III SA/Po 1059/15

Dnia 23 listopada 2015 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Skarżący złożył również wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W rozpoznawanej sprawie M. D. wniósł skargę na decyzję w przedmiocie ubezpieczeń społecznych. W przypadku złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy (obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych) należy uwzględnić, że w świetle przytoczonego przepisu pozostaje on zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Na skarżącym nie ciąży zatem obowiązek poniesienia kosztów sądowych. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych należy uznać za zbędne. W konsekwencji podlega ono umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a, art. 239 pkt 1 lit. e, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.