III SA/Po 1017/16

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marzenna Kosewska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi J.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej: "strona"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił decyzję organu I instancji, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] października 2015 r. rozpoczęto czynności kontrolne w przedsiębiorstwie strony, które obejmowały regulacje dotyczące przestrzegania norm prowadzenia pojazdów, odpoczynków i przerw w jeździe, a także zasad używania analogowych i cyfrowych urządzeń rejestrujących w okresie od [...] października 2014 r. [...] 20 października 2015 r. W toku kontroli stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na ustalenia poczynione w toku kontroli, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W ocenie tego organu strona dopuściła się naruszeń, o których stanowi lp. 6.3.11 (dwunastokrotnie) oraz lp. 6.3.12 (dziewięciokrotnie) załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organ nie uwzględnił przy tym wyjaśnień strony. Podniósł, że odnośnie wczytywania danych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących obowiązuje sztywny termin, odpowiednio 28 oraz 90 dni kalendarzowych. Zdaniem organu, o ile należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że nie powinno się brać pod uwagę dni wolnych, bez zarejestrowanej działalności kierowcy. Wykonywanie działalności gospodarczej przez przewoźnika drogowego nie może być bowiem utożsamiane z pracą kierowcy wykonującego dany przewóz, a do takiego pojęcia zarejestrowanej działalności sprowadza się argumentacja strony. W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że jest ona z mocy prawa nieważna, jako że nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ Inspekcji Transportu Drogowego dokonał niewłaściwej interpretacji rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, błędnie uwzględniając przy obliczaniu terminu na wczytanie danych wszystkie dni kalendarzowe. Podejście to nie znajduje także potwierdzenia w przepisach prawa krajowego, implementujących prawo unijne. Określając maksymalne okresy na wczytanie danych uwzględnić należy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Nie ma przy tym mowy o zarejestrowanej działalności przedsiębiorstwa transportowego, lecz o rzeczywistej działalności kierowcy. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Odwołujący podniósł jednocześnie, że organ powinien wziąć pod uwagę okoliczność częstszego prowadzenia przez kierowcę pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy, jak ma to miejsce w przypadku kierowcy W. A., który w okresie objętym kontrolą jedynie sporadycznie prowadził pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy. Podobna sytuacja dotyczy M. M., który z kolei z powodu złamania nogi w grudniu 2014 roku przebywał na kilkumiesięcznym zwolnieniu lekarskim, w trakcie którego w ogóle nie ma dni z zarejestrowaną działalnością tego kierowcy. Także i w tym przypadku w zgromadzonych plikach z kontrolowanego okresu nie brakowało żadnych danych, zostały one zatem zebrane zgodnie z rozporządzeniem. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, wskazał, że w okresie objętym kontrolą nie doszło do popełnienia naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zatem nałożenie na stronę kary z tego tytułu było nieuzasadnione. Organ ten odwołał się do analizy danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], która wykazała, że odwołujący dokonywał wczytywania danych z tachografu terminowo z zachowaniem przewidzianego do tego okresu zarejestrowanej działalności. Odnosząc się natomiast do naruszeń z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy, organ odwoławczy, na podstawie przedłożonych przez stronę danych cyfrowych, ustalił, że wczytanie danych z kart kierowców: - W. A. miało miejsce 22 maja 2015 r., 4 września 2015 r. oraz 26 września 2015 r., bez przekroczenia terminu na wczytanie danych z karty kierowcy, - A. D. miało miejsce 22 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 4 stycznia 2015 r., 16 stycznia 2015 r., 13 lutego 2015 r., 8 marca 2015 r., 4 kwietnia 2015 r., 12 kwietnia 2015 r., 10 maja 2015 r., 12 czerwca 2015 r. (odczyt po 34 dniach zarejestrowanej działalności), 26 czerwca 2015 r., 11 lipca 2015 r., 23 sierpnia 2015 r., 5 września 2015 r., 26 września 2015 r. i 11 października 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w jednym przypadku, - D. G. miało miejsce 8 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 19 stycznia 2016 r. (odczyt po 33 dniach zarejestrowanej działalności), 6 lutego 2015 r., 7 marca 2015 r., 28 marca 2015 r., 13 kwietnia 2015 r. i 8 maja 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w jednym przypadku, - M. I. miało miejsce 17 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 22 grudnia 2014 r., 9 stycznia 2015 r., 7 lutego 2015 r., 7 marca 2015 r., 10 kwietnia 2015 r. (odczyt po 31 dniach zarejestrowanej działalności), 11 maja 2015 r. (odczyt po 32 dniach zarejestrowanej działalności), 27 maja 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w dwóch przypadkach, - A. K. miało miejsce 8 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 6 grudnia 2014 r., 4 stycznia 2015 r. (odczyt po 29 dniach zarejestrowanej działalności), 9 stycznia 2015 r., 12 lutego 2015 r. (odczyt po 34 dniach zarejestrowanej działalności), 6 marca 2015 r., 29 marca 2015 r., 11 kwietnia 2015 r., 8 maja 2015 r., 6 czerwca 2015 r., 27 czerwca 2015 r., 25 lipca 2015 r., 17 sierpnia 2015 r., 6 września 2015 r., 26 września 2015 r. i 12 października 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w dwóch przypadkach, - K. K. miało miejsce 8 listopada 2014 r., 14 grudnia 2014 r. (odczyt po 35 dniach zarejestrowanej działalności), 4 stycznia 2015 r., 11 stycznia 2015 r., 8 lutego 2015 r., 7 marca 2015 r., 29 marca 2015 r., 11 kwietnia 2015 r., 8 maja 2015 r., 6 czerwca 2015 r., 12 lipca 2015 r., 7 sierpnia 2015 r., 5 września 2015 r., 26 września 2015 r. i 17 października 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w jednym przypadku, - M. K. miało miejsce 7 listopada 2014 r., 9 grudnia 2014 r. (odczyt po 30 dniach zarejestrowanej działalności), 4 stycznia 2015 r., 9 stycznia 2015 r., 7 lutego 2015 r., 8 marca 2015 r., 28 marca 2015 r., 10 kwietnia 2015 r., 10 maja 2015 r., 5 czerwca 2015 r., 26 czerwca 2015 r., 27 lipca 2015 r., 8 sierpnia 2015 r., 5 września 2015 r. i 26 września 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w jednym przypadku, - M. M. miało miejsce 8 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 19 stycznia 2015 r., 10 lutego 2015 r., 11 kwietnia 2015 r., 16 kwietnia 2015 r., 8 maja 2015 r., 6 czerwca 2015 r., 26 czerwca 2015 r., 11 lipca 2015 r., 6 sierpnia 2015 r., 5 września 2015 r., 26 września 2015 r. i 10 października 2015 r., bez przekroczenia terminu na wczytanie danych z karty kierowcy, - D. P. miało miejsce 16 kwietnia 2015 r. i 15 maja 2015 r., bez przekroczenia terminu na wczytanie danych z karty kierowcy, - J. S. miało miejsce 7 listopada 2014 r., 3 grudnia 2014 r., 4 stycznia 2015 r. (odczyt po 29 dniach zarejestrowanej działalności), 11 stycznia 2015 r., 10 lutego 2015 r. (odczyt po 30 dniach zarejestrowanej działalności), 13 marca 2015 r. (odczyt po 30 dniach zarejestrowanej działalności) i 20 kwietnia 2015 r. (odczyt po 37 dniach zarejestrowanej działalności), co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w czterech przypadkach, - J. S. miało miejsce 8 listopada 2014 r., 30 listopada 2014 r., 6 grudnia 2014 r., 11 stycznia 2015 r., 6 lutego 2015 r., 6 marca 2015 r., 28 marca 2015 r., 10 kwietnia 2015 r., 8 maja 2015 r., 6 czerwca 2015 r., 26 czerwca 2015 r., 11 lipca 2015 r., 8 sierpnia 2015 r., 4 września 2015 r., 26 września 2015 r. i 10 października 2015 r., bez przekroczenia terminu na wczytanie danych z karty kierowcy, - J. T. miało miejsce 7 lutego 2015 r., 14 marca 2015 r. (odczyt po 32 dniach zarejestrowanej działalności), 17 kwietnia 2015 r. (odczyt po 30 dniach zarejestrowanej działalności) i 24 kwietnia 2015 r., co stanowi przekroczenie terminu na wczytanie danych z karty kierowcy w dwóch przypadkach. Powyższe w ocenie organu odwoławczego determinowało nałożenie na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszeń z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (za każdego kierowcę). Organ ten podkreślił przy tym, że wskazane uchybienia w przypadku ośmiu kierowców są bezsporne. Na koniec Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że strona nie wykazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, co powoduje brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dopuszcza także możliwości zastosowania art. 92b ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako opartej na własnej interpretacji ustawy o transporcie drogowym oraz niewłaściwej wykładni rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r., a także pomijającej znaczenie rozporządzenia nr 165/2014 i nie uznającej stanowiska Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w którym wyrażono intencje prawodawcy. Skarżący podniósł, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, choć znacząco zmienia decyzję pierwszoinstancyjną, nie wyjaśnił jak interpretuje pojęcie "zarejestrowanej działalności kierowcy", pomijając również przedstawienie sposobu naliczania terminów odczytu zarówno danych z tachografu, jak i z karty kierowcy. Organ ten najprawdopodobniej uznał, że zarejestrowaną działalnością jest każdy dzień kalendarzowy, w którym karta kierowcy znajduje się w slocie tachografu. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy dopuścił się przez to nie tylko wskazanych już powyższej naruszeń, lecz także naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała między innymi, że umieszczenie karty kierowcy w slocie tachografu nie jest tożsame z zarejestrowaną działalnością kierowcy czy pojazdu, a zgodnie z rozporządzeniem 165/2014 wyjmowanie karty jest bezzasadne. Organ powinien uwzględnić jedynie te dni, w których przedsiębiorca musi rejestrować działalność kierowcy dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku, ustanowionych rozporządzeniem 561/2006. Te dni, w których kara kierowcy znajduje się w slocie tachografu, mimo że nie jest to wymagane rozporządzeniem 561/2006, nie są dniami rejestrowanej działalności kierowcy. Tym bardziej nie są takimi dniami te dni, w których kierowca pozostawił kartę przebywając na ponadnormatywnym wolnym, urlopie, zwolnieniu lekarskim, wykonując inne prace dla pracodawcy, czy po prosty odsiadując w domu nadgodziny. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Organ podkreślił przy tym, że wziął pod uwagę dni aktywności kierowcy, a nie dni kalendarzowe. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 29 marca 2017 r., skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze. Oświadczył ponadto, że z decyzji wynikają błędy rachunkowe i błędnie obliczono okres zarejestrowanej działalności. Skarżący odniósł się do naruszeń dotyczących kierowcy A. D. i M. I.. Na pytanie Sądu oświadczył jednak, że nie jest przygotowany na wykazanie w jaki sposób wykonał własne obliczenia, wyjaśniając, że opierał się na dokumentacji, która pochodzi z tych samych źródeł, które miał organ. Jeżeli chodzi o kierowcę M. I. wskazał także, że w okresie objętym przez organ przebywał on na urlopie, natomiast jego karta kierowcy znajdowała się w samochodzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2016 r. nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawę wydania skarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, o czym stanowi już art. 92a ust. 6 u.t.d. Powyżej przywołane regulacje przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków tego przewozu. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. W realiach kontrolowanej sprawy organ Inspekcji Transportu Drogowego, na skutek przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego, stwierdził, że skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego określonego w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten normuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, przewidując z tego tytułu karę pieniężną w wysokości 500 zł – za każdego kierowcę. W ocenie organu administracji publicznej skarżący dopuścił się powyższego naruszenia w odniesieniu do ośmiu kierowców. W tym miejscu wskazać wobec tego należy, że stosownie do regulacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, poz. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 561/2006") – przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE Seria L z 1985 r. Nr 370, poz. 8 ze zm., dalej: "rozporządzenie 3821/85") – zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego (art. 10 ust. 5 lit. a ppkt. i tego rozporządzenia). Pojęcie "wczytywanie danych" jest przy tym rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia 3821/85, to jest jako kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu 561/2006 (art. 10 ust. 5 lit. b rozporządzenia 561/2006). Komisja może natomiast, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane (art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia 561/2006). Ostatnio wskazane upoważnienie Komisji wykonane zostało przez wydanie rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE Seria L z 2010 r. Nr 168, poz. 16, dalej: "rozporządzenie 581/2010"). W rozporządzeniu tym jednoznacznie zastrzeżono, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły tego rozporządzenia). W jego art. 1 ust. 3 lit. b przewidziano z kolei, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Przywołane regulacje unijne znalazły także odpowiednie odzwierciedlenie na poziomie krajowym. W § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm., "dalej: "rozporządzenie Ministra Transportu") przewidziano bowiem, że dane z karty kierowcy podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy (§ 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu). Bezsporne pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowego pozostaje to, że regulacje krajowe nie mogą być odczytywane w oderwaniu od regulacji unijnych i konieczne jest – przy obliczaniu terminu, w jakim podmiot wykonujący przewozy drogowe zobowiązany jest wczytać dane z karty kierowcy – uwzględnienie wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Jak przyjmuje się również w orzecznictwie sądów administracyjnych dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia 581/2010) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem 561/2006 (por. pkt 1 preambuły rozporządzenia 581/2010). Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe. Nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg zczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia 581/2010 (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, że Główny Inspektor Transportu Drogowego sprostał ostatnio wskazanemu obowiązkowi uwzględniając, przy wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Okoliczność ta bezsprzecznie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie organ ten, w odniesieniu do poszczególnych kierowców uwzględnionych przy rozstrzyganiu, wyszczególnił dni, w których skarżący wczytywał dane z ich karty kierowcy, podając jednocześnie, które z tych czynności zostały dokonane z przekroczeniem powyższego terminu – z uwagi na upływ zbyt dużej liczby (28) dni zarejestrowanej działalności. Wprawdzie organ ten nie przedstawił szczegółowo swoich obliczeń, nie precyzując zwłaszcza, dlaczego konkretne dni pomiędzy kolejnymi wczytaniami z karty danego kierowcy uznał za dni zarejestrowanej działalności, jednakże nawet, gdyby przyjąć, że dopuścił się z tego powodu naruszenia art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a."), nie sposób uznać, aby w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Po pierwsze, zauważyć trzeba, że ustalenia faktyczne poczynione w powyższym względzie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zostały dokonane z dochowaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Poszczególne, wykazane przez ten organ naruszenia znajdują potwierdzenie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza w materiale uzyskanym w toku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli. Jednocześnie z tego materiału dowodowego nie wynika, aby organ ten mógł błędnie uznać któryś z dni, uwzględnionych przy wykazaniu naruszeń, za dzień zarejestrowanej działalności w powyżej zaprezentowanym rozumieniu. Takich dowodów nie przedstawił zresztą i sam skarżący, który zawarte w skardze wywody oparł jedynie na gołosłownym twierdzeniu o naruszeniu przez organ Inspekcji Transportu Drogowego przywołanych ostatnio reguł postępowania wyjaśniającego. Po drugie, twierdzenia skarżącego stanowią jedynie polemikę z wydanym wobec niego rozstrzygnięciem i wyrażonym w nim stanowiskiem organu Inspekcji Transportu Drogowego, bowiem poza jego zakwestionowaniem i przedstawieniem obszernych wywodów dotyczących rozumienia przez skarżącego wyrażenia "dni zarejestrowanej działalności", skarżący w żadnym miejscu nie odnosi się do konkretnych okoliczności sprawy ani nie wskazuje dlaczego w jego ocenie odnośne naruszenie miałoby być błędnie stwierdzone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego błędnie. Tymczasem w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wprost wskazał konkretne dni, w których doszło do wczytania danych z kart poszczególnych kierowców, a w odniesieniu do tak wyszczególnionych dni wykazał, uwzględnione przez niego i stanowiące podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, okresy dni zarejestrowanej działalności. Skarżący miał zatem możliwość zakwestionowania poczynionych w ten sposób ustaleń organu administracji publicznej, chociażby przez wywiedzenie, że któraś z okoliczności, jaka w jego ocenie powoduje, że danego dnia nie można traktować jako dnia zarejestrowanej działalności, rzeczywiście miała miejsce w okresie, jaki organ wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Skarżący jednakże tego nie czyni, co de facto uniemożliwia Sądowi odniesienie się do stawianych przez niego zarzutów. Dopiero na rozprawie przed tut. Sądem skarżący podjął próbę zakwestionowania konkretnych, wykazanych wobec niego naruszeń, jednakże i w tym przypadku nie przedstawił żadnych sprecyzowanych, przemawiających za tym okoliczności faktycznych, które prowadziłyby do podważenia stanowiska organu. Za niewystarczające w tym względzie uznać zwłaszcza należy twierdzenie, że dni zarejestrowanej działalności było w danym okresie mniej niż wykazuje organ, skoro nawet sam skarżący nie ujawnia przyczyn, które doprowadziły go do takiego wniosku, czy powoływanie się przez niego na bliżej nie sprecyzowany co do terminu i charakteru ani nie znajdujący odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym urlop jednego z kierowców. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, w stopniu który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd przyjął, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.