III SA/Po 1059/13

Dnia 30 kwietnia 2014 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2013 rok postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 roku, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił R. N. od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę R. N. Pismem z dnia 13 marca 2014 roku R.N. wniósł o ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie sądu do przedłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, R. N. przedłożył, wypełniony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy, w postępowaniu określonym przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. W przedmiotowej sprawie R. N. prawomocnym postanowieniem przyznano prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W ten sposób został on zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych przed sądem pierwszej oraz drugiej instancji. Na wnioskodawcy nie ciąży zatem obowiązek uiszczenia żadnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Brak takiego obowiązku powoduje, że żądanie ponownego zwolnienia od kosztów sądowych jest nieuzasadnione. Wydanie kolejnego orzeczenia uwzględniającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zmierzałoby do uchylenia obowiązku, który został już zniesiony. W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie jest możliwe ponowne przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie w jakim zostało ono już wcześniej przyznane. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.