 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przekazał skargę A. F. z dnia 14 lutego 2017 r. na bezczynność Rady Powiatu T. do Starostwa Powiatu Tatrzańskiego w trybie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). O wykonaniu powyższego zarządzenia skarżący został poinformowany pismem z tego samego dnia. Pismem z dnia 24 lutego 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 194 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie przysługuje wówczas, gdy ustawa wyraźnie przewiduje taki środek zaskarżenia oraz na postanowienia enumeratywnie wymienione w punktach 1 - 10 tego przepisu, tj. na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a)odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Wobec takiego wyczerpującego unormowania dopuszczalności zażalenia, nie ma podstaw do dowolnego rozszerzania przesłanek warunkujących zaskarżenie tym środkiem odwoławczym. Stosownie zaś do treści art. 198 powołanej ustawy, przepisy dotyczące środków odwoławczych stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Zarządzenie przekazujące skargę organowi w trybie art. 54 powołanej ustawy nie stanowi zarządzenia, na które przysługuje zażalenie. Zarządzenie to nie ma bowiem charakteru zarządzenia merytorycznego, o którym mowa w art. 227 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc zarządzenia na które przysługuje zażalenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r. sygn. I OZ 62/11 – Lex nr 1079916). Tym samym takie zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalne. Stąd postanowiono, jak w sentencji postanowienia. Już tylko marginalnie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast wniesienie pisma zawierającego skargę bezpośrednio do sądu skutkuje tym, że sąd powinien ją przekazać organowi, zgodnie z art. 54 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak