III SA/Po 1016/12

Dnia 16 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi L W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... roku nr .... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia 26 maja 2011 r., Naczelnik Urzędu Celnego w L, na podstawie art. 207, art. 21 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5 art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), określił L W wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki N o nr nadwozia ... , od którego nie złożono deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono należnego podatku akcyzowego w kwocie 14.548,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym powyższego pojazdu nie złożono stosowanej deklaracji i nie zapłacono należnego podatku akcyzowego. Według organu przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako samochód osobowy. O takiej klasyfikacji świadczy też okoliczność, że posiada on długość podłogi do transportu towarów mniejszą aniżeli 50 % długości rozstawu osi. L W w odwołaniu od powyższej decyzji nie zgodził się z ustaleniami organu i w konsekwencji z określeniem mu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W ocenie strony, mając na względzie dokumentację zebraną w sprawie oraz proporcję ładowności całkowitej (część pasażerska i ładunkowa) do proporcji przypadającej na towar, należało zaklasyfikować nabyty przez niego pojazd jako ciężarowy (kod 8704). Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia 25 lipca 2012, po rozpatrzeniu odwołania L W, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego w niniejszej sprawie jest samochód marki N, rok produkcji 2007. Pojazd składa się z dwóch części : zamkniętej, czterodrzwiowej kabiny, w której znajduje się 5 miejsc do siedzenia, włącznie z kierowcą oraz otwartej części ładunkowej z tylnymi drzwiami. Wyposażony jest w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2488cm³. W momencie przywozu do kraju pojazd posiadał (zgodnie z wyjaśnieniami samej strony) sześć szyb, dwa rzędy siedzeń, felgi aluminiowe, klimatyzację, elektryczne siłowniki szyb, radio, dywaniki. Nie miał panela oddzielającego między rzędami siedzeń. Z danych technicznych dostarczonych przez producenta marki N wynika, że rozstaw osi pojazdu wynosił 3200 mm, natomiast wewnętrzna długość przestrzeni ładunkowej 1511 mm. Stosunek maksymalnej wewnętrznej długości podłogi do transportu towarów do połowy długości rozstawu osi pojazdu wynosił zatem mniej niż 50%. Zdaniem organu na podstawie wyżej wskazanego ogólnego wyglądu i ogółu cech, (w tym pasy bezpieczeństwa i sposób wykończenia wnętrza) przedmiotowy samochód klasyfikować należy do pozycji CN 8703. Organ II instancji podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania nie udało się dokonać oględzin pojazdu u nowego właściciela, ale za istotne w sprawie uznano wyjaśnienia strony złożone w dniu 21 marca 2011 r., dotyczące wyglądu i wyposażenia przedmiotowego samochodu, z których wynika w szczególności nadwozie pick – up w wariancie i wersji nadanej przez producenta. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dalej, że w sprawie nie jest sporne, że samochód N nabyty przez stronę służyć może zarówno do przewozu towarów jak i osób. O tym, którą funkcję należy uznać za przeważającą z punktu widzenia przeznaczenia pojazdu decydują organy celne, stosując się do obowiązujących w tej mierze reguł. W niniejszej sprawie na podstawie cech ogólnych pojazdu należało przyjąć, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Następnie, w związku uznaniem, że powyższy pojazd, z uwagi na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, klasyfikować należy do pozycji CN 8703, organ odwołał się do dodatkowego kryterium klasyfikacyjnego określonego w Notach wyjaśniających - stosunku długości skrzyni ładunkowej do rozstawu osi, zaznaczając, że kryterium to stosować należy wyłącznie do pojazdów co do zasady klasyfikowanych do pozycji CN 8703, gdyż tam je umieszczono. Dla potwierdzenia swojego stanowiska w zakresie klasyfikacji przedmiotowego samochodu do pozycji CN 8703 organ odwoławczy powołał się także na wiążące informacje taryfowe WIT (BTI) [...]r. oraz[...], z których wynika, że podobne pojazdy marki N (double-cab) są klasyfikowane w pozycji 8703. Organ wyjaśnił nadto, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu. Dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się natomiast innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów jako ciężarowe czy osobowe. