III SA/Po 1003/22

Dnia 20 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w przewidzianym terminie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 16 maja 2022 r. znak [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 207,- (dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 16 maja 2022 r. Prezydent Miasta P. orzekł o nałożeniu na [...] sp. z o. o. w P. kary pieniężnej w wysokości 300 zł za niezgłoszenie zbycia wymienionego w decyzji pojazdu w terminie 30 dni. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140n ust. 1 i art. 140mb ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), dalej: "P.r.d.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona 30 czerwca 2021 r. zbyła przedmiotowy pojazd, a zgłoszenia tego faktu dokonała 3 sierpnia 2021 r. Nie wykonała zatem obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. Nałożono więc karę administracyjną, którą - po uwzględnieniu zakresu naruszenia i jego powtarzalności - ustalono w wysokości 300 zł. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 189a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") przez nieodstąpienie od nałożenia kary i nieuwzględnienie trudnych warunków działania strony (pandemia i zmiany zakresie terminu dokonania zgłoszenia). Decyzją z 30 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie, do którego był zobligowany na podstawie art. 140mb pkt 2 P.r.d. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że strona nie wywiązała się w terminie z obowiązku poinformowania Prezydenta Miasta P. o zbyciu pojazdu. Zbycie to miało miejsce 30 czerwca 2021 r., zaś poinformowanie organu o tym 3 sierpnia 2021 r. Zaistniała zatem przesłanka, o której mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka żądając jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, a także wnosząc o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Organowi, który ją wydał zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 189a § 1 i art. 189f § 1-3 K.p.a. Skarżąca powołała się na przepisy wydłużające, w związku z pandemią COVID-19, przedmiotowy termin do zgłoszenia zbycia pojazdu. Jej zdaniem organ pominął, że pierwotny termin 30 dni od daty zbycia pojazdu został wydłużony do 180 dni, następnie ponownie obowiązywał termin 30 dni, a od 1 lipca 2021 r. obowiązuje termin 60 dni. Wskazując na zasadność odstąpienia na podstawie art. 189f § 1 K.p.a. od nałożenia kary podniesiono, że sam fakt naruszenia obowiązku zawiadomienia w przewidzianym terminie o zbyciu pojazdu nie oznacza a priori zasadności nałożenia kary pieniężnej. Należało więc, czego nie uczyniono, zweryfikować w sposób wyczerpujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę jako zasadną należało uwzględnić, choć z innych przyczyn aniżeli w niej podniesiono. Zgodnie z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 300 zł w związku z naruszeniem obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu jest art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. stanowiący, że właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zbyciu pojazdu. Z kolei art. 140mb pkt 2 P.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1 000 zł. Organy pominęły przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), dalej: "ustawą COVID-19"). W szczególności pominięto art. 31ia ustawy COVID-19, zgodnie z którym w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw tj. od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d; 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Zgodnie z art. 15 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, ustawa z 24 czerwca 2021 r. weszła w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem m. in. przepisu art. 1 pkt 29, wydłużającego termin na zawiadomienie o zbyciu pojazdu do 60 dni, który wszedł w życie z dniem ogłoszenia ustawy, tj. 1 lipca 2022 r. Strona skarżąca zbyła przedmiotowy pojazd 30 czerwca 2021 r., a zatem 30-dniowy termin przewidziany w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. na zgłoszenie zbycia pojazdu uległ, zgodnie z art. 31ia pkt 1 ustawy COVID-19, wydłużeniu do 60 dni. Organy zatem powinny przyjąć, że skarżąca zobowiązana była do zachowania 60-dniowego (a nie jak wskazano w uzasadnieniach decyzji - terminu 30-dniowego) do zrealizowania obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu. W związku z pandemią COVID-19 i nowymi regulacjami na podstawie ustawy COVID-19 można wyróżnić trzy okresy, w których termin do zrealizowania obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu staroście kształtował się odmiennie, tj.: 1) od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. obowiązywał 180-dniowy termin; 2) od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. obowiązywał 30-dniowy termin; 3) od 1 lipca 2021 r. obowiązuje 60-dniowy termin. Nie doszło zatem do uchybienia przez skarżącą 60-dniowego terminu dotyczącego zgłoszenia zbycia pojazdu, które miało miejsce 30 czerwca 2021 r. Termin ten bowiem, w zw. z art. 57 § 4 K.p.a., upłynął 30 sierpnia 2021 r. (tj. ostatni dzień terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu). Tymczasem skarżąca zawiadomiła organ o zbyciu pojazdu przed upływem 60-dniowego terminu, tj. 3 sierpnia 2021 r. Zgodnie zaś z art. 31ia pkt 2 ustawy COVID-19 przepis art. 140mb P.r.d. przewidujący karę pieniężną za niezawiadomienie organu o zbyciu pojazdu stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Doszło zatem do istotnego naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 140mb P.r.d. w zw. z art. 31ia ust. 1 ustawy COVID-19, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto, w treści i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 30 czerwca 2022 r. organ wskazał, że jego decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu przedmiotowego pojazdu. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu, co znajdowało odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie administracyjnej i stanowiło okoliczność bezsporną. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. Uznając, że z uwagi na stwierdzony charakter naruszenia prawa brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd postępowanie to umorzył. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Kierując się zasadami ekonomiki procesowej ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zależy od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. W rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ niezasadnie nałożył na stronę skarżącą karę administracyjną w wysokości 300 zł w sytuacji, gdy zgodnie z art. 31ia ust. 1 ustawy COVID-19, zawiadomiła ona organ w terminie 60-dniowym o zbyciu przedmiotowego pojazdu. Powyższe czyni wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na to, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej. Wobec tego Sąd orzekł jak w pkt II. sentencji wyroku. Sąd w pkt III. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w z zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 207 zł jako sumę pobranego wpisu od skargi (100 zł), stawki wynagrodzenia pełnomocnika (90 zł) i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).