III SA/Po 1026/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi EO na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące kwiecień, czerwiec, lipiec 2010 roku postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga EO, reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego, na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...], w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące październik oraz grudzień 2009 roku. W petitum skargi pełnomocnik strony wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania w stosunku do niej trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu pełnomocnik wywiódł, iż wniosek jest uzasadniony ważnym interesem strony, albowiem natychmiastowa egzekucja należności doprowadzi do utraty płynności finansowej prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa, a w konsekwencji może spowodować konieczność złożenia wniosku o upadłość i spowoduje utratę pracy przez pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącej. Pełnomocnik wskazał, że należność z tytułu zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej jest znaczna, stąd szkoda, jaka mogłaby być wyrządzona skarżącej przez wszczęcie egzekucji w celu wyegzekwowanie kwoty 526.352,00 zł nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot i wyegzekwowanie świadczenia. W ocenie pełnomocnika, jest również rzeczą oczywistą, że ewentualne natychmiastowe wykonanie decyzji osłabi wiarygodność podatnika w kontaktach z podmiotami finansującymi i stanowić będzie także przeszkodę do załatwienia ewentualnych dalszych umów kredytowych lub leasingowych, albowiem w sposób oczywisty okoliczność ta zostanie ujawniona przy przeprowadzeniu audytu poprzedzającego zawarcie takich umów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpoznawanym przypadku przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Wprawdzie świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór wynikły na gruncie niniejszej sprawy jest ze swej natury świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Zaległość w podatku akcyzowym wynosi bowiem 430.282,00 zł, zaś w opłacie paliwowej 96.070,00 plus odsetki za zwłokę. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że egzekucja tej należności osłabi wiarygodność podatnika w kontaktach z innymi podmiotami i będzie stanowić też przeszkodę do zawierania ewentualnych dalszych umów kredytowych lub leasingowych. Może ponadto doprowadzić do konieczności sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa skarżącej, co doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez nią działalności. Reasumując Sąd uznaje, iż realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku skarżącego, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.