III SA/Po 102/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Asesor sądowy Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Jolanta Parulska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi W..Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia kwoty długu celnego oddala skargę /-/ M. Bejgerowska /-/ T.M. Geremek /-/ M. Kosewska Pismem z dnia [...] roku W. Sz. złożył wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie w całości decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie cła oraz poprzedzających decyzji organu pierwszej instancji, to jest decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. We wniosku skarżący zarzucił skarżącym decyzjom naruszenie art. 245 § 1 pkt. 4 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 241 §1 w związku z art. 240 § 1 pkt. 1 i 5 oraz §2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] wznowił postępowanie w sprawie wprowadzenia na polski obszar celny samochodu marki Volkswagen, a następnie decyzją z dnia [...] roku uchylił decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej nr [...] z dnia [...] roku wystawioną przez Oddział Celny dotyczącą silnika i podzespołów oraz orzekł o przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Dyrektora Urzędu Celnego. Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] uchylił w całości decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej nr [...] z dnia [...] roku wystawioną przez Oddział Celny dotyczącą nadwozia oraz dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym jako jeden pojazd samochodowy, towar odprawiony uprzednio na podstawie dowodu odprawy celnej przywozowej nr [...] z dnia [...] roku (nadwozie) oraz na podstawie odprawy celnej importowej nr [...] z dnia [...] roku (silnik i podzespoły), a także dokonał ponownego wymiaru cła. W tym względzie skarżący podniósł, że w wyniku wznowienia postępowania organ administracji powinien był wydać decyzję uchylającą poprzednią decyzję i rozstrzygnąć o istocie sprawy, a tymczasem organ administracji wydał decyzję o przekazaniu sprawy do rozstrzygnięcia innemu organowi, co w świetle przepisów KPA i Ordynacji podatkowej nie jest rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Skarżący podniósł również, że nie zgadza się organem celnym, który wznowił postępowanie wskazując, że na polski obszar celny została sprowadzona taka ilość wyrobu w stanie nie zmontowanym, która pozwoliła na późniejsze złożenie finalnego wyrobu, a organ pierwszej instancji błędnie zaklasyfikował importowane części samochodowe w ilości ca 68,5% w myśl reguły 2 (a) ORINS jako samochód kompletny i gotowy w stanie nie zmontowanym, którego stan techniczny po złożeniu bez uzupełnienia częściami z obrotu krajowego w ilości 31,5% bezspornie pozwalał na złożenie i zarejestrowanie kompletnego lub gotowego sprawnie technicznie samochodu. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] roku, nr [...], działając na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks Celny (tj. Dz. U. z 2001 roku, Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 roku Prawo celne (tj. Dz. U. z 1994 roku, Nr 71, poz. 312 z późn. zm.), a także §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 1996 roku w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy (Dz. U. Nr 145, poz. 670 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji organu II instancji nr [...] z dnia [...] roku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wznowienie postępowania z przyczyn formalnych jest niedopuszczalne, ponieważ nie przedstawiono nowych okoliczności faktycznych i istotnych nowych dowodów w sprawie, a załączone do wniosku przez skarżącego opinie i wyjaśnienia rzeczoznawców i ekspertów nie dotyczą przedmiotu sprawy oraz nie mają znaczenia prawnego, a w konsekwencji nie mają wpływu na kwestię zasadniczą. Ponadto zaznaczono, że okoliczności podniesione we wniosku o wznowienie postępowania, były znane i oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2001 roku, sygn. akt I SA/Po 2144/99 oddalił skargę W. Sz. jako nieuzasadnioną twierdząc, że decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] roku jest zgodna z prawem. Organ administracji wskazał jednocześnie, że po wyroku nie ujawniły się, ani nie zaszły przesłanki wznowienia wynikające z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji Podatkowej. Pismem z dnia [...] roku W.Sz. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc w uzasadnieniu te same argumenty, które stanowiły podstawę wniosku o wznowienie postępowania oraz zarzucił pracownikom Urzędu Celnego rażąco fałszywe poświadczenie nieprawdy, co do okoliczności mających istotne znaczenie prawne dla sprawy i tym samym dopuszczenie się popełnienia umyślnego przestępstwa z art. 231 § 1 KK w związku z art. 271 § 1 KK. