II SPP/Po 2/19

Dnia 28 lutego 2019 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. umorzyć postępowanie z wniosku A. K. o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. umorzyć postępowanie z wniosku A. K. o ustanowienie adwokata. /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku A. K. o zwolnienie od kosztów sądów i ustanowił dla niego adwokata. Pismem z dnia 4 lutego 2019 roku A. K. przedłożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten należy interpretować w sposób rozszerzający tzn. obejmujący również takie sytuacje, w których zbędność rozpoznania wniosku zachodziła już w momencie jego złożenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 990). Jeżeli żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte, rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści staje się zbędne (postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 roku, sygn. akt II GZ 569/16). W przypadku złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy uwzględnić, że skarżący pozostaje również zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2019 roku. Skarżący nie ma zatem obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w świetle art. 239 § 1 pkt 4 P.p.s.a., a w konsekwencji nie ma interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie. Nie ciąży bowiem na nim obowiązek poniesienia kosztów sądowych. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne i podlega ono umorzeniu. W przypadku złożonego wniosku o ustanowienie adwokata należy również uwzględnić, że żądanie skarżącego w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu zostało już uprzednio uwzględnione, a postępowanie w tym zakresie zostało prawomocnie zakończone. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2019 roku przyznano skarżącemu adwokata. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie ustanowienia kolejnego pełnomocnika z urzędu jest zbędne i podlega ono umorzeniu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 239 § 1 pkt 4, art. 249a, art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga