III SA/Po 1047/16

Dnia 12 stycznia 2017 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący, po odrzuceniu skargi, w prawem przewidzianej formie, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżący wskazał, że obecnie aktywnie poszukuje pracy, bo z dniem 30 kwietnia 2016 roku zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami. Dochód rodziny to świadczenia emerytalne rodziców w kwocie 2.300 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca posiada oszczędności w kwocie 500 zł oraz jest współwłaścicielem mieszkania, które w całości obciążone jest kredytem i obecnie zajmuje je była żona skarżącego. Koszty koniecznego utrzymania rodziny Wnioskodawca określił na kwotę 1.700 zł miesięcznie. Do kosztów tych zaliczył czynsz za mieszkanie (500 zł), wydatki na media (200 zł) oraz koszty leczenia (1.000zł). Wnioskodawca zaznaczył, że płaci alimenty na syna w kwocie 900 zł miesięcznie. Oświadczenie majątkowe skarżącego było niewystarczające do oceny jego zdolności płatniczych oraz budziło wątpliwości. Pismem z dnia 06 grudnia 2016 roku Wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego poprzez: - udokumentowanie rodzaju posiadanych źródeł przychodu oraz wysokości przychodu i kosztów jego uzyskania za 2014, 2015 oraz od 01 stycznia 2016 rok, - przedłożenie spisu wszystkich posiadanych rachunków bankowych oraz przedłożenie wyciągów bankowych dokumentujących operacje finansowe wykonane na tych rachunkach od dnia 01 czerwca 2016 roku, - udokumentownie średniomiesięcznych kosztów koniecznego utrzymania siebie (przedłożenie kserokopii rachunków lub faktur za trzy ostatnie miesiące), - określenie źródła pokrywania wydatków obejmujących własne koszty utrzymania oraz źródła finansowania świadczeń alimentacyjnych na syna, - złożenie oświadczenia o posiadanych udziałach i pełnionych funkcjach w podmiotach gospodarczych, fundacjach, stowarzyszeniach itp., - udokumentowanie wysokości przychodu z tytułu posiadania udziałów i pełnienia funkcji w W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pod adresem ul. [...] (KRS [...]), - udokumentowanie wysokości przychodu z tytułu pełnienia funkcji w Fundacji "U. F." (KRS [...]). Skarżący nie wykonał skierowanego do niego wezwania. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 – dalej P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar procesowy wykazania zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy spoczywa na osobie ubiegającej się o tego rodzaju wsparcie ze środków publicznych. Strona ubiegająca się o tzw. prawo ubogich powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Po wykazaniu przez stronę takich okoliczności można uznać, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżący uchylił się od przedstawienia dokumentacji wskazanej w wezwaniu sądowym, a oświadczenie majątkowe złożone na urzędowym formularzu wniosku jest niepełne, a ponadto budzi wątpliwości, co do jego rzetelności. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.