II SO/Po 9/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 28 marca 2023 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy z wniosku C. K. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w T. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia: oddalić wniosek. /-/ T. Świstak Pismem datowanym na 19 listopada 2022 r., a nadanym 20 grudnia 2022 r. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika C. K. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wymierzenie Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w T. grzywny w wysokości [...] zł z powodu nieprzekazania Sądowi przez ten podmiot skargi z dnia 15 stycznia 2022 r., złożonej 21 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w T. na bezczynność tego podmiotu w zakresie rozpoznania wniosków C. K. złożonych 28 kwietnia 2020 r. i 14 maja 2020 r. o oszacowanie szkód łowieckich w uprawie ziemniaka jadalnego na działce ewidencyjnej nr [...]. Do wniosku o wymierzenie organowi grzywny dołączono kopię dowodu nadania przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] w T. korespondencji skierowanej do Inne, nie podpisany wydruk skargi z dnia 15 stycznia 2022 r., nie podpisane wydruki ponagleń wraz z kserokopiami dowodów ich nadania oraz kserokopie dowodów nadania wniosków o oszacowanie szkód w naprawach złożonych osobiście przez C. K. i kserokopię tych wniosków. W odpowiedzi na powyższy wniosek Inne pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. wniosło o jego odrzucenie w całości wyjaśniając, iż K. Ł. nie otrzymało żadnej skargi na bezczynność tego organu, jak tez na przedstawionych przez stronę skarżącą zwrotkach nie ma podpisu osoby odbierającej przesyłkę. W kolejnym piśmie procesowym datowanym na 7 marca 2023 r. (data nadania 13 marca 2023 r., data wpływu do Sądu 16 marca 2023 r.) pełnomocnik skarżącego podniósł że skarga została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej, a następnie przesyłka polecona bez potwierdzenie odbioru została doręczona do skrzynki pocztowej adresata. Na potwierdzenie powyższego strona skarżąca przedłożyła dokument elektroniczny wygenerowany z systemu Poczty Polskiej potwierdzający doręczenie do skrzynki pocztowej oddawczej adresata. Pełnomocnik skarżącego powołała się nadto na regulamin Poczty Polskiej w czasie pandemii, jednakże bez wskazania jego konkretnych jednostek redakcyjnych. Jakiegokolwiek Regulaminu nie dołączono do pisma procesowego, do którego został jednakże dołączony wydruk z informacji dla klientów Poczty Polskiej dotyczącej funkcjonowania Poczty w czasie pandemii koronawirusa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek C. K. o wymierzenie Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w T. grzywny w wysokości [...] zł z powodu nieprzekazania Sądowi przez ten podmiot skargi z dnia 15 stycznia 2022 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynoszącym co do zasady 30 dni od daty wpłynięcia skargi do organu. Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. jednoznacznie wiąże początek rozpoczęcia biegu terminu do przekazania skargi sądowi nie z datą jej wniesienia. Zauważyć bowiem należy, iż w okresie od 20 września 2002 r. do 14 sierpnia 2015 r. przepis ten stanowił, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, co jednakże uległo zmianie z dniem 15 sierpnia 2015 r., gdy weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadająca mu obecne brzmienie odwołujące się do dnia otrzymania skargi przez organ. Powyższe oznacza, że warunkiem ziszczenia się obowiązku o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. nie jest samo wniesienie skargi poprzez oddanie jej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, lecz faktyczne doręczenie skargi podmiotowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Co za tym idzie również sankcja w postaci wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., aktualizuje się dopiero w sytuacji gdy organ nie przekazał sądowi skargi, którą faktycznie otrzymał. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż skoro Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w T. zaprzecza otrzymaniu przedmiotowej skargi, zaś strona skarżąca nie dysponuje dowodem jej doręczenia organowi, a jedynie dowodem jej nadania i pozostawienia w skrzynce pocztowej odbiorczej adresata, to brak jest podstaw dla przyjęcia, iż w sprawie doszło do uchybienia przez organ terminowi o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., albowiem brak jest dowodu pozwalającego w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości ustalić, że zaistniało zdarzenie warunkujące rozpoczęcie biegu tego terminu. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w tym zakresie przez stronę skarżącą zauważyć należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem samo nadanie przesyłki w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, nie przesądza jeszcze o tym, że została ona faktycznie doręczona do adresata, skoro strona skarżąca zrezygnowała z uzyskania zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, a adresat neguje jej otrzymanie. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż wprawdzie art. 83 § 3 P.p.s.a. stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, to jednak przy wykładni tego przepisu uwzględnić trzeba, jego usytuowanie w Dziale III Rozdziale 5 P.p.s.a. regulującym jedynie kwestię terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w art. 83 dotyczącym sposobu obliczania terminów oraz uznawania ich za dochowane. Z powyższego wynika, że samo nadanie przesyłki w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, przesądza o dochowaniu terminu do dokonania danej czynności procesowej, jednakże nie jest tożsame i nie rodzi takich skutków jak faktyczne jej otrzymanie przez adresata. Oczywistym bowiem jawi się, iż aby organ mógł nadać skardze przepisany prawem bieg musi nią faktycznie dysponować, a w sytuacji gdy obiektywnie nie dotarła ona do organu mimo nadania jej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, jedynie kwestia dochowania terminu do wniesienia skargi będzie oceniana przy uwzględnieniu treści art. 83 § 3 P.p.s.a., co jednakże będzie mogło nastąpić dopiero po faktycznym otrzymaniu skargi przez organ. Również wykazywana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że skarga została jakoby złożona przez pracownika Poczty Polskiej w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, nie przesądza jest o faktycznym jej doręczeniu skarżonemu organowi. Rzeczą oczywistą jest bowiem w ocenie sądu, że tego rodzaju oświadczenie o umieszczeniu korespondencji w skrzynce oddawczej adresata nie ma waloru tego rodzaju pewności i bezsporności by można było postawić znak równości pomiędzy tego rodzaju informacją z Poczty Polskiej, a faktycznym doręczeniem korespondencji potwierdzonym przez adresat w sposób prawem przewidziany, w szczególności gdy jak w niniejszej prawie adresat otrzymanie korespondencji kwestionuje. Nie można także podzielić argumentacji pełnomocnika skarżącego w zakresie w jakim powołuje się on na bliżej nie ustalony regulamin Poczty Polskiej, tym bardziej, że nie wskazuje jaki konkretnie to regulamin, na jakiej podstawie prawnej, przez kogo i kiedy wydany oraz w jakim okresie obowiązujący. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż także do pisma procesowego z 7 marca 2023 r. nie dołączono jakiegokolwiek regulaminu, a jedynie informację dla klientów pobrana ze strony internetowej Poczty Polskiej, z której to informacji w żadnym razie nie wynika, by modyfikowała ona przewidziany regulacjami rangi ustawowej tryb doręczania korespondencji stanowiącej pisma procesowe w sprawie. Z fragmentu zatytułowanego świadczenie usług dla osób objętych kwarantanną wynika wręcz, że tryb doręczania przesyłek listowych rejestrowanych do skrzynek oddawczych adresatów nie obejmuje przesyłek z potwierdzeniem odbioru. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż pozostawienie spornej w niniejszej sprawie przesyłki zawierającej jakoby skargę w skrzynce oddawczej adresata nie było następstwem wprowadzenia uproszczeń związanych z epidemią COVID-19, lecz następstwem wyboru sposobu działania przez pełnomocnika procesowego skarżącego, który to pełnomocnik zdecydował się na nadanie skargi przesyłką bez zwrotnego poświadczenia odbioru niejako na własne życzenie pozbawiając się w ten sposób możliwości przedstawienia dowodu potwierdzającego faktyczne doręczenie przesyłki zawierającej rzekomo skargę adresatowi. Dla sposobu działania pełnomocnika jest przy tym znamienne, iż również do wniosku inicjującego postępowanie w sprawie wymierzenia grzywny nie dołączył on skargi ani ponagleń w oryginałach lub odpisach, a jedynie nieopatrzone jakimikolwiek podpisami wydruki, co do których można się jedynie domyślać, że stanowiły one projekty tych pism procesowych. Nie została również potwierdzona przez profesjonalnego pełnomocnika za zgodność z oryginałem jakakolwiek z kserokopii dokumentów dołączonych do wniosku o wymierzenie grzywny, na które powołano się w tymże wniosku oraz w przedłożony, nie podpisanym projekcie skargi. Z tych wszystkich względów, w oparciu o treść art. 55 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. /-/ T. Świstak