III SA/Po 1042/21

Dnia 4 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją, decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy w całości przyznania wnioskowanych przez skarżącą środków w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona wniosła o przyznanie świadczeń na ochronę miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Wniosek dotyczył okresu od [...] października 2020 r. za okres 3 miesięcy dla 33 pracowników, skorygowany w dniu [...] listopada na 29 pracowników. Zgodnie z art. 15 gg ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o przeciwdziałaniu zwalczaniu i zapobieganiu COVID- 19 oraz innym chorobom zakaźnym oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374) z wnioskiem o wypłatę świadczeń na dofinansowanie pracowników może zwrócić się - przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców - organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) - podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia [...] października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) - kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do [...] Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna. Wnioskodawca poinformował organ, że prowadzi działalność gospodarczą – niepubliczne przedszkole – PKD 85.10 – wychowanie przedszkolne ). Organ wskazał, że zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą. Działalność wskazana we wniosku nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Strona nie była zatem podmiotem upoważnionym do złożenia wniosku o dofinansowanie. W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 kpa - art. 107 § 3 kpa - art. 170 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe - art. 170 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe w zw. z art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo przedsiębiorców - art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo przedsiębiorców - art. 15 gg ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o przeciwdziałaniu zwalczaniu i zapobieganiu COVID- 19 oraz innym chorobom zakaźnym oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest decyzja organu odmawiająca stronie skarżącej przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID - 19. Na podstawie art. 15g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dalej: "ustawa o Covid-19", przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do [...] Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. (t.j. Dz. U. 2021.162) Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. W toku postępowania organ ustalił, a strona skarżąca tego nie kwestionuje, że przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej przedsiębiorcy jest wychowanie przedszkolne. Z akt sprawy wynika jednak iż poza prowadzeniem przedszkola specjalnego strona prowadzi także punkt wczesnego wspomagania – dziecięce centrum medyczne. Z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe wynika, że prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy miało ustalenie, czy wniosek strony skarżącej dotyczy pracowników, którzy są zatrudnieni w obrębie działalności przedszkolnej czy innych pracowników zatrudnionych w innego rodzaju działalności strony skarżącej, którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego w zakresie tego, jakich pracowników, mając na uwadze przynależność do danej grupy zawodowej, dotyczy wniosek. Strona skarżąca na wezwanie organu podała, że na umowę o pracę zatrudnieni są pracownicy na stanowiskach : księgowy, kierowca, terapeuta, kucharka, fizjoterapeuta, sprzątaczka, asystent osoby niepełnosprawnej a także , że pracownicy objęci przedmiotowym wnioskiem są zatrudnieni w związku z działalnością gospodarczą a nie oświatową. Sąd zatem uznał, że organ dopuścił się naruszenia naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a., 77 k.p.a. i z art. 80 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Całkowicie pominięto okoliczność, jakich pracowników przedmiotowy wniosek dotyczył. Sąd podkreśla, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Podejmując zaskarżone decyzje organy II i I instancji były zatem zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 K.p.a. oraz do przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności, z którymi przepisy wiążą określone skutki prawne (art. 75 § 1 K.p.a.). Następnie organ był zobowiązany do dokonania wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego - zgodnie z treścią art. 80 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona ( zob. w analogicznej sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 4318/21 ). Mając powyższe na względzie w ocenie Sądu w sprawie organy naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organy uwzględnią powyższe wywody Sądu, w tym w szczególności wyjaśnią czy wniosek dotyczył także osób niebędących nauczycielami, którzy nie byli zatrudnieni w obrębie działalności przedszkolnej, a w innym rodzaju działalności skarżącej, którą w świetle prawa można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje organów II i I instancji (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z § 14 pkt 1 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265).