II SO/Po 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku F. spółki jawnej z siedzibą w M. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w kwocie 500;- zł (pięćset zł), 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 597;- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 14 października 2025 r. F. spółka jawna z siedzibą w M. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Skarga wpłynęła do organu w dniu 16 października 2026 r. (k. 2 akt sądowych II SAB/Po 58/26). Następnie pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. F. spółka jawna z siedzibą w M. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: P.p.s.a.) w związku z nie wywiązaniem się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z obowiązku przekazania skargi na bezczynność organu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowego Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie wniosku. Kolegium opisało przebieg postępowania wyjaśniając, że brak rozpoznania sprawy i przekazania terminowego skargi wynikał z sytuacji nadzwyczajnej, jaką była choroba członka orzekającego. Skargę z dnia 14 października 2025 r. przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. (k. 12 akt sądowych II SAB/Po 58/26). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek okazał się zasadny. Jak wynika z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność bądź też przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Na organie ciąży z kolei obowiązek przekazania do sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w ciągu 30 dni od daty jej wniesienia. W razie natomiast nieprzekazania skargi w zakreślonym powyżej terminie sąd może na wniosek skarżącego wymierzyć organowi grzywnę w wysokości nieprzekraczającej 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, co wynika z art. 55 § 1 i art. 154 § 6 P.p.s.a. Aktualnie stanowi o tym obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 7 listopada 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2025 r. – zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło 8771,70 zł. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem bezspornie, iż skarga F. spółka jawna z siedzibą w M. wpłynęła do organu w dniu 16 października 2026 r. Należy zatem stwierdzić, że termin do przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu upływał z dniem 17 listopada 2025 r., zaś skarga została przekazana do Sądu dopiero w dniu 26 lutego 2026 r. Miarkując wysokość grzywny Sąd brał pod uwagę fakt, że w kontekście okoliczności sprawy nie dopatrzył się, aby działanie organu charakteryzowały rażące nieprawidłowości lub intencjonalne działanie. Nieprzekazanie skargi w terminie wynikało ze zdarzenia nadzwyczajnego, jakim była choroba członka składu orzekającego. Wziąwszy zatem pod uwagę treść art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., Sąd postanowił wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości 500 zł. Taka kwota zdaniem Sądu czyni zadość funkcjom dyscyplinującym i represyjnym z art. 55 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi, kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).