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 oraz art. 210 §1 i §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z pózn. zm.) oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks Celny (tj. Dz. U. z 2001 roku, Nr 75, poz. 802 z pózn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] roku, Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ celny ponownie podniósł argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto uznał za bezpodstawny zarzut skarżącego dotyczący poświadczenia nieprawdy powołując się odpowiednie orzecznictwo sądowe oraz fakt, że skarżący wraz z pełnomocnikiem w dniu [...] roku zapoznali się z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja, a tym samym funkcjonariusz podpisujący zaskarżoną decyzję w imieniu Dyrektora Izby Celnej nie mógł poświadczyć nieprawdy. Pismem z dnia [...] roku W.Sz. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku, Nr [...] wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie wszystkich poprzedzających ją decyzji utrzymanych w mocy. W skardze W.Sz. zarzucił zaskarżonym decyzjom, że zostały wydane z naruszeniem art. 245 §1 pkt. 4 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji Podatkowej oraz powielił argumenty podnoszone wcześniej we wniosku o wznowienie postępowania oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W.Sz. złożył skargę o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie powołując się na naruszenie art. 245 §1 pkt. 4 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji Podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania służy usuwaniu następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogą wpływać na treść decyzji administracyjnej i jej skutki prawne. Przepisy stanowiące podstawę do wzruszenia tej decyzji ujęte są w art. 240 Ordynacji podatkowej. Wskazany przepis art. 240 §1 Ordynacji podatkowej w pkt. 1 - 6 określa grupę przesłanek wznowienia, które istniały przed wydaniem ostatecznej decyzji. W tej grupie znajduje się powoływany przez skarżącego art. 240 §1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Kategoryczne brzmienie tego przepisu wyłącza jakikolwiek element uznania administracyjnego przy wznowieniu postępowania, co oznacza że postępowanie musi być wznowione przez organ działający w trybie nadzoru, gdy zostaną stwierdzone określone przesłanki wznowienia. Zmiana i uchylenie decyzji ostatecznej mają natomiast charakter wyjątkowy. W nauce prawa administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa, 1996) podkreśla się jednak, że przytoczony przepis jest tak skonstruowany, że znajduje zastosowanie tylko, gdy spełnione są łącznie trzy następujące przesłanki: 1. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe tzn. nowo odkryte, jak również po raz pierwszy ogłoszone prze stronę i muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, 2. nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej, jeżeli jednak okoliczności faktycznie powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to nie będą podstawą wznowienia postępowania, 3. nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody, nie były znane organowi, który wydał decyzje, co jest związane z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów, a organ jest związany dokonaną oceną i jej zmiana nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Dla wystąpienia tej przesłanki nie ma znaczenia zmiana w nauce lub orzecznictwie poglądów co do wartości mocy dowodowej określonych środków dowodowych. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że podniesione przez skarżącego nowe okoliczności, które miały wynikać z nadesłanych ocen, opinii i wyjaśnień rzeczoznawców i ekspertów (k. [...] akt administracyjnych) nie dotyczą stricte przedmiotu sprawy i z tego względu nie mogą zostać uznane za przesłanki wznowienia postępowania w rozpatrywanej sprawie. Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 240 §1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej w przypadku decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku, Nr [...] i decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku, Nr [...]. Należy również zaznaczyć, że wszystkie okoliczności podnoszone we wniosku skarżącego z dnia [...] roku o wznowienie postępowania były już znane i oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 20 marca 2001 roku, nr SA/Po 2144/99 oddalił skargę W.Sz. na decyzję Prezesa GUC z dnia [...] roku nr [...] wskazując, że w zaskarżona decyzja w chwili wydania nie naruszała prawa. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że wyrok oddalający skargę był rezultatem braku wad prawnych uzasadniających jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Od wskazanego wyroku nie wniesiono rewizji i stał się on prawomocny potwierdzając tym samym legalność postępowania przeprowadzonego wcześniej przez organy celne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, iż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, wobec czego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. /-/ M. Bejgerowska /-/ T.M. Geremek /-/ M. Kosewska