II SO/Po 4/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. w przedmiocie wymierzenia E. sp. z o.o. z siedzibą w P. grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. Wymierzyć E. sp. z o.o. z siedziba w P. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset zł) 2. Zasądzić od E. sp. z o.o. z siedziba w P. na rzecz K. J. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/ E. Podrazik Pismem z dnia 30 sierpnia 2025 r. K. J. złożył drogą elektroniczną za pośrednictwem E. sp. z o.o. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 8 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Następnie pismem z dnia 1 listopada 2025 r. K. J., reprezentowany przez r. J., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: P.p.s.a.) w związku z nie wywiązaniem się przez E. sp. z o.o. z obowiązku przekazania skargi na bezczynność organu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W uzasadnieniu K. J. wyjaśnił, iż organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny E. sp. z o.o. w piśmie z dnia 18 listopada 2025 r. wniosła o umorzenie postępowania wyjaśniając, że po otrzymaniu skargi K. J. z dnia 30 sierpnia 2025 r. i w odpowiedzi na tę skargę w dniu 2 września 2025 r. wydała decyzję (datowaną na 1 września 2025 r.), w której odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji w zakresie pkt 1 wniosku. Wydanie opisanej decyzji spowodowało ustanie stanu bezczynności i skarga stała się bezprzedmiotowa, w konsekwencji Spółka uznała, że nie ma obowiązku przekazywania skargi do Sądu i angażowania go w sprawę, która została już merytorycznie rozstrzygnięta. Przy piśmie z dnia 18 listopada 2025 r. Spółka przekazała przedmiotową skargę w formie papierowej. Następnie na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. przesłała skargę w oryginale, tj. w formie dokumentu elektronicznego, wraz z odpowiedzią na skargę i z aktami sprawy (akta sprawy II SAB/Po 11/26). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek okazał się zasadny. Jak wynika z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność bądź też przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Na organie ciąży z kolei obowiązek przekazania do sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w ciągu 30 dni od daty jej wniesienia. Jednocześnie w sprawach objętych kognicją sądów na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 902, dalej: u.d.i.p.) termin ten jest krótszy. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę w sprawach z tego zakresu następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie natomiast nieprzekazania skargi w zakreślonym powyżej terminie sąd może na wniosek skarżącego wymierzyć organowi grzywnę w wysokości nieprzekraczającej 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, co wynika z art. 55 § 1 i art. 154 § 6 P.p.s.a. Aktualnie stanowi o tym obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 7 listopada 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2025 r. – zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło 8771,70 zł. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem bezspornie, iż skarga K. J. z dnia 30 sierpnia 2025 r. na bezczynność E. sp. z o.o. wpłynęła do organu w dniu 30 sierpnia 2025 r. (data podpisania skargi podpisem elektronicznym i UPP – k. 6 i 8 akt sąd. II SAB/Po 11/6). Należy zatem stwierdzić, że termin do przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu upływał z dniem 15 września 2025 r., zaś skarga została przekazana do Sądu dopiero w dniu 18 listopada 2025 r., w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny (w nieprawidłowej formie wydruku papierowego). W prawidłowej formie, tj. w formie oryginalnego dokumentu elektronicznego, skarga została przekazana – po wezwaniu Sądu – w dniu 16 stycznia 2026 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez E. sp. z o.o. art. 54 § 2 P.p.s.a. i art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Miarkując wysokość grzywny Sąd brał pod uwagę fakt, że Spółka nie jest organem administracji rządowej czy samorządowej, a skarga została przekazana do Sądu niezwłocznie w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny (choć w niewłaściwej formie). Sąd dodaje, że w kontekście okoliczności sprawy nie dopatrzył się, aby działanie organu charakteryzowały rażące nieprawidłowości lub intencjonalne działanie. Nieprzekazanie skargi w terminie wynikało z przyjęcia przez Spółkę błędnego założenia, iż jest zwolniona z przekazania skargi do sądu administracyjngo, jeżeli po wniesieniu skargi na bezczynność załatwiła wniosek (wydała decyzję). Wziąwszy zatem pod uwagę treść art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., Sąd postanowił wymierzyć E. sp. zo.o. grzywnę w wysokości 500 zł. Taka kwota zdaniem Sądu czyni zadość funkcjom dyscyplinującym i represyjnym z art. 55 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi, kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). /-/ E. Podrazik