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców. Oznacza to, zdaniem organu, że uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy, nie ma rozstrzygającego znaczenia i nie przesądza o klasyfikacji taryfowej pojazdu do pozycji CN 8704 jako pojazdu ciężarowego. Również twierdzenia producenta o tym, czy wyprodukowany przez niego samochód jest w jego przekonaniu ciężarowy, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii jego opodatkowania akcyzą. Zasadnicze znaczenie ma tu bowiem, zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r., klasyfikacja pojazdu w świetle Nomenklatury Scalonej CN. W tej sytuacji zarzut dotyczący nieuwzględnienia kryterium proporcji ładowności całkowitej do proporcji przypadającej na towar Dyrektor Izby Celnej również uznał za chybiony. W skardze na powyższą decyzję L W, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187, 191 i 194 § 1 i § 3 O. p. oraz norm prawa odnoszących się klasyfikacji taryfowej towaru, a w konsekwencji dokonanie błędnej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołała się na przedłożone przez nią w postępowaniu dokumenty pojazdu, z których wynika ciężarowy charakter tego samochodu. Zarzucono, że organy podatkowe dokonały dowolnej oceny dominujących cech przedmiotowego pojazdu. Skarżący wskazał, że z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że sporny pojazd samochodowy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu towarów i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu 8704. Świadczą o tym obiektywne cechy i jego właściwości. Podkreślono wiążący charakter przedstawionych przez stronę dokumentów. W ocenie skarżącego organy w sposób nieuprawniony dokonały samodzielnie zmiany klasyfikacji taryfowej, i to pomimo dokumentów stanowiących o ciężarowym charakterze pojazdu. Organy bezpodstawnie zastosowały kod taryfy celnej właściwy dla towarów celnych, tymczasem pojazd ten nie ma takiego statusu. Nie uzyskały dowodu stwierdzającego, z jaką homologacją przedmiotowy samochód został przywieziony do Polski. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawione w skarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt pisemne tezy swojego wystąpienia oraz rozważania dotyczące kryteriów dokonywania klasyfikacji pojazdów do kategorii samochodów osobowych lub ciężarowych. Podkreślił on ponownie wagę takich środków dowodowych jak zaświadczenie o badaniu technicznym, krajowe i zagraniczne dokumenty rejestracyjne, dokumenty homologacji itd. Pełnomocnik strony powołał się na odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów J K na interpelację poselską nr 5875. Zarzucił organom naruszenie art. 122, 180 i 187 O. p. oraz art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Organy miały oprzeć swoje rozstrzygnięcie jedynie na podstawie kryterium stosunku rozstawu osi do wewnętrznej długości przestrzeni ładunkowej, podczas gdy ocenie podlega też kwestia dopuszczalnej masy. Nie dokonano porównania wielkości ładowności części osobowej z częścią towarową spornego pojazdu. Dopuszczalna ładowność pojazdu ma być wykorzystywana przede wszystkim do przewozu towarów, nawet przy założeniu wykorzystania wszystkich 5 miejsc siedzących. Ponadto nie pozyskano świadectwa homologacji na skutek hipotetycznego założenia, iż chodzi o pojazd ciężarowy oznaczony kategorią N1. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczył prawidłowości zaklasyfikowania samochodu marki N, rok produkcji 2007, nr nadwozia ... , będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego do pozycji 8703 CN (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). W celu określenia zakresu wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym objętych regulacjami dotyczącymi obrotu wyrobami akcyzowymi, czy też objętych obowiązkiem oznaczania znakami akcyzy ustawodawca, w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), zwanej dalej u.p.a. – znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie z mocy art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm.) – odwołuje się do Nomenklatury Scalonej (CN), która stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów w podziale na duże grupy towarowe, następnie podzielone na 21 sekcji, działy (2 cyfry), pozycje (4 cyfry), podpozycje (6 cyfr) oraz kody CN (8 cyfr). W związku z tym w celu prawidłowego ustalenia, czy dany wyrób stanowi wyrób akcyzowy, należy w pierwszej kolejności dokonać prawidłowego zaklasyfikowania wyrobu będącego przedmiotem czynności lub zdarzenia do kodu CN. Prawidłowe zaklasyfikowanie pojazdu, będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 80 ust. 1 u.p.a., ma decydujące znaczenie w sprawie. Otóż z brzmienia wspomnianych przepisów