II SO/Po 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia S. K. terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. – które zostało przekazane do Sądu przez organ w dniu [...] czerwca 2017 r. – S. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], o zatrzymaniu prawa jazdy. Sprawas została zarejestrowana pod sygn. II SA/Po 579/17. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. – które wpłynęło do Sądu w dniu [...] maja 2017 r. – S. K. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P dotyczącej zatrzymania prawa jazdy. Powyższe pismo zostało zarejestrowane pod sygnaturą II SO/Po 7/17. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że jako kierowca często przebywa za granicą, co z kolei uniemożliwia mu odbiór kierowanych do niego przesyłek. Korespondencja była przy tym kierowana na adres ul. [...] w Ł., gdzie mieszkał jego ojciec. Rodzic skarżącego wyprowadził się jednak z powyższego mieszkania. Obecnie w lokalu tym przebywają osoby nieznane S. K., z którymi nie utrzymuje on żadnych kontaktów. Nie mógł on zatem wiedzieć o przesyłkach adresowanych do niego. Skarżący zaznaczył również, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i mieszkaniowej, a nadto nie widzi szansy na jej poprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Jak wynika przy tym z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Niemniej w celu złagodzenia surowości tej sankcji ustawodawca przewiduje także instytucję przywrócenia terminu. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W art. 86 § 2 p.p.s.a. wskazuje się ponadto, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy w świetle art. 87 § 2 p.p.s.a. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się w myśl art. 87 § 3 p.p.s.a. za pośrednictwem organu, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W art. 87 § 4 p.p.s.a. wskazuje się ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy przy tym wyjaśnić, że przesłanka braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., odnosi się do przypadku, gdy strona dołożyła staranności wymaganej w danych stosunkach, lecz i tak nie zapobiegło to przekroczeniu terminu. Wystarczające jest przy tym jedynie uprawdopodobnienie, że taka okoliczność rzeczywiście wystąpiła. Wnioskodawca powinien zatem wskazać możliwie dokładnie, jakie były powody uchybienia terminowi do dokonania danej czynności procesowej oraz w jaki sposób dołożył on staranności, by uniknąć tego uchybienia. Sąd nie może natomiast wyręczać strony i poszukiwać za nią okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Negatywne konsekwencje nieuprawdopodobnienia braku winy spoczywają wobec tego wyłącznie na wnioskodawcy, który nie będzie mógł skutecznie powołać się na art. 86 i 87 p.p.s.a. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że decyzja SKO w P. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] (k. 38-39 akt adm. organu II instancji), została doręczona S. K. w dniu [...] stycznia 2017 r. (k. 40 akt adm. organu II instancji). Tym samym termin do wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upłynął w dniu [...] lutego 2017 r. Skarga z dnia [...] kwietnia 2017 r. na opisaną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. (k. 2-3 akt sądowych o sygn. akt II SA/Po 579/17) została nadana na poczcie w dniu [...] maja 2017 r. i wpłynęła do organu II instancji dopiero w dniu [...] maja 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin do złożenia skargi został przekroczony. Okoliczność ta nie była również kwestionowana przez skarżącego. Trzeba przy tym zaznaczyć, że zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] listopada 2016 r. S. K. odebrał osobiście, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Co więcej, korespondencja ta została skierowana na adres: "ul. [...], [...]". Tym samym, wbrew wywodom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu z dnia [...] maja 2017 r. (k. 2 akt sądowych o sygn.. II SO/Po 7/17), rozstrzygnięcie to nie było przesłane na adres: "ul. [...], Ł.". Konsekwentnie zatem skarżący mógł się zapoznać z otrzymaną przesyłką, które nadto nie była pozostawiona w rękach osób trzecich. Argumenty podnoszone przez S. K. we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. nie pozwalają zatem przyjąć, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. nastąpiło bez jego winy. W rezultacie wykluczone okazało się przywrócenie rozważanego terminu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik