II SPP/Po 108/19

Dnia 14 czerwca 2019 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. G. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego podziału działki postanawia umorzyć postępowanie z wniosku M. G. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. /-/R. Talaga Pismem z dnia 24 maja 2019 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sporządzony dnia 8 maja 2019 roku przez M.G. na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że rozpatruje zażalenie M. G. na postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego podziału działki nr [...] w B. (nr sprawy [...]). Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z brzmieniem przytoczonego przepisu ustawodawca w sposób ogólny określił, że wniesienie wniosku o przyznanie prawa pomocy może mieć miejsce przed wszczęciem postępowania. W takim przypadku istnieją jednak pewne ograniczenia do złożenia żądania o przyznanie prawa pomocy związane z możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mianowicie wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji przez organ administracji, ale w terminie otwartym do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wcześniejsze złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uznać za przedwczesne jako dokonane przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, a zatem w sytuacji gdy nie istnieje jeszcze orzeczenie, które miałoby zostać zaskarżone do sadu administracyjnego. Nie wiadomo czy treść takiego rozstrzygnięcia w ogóle wywoła u jego adresata wolę zaskarżenia do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na etapie prowadzonego postępowania przed organami administracji, należy uznać za zbędne i jako takie podlegające umorzeniu. Nie wyklucza to jednak na przyszłość możliwości ubiegania się o prawo pomocy, ale po wydaniu ostatecznej w toku instancji decyzji przez organ odwoławczy, która umożliwi skutecznie złożenie stosownego wniosku w terminie otwartym do złożenia skargi do sądu administracyjnego lub po jej wniesieniu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243 § 1, art. 249a, P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/R. Talaga