wynika, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest jedynie nabycie samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Dla potrzeb podatku akcyzowego przez samochody osobowe rozumie się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowym (poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., do którego odsyła art. 2 pkt 1 u.p.a.). W rezultacie, aby dany pojazd podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Przy klasyfikacji towaru do danego kodu CN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256, s. 1 ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z 30 września 2009 r., Dz. Urz. WE L 287, s. 1) oraz uwzględniać Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Przestrzeganie zasad klasyfikacji jest szczególnie istotne w przypadku pojazdów, które mogą być wykorzystywane zarówno do przewozu towarów, jak i do przewozu osób. Cechy, które wskazują na to, że pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób oraz, których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów, w myśl wyjaśnień do Taryfy Celnej opublikowanej obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), to: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W tym miejscu trzeba też wyjaśnić, że sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" w kontekście użycia go w stosunku do pojazdów, którymi zawsze można przewieźć osoby, a często również towary (co uzależnione jest tylko od ich rozmiaru i wagi) oznacza, że chodzi o funkcję dominującą, przeważającą. Nie oznacza to jednak, że pojazdy nie mogą przy tym spełniać innych funkcji użytkowych, jakimi może być przewóz towarów. Tak, więc w przypadku, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową, wtedy taki pojazd należy zakwalifikować do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy podlegający opodatkowaniu akcyzą. Natomiast, jeżeli głównym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi jedynie uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd powinien zostać sklasyfikowany pod pozycją CN 8704, jako samochód ciężarowy, który nie podlega opodatkowaniu akcyzą. W celu dokonania właściwej klasyfikacji pojazdu organ musi prawidłowo ustalić stan faktyczny, a więc dysponować materiałem dowodowym, z którego w sposób jednoznaczny wynikać będzie stan pojazdu (cechy charakterystyczne, o których mowa w ww. wyjaśnieniach zawartych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 2006 r.), na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, tj. na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, a tym samym i ewentualnego powstania obowiązku podatkowego (art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż przedmiotowy samochód marki N rocznik 2007 r. należy zaliczyć do kategorii samochodu osobowego, a w konsekwencji, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Strony są zgodne, co do tego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z pojazdem typu pickup. Jak wynika, z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które nie budzą zastrzeżeń Sądu (w tym na podstawie wyjaśnień pisemnych strony z 21 marca 2011 r.), w świetle zgromadzonych dowodów, o tym, że sporny pojazd samochodowy w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób świadczą obiektywne cechy i właściwości tego pojazdu, między innymi takie jak: pięć miejsc siedzących, umieszczonych w dwóch rzędach, z których każde jest zaopatrzone w pasy bezpieczeństwa (także uchwyty ISOFIX do instalacji fotelika dziecięcego), umiejscowienie miejsc siedzących w zamkniętej kabinie z oknami dookoła, wyposażenie i wykończenie wnętrza jak dla typowych pojazdów przeznaczonych do przewozu osób (klimatyzacja, dywaniki, fabryczne radio). Jednocześnie z danych technicznych pojazdu wynika, że długość wewnętrzna podłogi do transportu towarów jest krótsza niż 50 % długości rozstawu osi (wewnętrzna długość podłogi (powierzchni) do transportu ładunków 1511 mm jest mniejsza niż 50% długości rozstawu osi 1600 mm (3200 mm: 2 = 1600 mm). Powyższych ustaleń organów strona skarżąca w żaden sposób nie podważyła i skutecznie nie zakwestionowała. W tym stanie rzeczy, w oparciu o wskazane regulacje, pojazd ten należy zaliczyć do pozycji CN 8703. Dodatkowo zauważyć trzeba, że w pozycji CN 8703 nie zawarto zwrotu "samochody osobowe", ale objęto tym kodem szerszy zakres pojazdów, tj. pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, co nie wyklucza przewozu tymi pojazdami towarów. Z drugiej strony sporny samochód nie posiada cech przemawiających za przeznaczeniem do transportu towarów z pozycji CN 8704, określonych też w notach wyjaśniających do tej pozycji. Dokumenty, na które powołuje się strona w skardze i z których wynika, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy zostały wydane w oparciu o inne, niż podatkowe, przepisy. Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodów jako wyrobów akcyzowych - są to postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnotowej Taryfy Celnej - art. 3 ust. 2 u.p.a. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia było też niepozyskanie do akt sprawy świadectwa homologacji. Jak bowiem wynika z odpowiedzi [...] z dnia [...] r. przedmiotowy samochód został wyprodukowany w kategorii N 1. Organ odwoławczy wyjaśniał zaś, że w świetle Dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. 2005 r., Nr 238, poz. 2010) do tego typu homologacji predestynuje pojazd konstrukcyjne przeznaczenie nadwozia – skrzyniowe, co jednak nie może przesądzać kwalifikacji pojazdu do określonego kodu CN. Sąd nie podzielił nadto zarzutów dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego i naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania, w szczególności art. 120, 121, 180, 187, 191, 194 O. p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze i w załączniku do protokołu organy wykonały wszystkie konieczne i wystarczające zarazem czynności w celu wypełnienia ciążącego na nich obowiązku ustalenia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego pojazdu. Uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają natomiast zasadom ich sporządzenia przewidzianym przez O. p. i przedstawiają w sposób logiczny, pełny i przejrzysty stanowisko organu zawierając przy tym rzeczową argumentację. W świetle wyjaśnień samej strony (k. 65 akt adm.), w tym także na okoliczność, że był to samochód o nadwoziu w wariancie i wersji producenta i od momentu przywozu do kraju do chwili wydania nowemu nabywcy nie dokonywano w nim żadnych zmian konstrukcyjnych oraz informacji wynikających z [...] odnośnie standardowego wyposażenia pojazdu (k. 125 akt adm.) bez znaczenia pozostaje fakt, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego organ nie miał możliwości przeprowadzenia dowodu z oględzin powyższego samochodu. Niezasadny okazał się również zarzut dotyczący niedokonania porównania wielkości ładowności części osobowej z częścią towarową spornego pojazdu. Nie ma bowiem racji strona skarżąca twierdząc, że rozstrzygające znaczenie dla klasyfikacji taryfowej pojazdu ma kryterium ładowności. Kryterium to było brane pod uwagę w opiniach klasyfikacyjnych dotyczących podpozycji HS 8703.23, 8704.21 i 8704.31, przyjętych na 23 sesji Komitetu HS w 1999 r. Opinie te nie mają mocy wiążącej, choć niewątpliwie mogą też stanowić wskazówkę interpretacyjną w zakresie klasyfikacji taryfowej. Jednakże, jak stwierdził Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku C-486/06, okoliczność, że zgodnie z opinią klasyfikacyjną do HS dotyczącą podpozycji 8704.21 i 8704.31 takie pickupy, jakie w nich opisano klasyfikuje się w pozycji 8704, nie dostarcza decydujących wskazówek do klasyfikacji pojazdów będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, ponieważ bezsporny jest fakt, że pickupy można klasyfikować albo w pozycji CN 8703, albo w pozycji CN 8704, w zależności od ich własnych cech, co zresztą potwierdza opinia klasyfikacyjna do HS dotycząca podpozycji 8703.23, zaliczająca pickupy do pozycji 8703. Dla prawidłowej klasyfikacji, jak wskazał Trybunał i co wykazano w rozważaniach w niniejszej sprawie, istotne są bowiem ogólne cechy i wygląd pojazdu, w tym w szczególności cechy wymienione w Notach Wyjaśniających do HS, które w przedmiotowej sprawie zostały dostatecznie ustalone i przeanalizowane z punktu widzenia klasyfikacji samochodu do odpowiedniego kodu CN. Ładowność pojazdu, jak słusznie przyjęły organy, nie mogła mieć więc znaczenia rozstrzygającego (zob. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z 10 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 260/12). W sytuacji, gdy wskazany wyżej ogół cech pojazdu świadczył o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu osób, oceny tej nie mogła zmienić kwestia jego ładowności. Jako moment powstania obowiązku podatkowego prawidłowo przyjęto, zgodnie z oświadczeniem strony, dzień 5 października 2007 r. tj. dzień sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski, a wartość samochodu ustalono zasadnie w oparciu o dane wynikające z rachunku zakupu. Mając na względzie powyższe, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, Sąd, na podstawie art. 151 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji.