III SA/Po 106/14

Dnia 18 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi T Z na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Starosta O decyzją z dnia [...] 2013 r. na podstawie art. 104 § 1 kpa w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. – Dz. U. z 2012, poz. 1137) odmówił TZ rejestracji pojazdu marki Y, z mocą silnika 30,4 kW. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku weryfikacji dokumentów przedłożonych do wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu stwierdzono niezgodność danych dotyczących mocy silnika w dowodzie rejestracyjnym z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W zagranicznym dowodzie rejestracyjnym wskazano moc silnika 57 kW, natomiast w zaświadczeniu z badania technicznego pojazdu uprawniony diagnosta w rubryce moc silnika wpisał 30,40 kW. Pojemność silnika pozostała niezmieniona i wynosi 600 cm3. Fakt ten potwierdza ponadto wydruk z hamowni sporządzony przez firmę C z siedzibą w P oraz pisemne wyjaśnienie diagnosty M z dnia 4 lipca 2013 r. Z odpowiedzi przedstawiciela producenta marki Y wynika, że pojazd był wyprodukowany w listopadzie 2008 r., silnik zamontowany fabrycznie miał numer seryjny [...] i posiadał moc 57 kW. Motocykle Y były produkowane w wersjach mocy – 25, 35 i 57 kW. Wskazano, że istnieje możliwość zablokowania mocy silnika za pomocą blokady fabrycznej dostępnej wyłącznie w autoryzowanej sieci dealerskiej Y. Strona złożyła oświadczenie o dokonaniu w pojeździe wymiany silnika, który został wcześniej zakupiony na terenie Niemiec i miał już zmniejszoną moc, wobec czego nie dokonywano blokady jego mocy na terenie Polski. W wyniku oględzin pojazdu w dniu 16 września 2013 r. ustalono, że silnik znajdujący się w motocyklu nie jest silnikiem zamontowanym fabrycznie w 2008 r. A C – właściciel C potwierdził, że w dniu 6 czerwca 2013 r. dokonał blokady mocy przy pojeździe marki Y nr VIN [...]. Polegało to na zastosowaniu śruby wkręconej w fabryczne mocowanie tejże śruby w listwie wtryskowej. Powyższa zmiana dotyczyła wyłącznie układu wtryskowego i nie użyto oryginalnego elementu producenta tj. Y. Badanie techniczne pojazdu przeprowadził również w dniu 6 czerwca 2013 r. uprawniony diagnosta M S. W trakcie tego badania nie zauważył on, aby pojazd miał zamontowany silnik inny niż fabryczny. Wydruk z hamowni firmy C był dokumentem, na podstawie którego ustalił on moc silnika. Organ dalej wskazał, iż diagnosta oświadczył, że użyte w korekcie badania stwierdzenie "w pojeździe zamontowano silnik o pojemności skokowej 600 cm3 i mocy znamionowej 30,4 kW" oznacza tylko inne określenie odnośnie ograniczenia mocy. Organ I instancji przyjął, że wbrew twierdzeniom strony do zablokowania mocy silnika spornego pojazdu doszło na terenie Polski – w dniu 6 czerwca 2013 r. Pojazd był rejestrowany we Francji z mocą silnika 57 kW, a w Polsce dokonano blokady mocy silnika do 30,40 kW. Dzięki tej zmianie możliwe będzie kierowanie tym pojazdem przez osoby posiadające kategorie prawa jazdy A2. Jednocześnie zaś firma dokonująca blokady nie wykluczyła możliwości zdemontowania śruby w układzie wtryskowym, a co za tym idzie powrotu do mocy sprzed założenia blokady (również w warunkach domowych). Organ wskazał ponadto, że ze względów bezpieczeństwa w ruchu drogowym powyższa ingerencja w konstrukcję pojazdu winna być wykonana wyłącznie w autoryzowanym serwisie Y. Strona zatem wraz z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu ze zmniejszoną mocą winna dołączyć dokumenty potwierdzające montaż blokady z użyciem oryginalnych części z autoryzowanego serwisu – (warsztatu) firmy Y. W odwołaniu od tej decyzji T Z w pierwszej kolejności dokładnie opisał przebieg postępowania w sprawie rejestracji spornego pojazdu. Wskazał na naruszenie art. 7 kpa oraz, że z góry założono wydanie decyzji negatywnej. W ocenie odwołującego uzasadnienie decyzji zawiera informacje sprzeczne z dokumentacją dotyczącą pojazdu i wynika przypuszczalnie z "bezgranicznej wiary" w oświadczenia diagnosty i właściciela firmy C. W dniu 6 czerwca 2013 r. nie dokonywano blokady mocy silnika, a więc oświadczenie A C mija się z prawdą. Diagnosta mimo przekazanych mu informacji, że wymieniono silnik w motocyklu stwierdził, że wystarczającym jest wpis o ograniczeniu mocy do 30,4 kW w związku z brakiem zmiany pojemności. Strona podkreśliła też, że ustawodawca zachował przedział dopuszczalnej mocy motocykli od 25 kW do 35 kW. Moc 30,4 kW wynikać zaś może z niedokładności pomiarów, sposobu ich dokonania oraz miejsca (na kole, wale silnika), a także z tolerancji badania, o której wspomina nawet C. T Z wniósł też o to, by Y ostatecznie wyjaśniła rok produkcji spornego motocykla. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K decyzją z dnia [...] 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowy pojazd był zarejestrowany we Francji z silnikiem o poj. 600 cm i mocy 57 kW. Z dokumentacji badania technicznego pojazdu z dnia 6 czerwca 2013 r. wynika, że uprawniony diagnosta wpisał moc silnika 30,4 kW. Organ uznał, że strona dokonała wymiany silnika z ograniczoną mocą do 30,4 kW. Organ II instancji powołał się na przepis art. 68 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym producent czy importer nowego typu pojazdu samochodowego oraz przedmiotów jego wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji wydane przez ministra właściwego do spraw transportu. Wskazał, że zgodnie z ust. 5 tego artykułu za producenta uważa się również podmiot dokonujący montażu pojazdu. W razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest zobowiązany uzyskać zmianę posiadanego świadectwa homologacji polegającą na rozszerzeniu świadectwa homologacji danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części (art. 68 ust. 12 ustawy). Organ odwoławczy powołał się na dwa wyroki NSA z dnia 9 kwietnia 2003 r., według których przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym rozróżniają homologację od badania technicznego pojazdu i nie dopuszczają możliwości traktowania ich zamiennie. Jest to orzecznictwo dotyczące przerejestrowania samochodów osobowych na ciężarowe, ale zdaniem organu II instancji argumentacja zawarta w uzasadnieniach powołanych wyroków odnosi się również do innych zmian typu pojazdu. Według SKO legalizacja zmian technicznych w spornym pojeździe mogła nastąpić jedynie w trybie postępowania homologacyjnego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T Z powtórzył generalnie argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący opisał przebieg postępowania administracyjnego i ponownie podkreślił, że w dniu w dniu 6 czerwca 2013 r. nie dokonywano blokady mocy silnika. A C badający pojazd w dniu 6 czerwca 2013 r. musiał popełnić błąd twierdząc, że to on zablokował moc silnika. Swoje zastrzeżenia w tej kwestii złożył już w dniu 9 października 2013 r. podczas zapoznawania się z dokumentami sprawy. Zdaniem skarżącego organy obu instancji nie poczyniły wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie. Nie odniesiono się do tolerancji wyników badań na hamowni, a różne motocykle mimo tej samej pojemności skokowej i modelu mogą wykazywać różnice w mocy maksymalnej w zakresie nawet 20%. Nie miał on obowiązku występowania o uzyskanie świadectwa homologacji. Kompletny silnik (z całym osprzętem i przepustnicą) został zakupiony na terytorium Niemiec. Do skargi załączono fakturę VAT z dnia 6 czerwca 2013 dotyczącą usługi – "badanie mocy na hamowni motocyklowej" oraz "sprostowanie" A C z dnia 6 grudnia 2013 r. w którym w. wym. stwierdza, że w dniu 6 czerwca 2013 r. sporny pojazd motocyklowy był badany, ale nie dokonywano blokady mocy jego silnika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. skarżący podał m. in., że nabył w Niemczech silnik o mocy 35 kW i poj. 600 cm3. To był oryginalny silnik fabryczny. Jest technikiem pojazdów samochodowych i nie zauważył, by miał on wprowadzane jakieś elementy nieoryginalne. Motocykl z tym silnikiem miał homologację, skoro został dopuszczony przez producenta. Skarżący dokonał wymiany silnika osobiście przed badaniem pojazdu na hamowni w dniu 6 czerwca 2013 r. Od początku mówił, też diagnoście, że wymienił silnik. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że 7 stycznia 2014 r. zwracał się drogą e-mailową do trzech różnych serwisów Y o informację dotyczącą ewentualnej zmiany mocy silnika i tolerancji wyniku badań na przykład w przypadku silnika o mocy 35 kW, ale do tej pory nie otrzymał odpowiedzi. Zdaniem skarżącego producent podaje moc silnika na wale silnika, a badanie z hamowni jest na kole. W jego ocenie silnik miał faktyczną moc fabryczną 35 kW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji, według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( j. t. – Dz. U. z 2012, poz. 1137 ) właściwy starosta dokonuje rejestracji pojazdu. Art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy wskazuje dokumenty, na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdu, w tym m. in. dowód własności, kartę pojazdu, świadectwo zgodności albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego, dowód rejestracyjny. Kwestię rejestracji pojazdów reguluje również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.), w tym § 14 dotyczy zaświadczenia o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym i wyróżnia zmiany konstrukcyjne zmieniające rodzaj pojazdu oraz wymianę elementów. W myśl § 1 ust. 1 pkt. 1 załącznika nr 1 – Instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów – do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r., Nr 137, poz. 968) rejestrując pojazd organ rejestrujący przyjmuje wniosek o rejestracje pojazdu z dołączonymi dokumentami, o których mowa w art. 72 ustawy, uwzględniając warunki określone w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów i sprawdzając zgodność zawartych w nich danych dotyczących : a) właściciela pojazdu b) pojazdu – cech identyfikacyjnych i danych technicznych. Starosta O decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił skarżącemu T Z rejestracji pojazdu marki Y z mocą silnika 30,4 kW. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku weryfikacji dokumentów przedłożonych do wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu stwierdzono niezgodność danych dotyczących mocy silnika w dowodzie rejestracyjnym z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W dowodzie rejestracyjnym wskazano moc silnika 57 kW, a w zaświadczeniu z badania technicznego pojazdu uprawniony diagnosta wpisał moc silnika 30,40 kW. Fakt ten potwierdzać miał wydruk z hamowni sporządzony przez firmę C z siedzibą w P oraz pisemne wyjaśnienie diagnosty M S z dnia 4 lipca 2013 r. W wyniku oględzin pojazdu w dniu 16 września 2013 r. ustalono, że silnik znajdujący się w pojeździe nie jest silnikiem zamontowanym fabrycznie w 2008 r. Zablokowanie mocy silnika i badanie techniczne miało zostać dokonane, zdaniem organu I instancji, w dniu 6 czerwca 2013 r. w firmie C, co potwierdził jej właściciel A C oraz diagnosta M S. W trakcie badania technicznego diagnosta nie zauważył, aby pojazd miał zamontowany silnik inny niż fabryczny. Uzasadniając odmowę zarejestrowania pojazdu Starosta O wskazał, że wbrew twierdzeniom strony, do zablokowania mocy silnika spornego pojazdu doszło na terenie Polski – w dniu 6 czerwca 2013 r. Pojazd był rejestrowany we Francji z mocą silnika 57 kW, a w Polsce dokonano blokady jego mocy do 30,40 kW. Organ oparł się w tym zakresie, przede wszystkim, na oświadczeniu A C, który potwierdził dokonanie blokady mocy silnika w przedmiotowym motocyklu oraz opisał sposób jej wykonania przy użyciu nieoryginalnych elementów, a także na wyniku badania na hamowni. Starosta stwierdził, że ta zmiana umożliwi kierowanie pojazdem przez osoby posiadające kategorie prawa jazdy A2. Mając zaś na uwadze bezpieczeństwo w ruchu drogowym (niewykluczony powrót do mocy silnika sprzed blokady, także w warunkach domowych) wskazał, że taka ingerencja w konstrukcję pojazdu winna być wykonana wyłącznie w autoryzowanym serwisie Y, a strona wraz z wnioskiem o zarejestrowanie pojazdu ze zmniejszoną mocą powinna dołączyć dokumenty potwierdzające montaż blokady z użyciem oryginalnych części z autoryzowanego serwisu (warsztatu) firmy Y. Skarżący w toku postępowania przed organem I instancji i w odwołaniu od jego decyzji podnosił konsekwentnie, że sam dokonał w pojeździe wymiany silnika, który został wcześniej zakupiony przez niego na terenie Niemiec. Silnik miał już zmniejszoną moc, wobec czego nie dokonywano blokady jego mocy na terenie Polski. Wyraźnie przeczył twierdzeniom A Ce na okoliczność zmniejszenia mocy silnika w firmie C w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia [...] 2013 r., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uznało, że strona dokonała wymiany silnika z ograniczoną mocą do 30,4 kW, a legalizacja zmian technicznych w spornym pojeździe mogła nastąpić jedynie w trybie postępowania homologacyjnego. Organ II instancji powołał się na przepisy art. 68 ust. 1, ust. 5 i ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz na dwa wyroki NSA z dnia 9 kwietnia 2003 r. dotyczące przerejestrowania samochodów, według których przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym rozróżniają homologację od badania technicznego pojazdu i nie dopuszczają możliwości traktowania ich zamiennie. Wskazać należy w tym miejscu, że postępowanie odwoławcze jest ponownym merytorycznym rozpoznaniem danej sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 512-513). Obowiązkiem organu II instancji przy ponownym merytorycznym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy było zatem wskazanie, jaki stan faktyczny i w oparciu o jakie dowody został ustalony. Ocena materiału dowodowego winna natomiast dotyczyć tego, jakim dowodom dano wiarę, a jakie dowody i dlaczego uznano za niewiarygodne. Niezależnie od tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K powinno też odnieść się szczegółowo do wszystkich zarzutów odwołania, oceniając, czy są zasadne, istotne i ewentualnie w jakim zakresie. Jednocześnie organ II instancji musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji powinno zaś spełniać wymogi z art. 107 § 1 i 3 kpa oraz nie naruszać zasady przekonywania stron postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 11 kpa. Zaskarżona decyzja organu II instancji nie spełnia powyższych precyzyjnych wymogów ustawowych, przez co wymyka się praktycznie kontroli Sądu w zakresie jej legalności. Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest bardzo lakoniczne. Sprowadza się do ogólnikowego stwierdzenia, że strona dokonała wymiany silnika z ograniczoną mocą do 30,4 kW, a legalizacja zmian technicznych w spornym pojeździe mogła nastąpić jedynie w trybie postępowania homologacyjnego (organ I instancji wskazał, że do wniosku o rejestrację należało przedłożyć dokumenty potwierdzające wykonanie blokady przez autoryzowany serwis (warsztat) Y). W tym miejscu wyraźnie podkreślić trzeba, że decyzja administracyjna stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygniecie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają i warunkują. Organ II instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia odnośnie postępowania homologacyjnego powołał jedynie przepisy art. 68 ust. 1, 5 i 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które jednak zostały uchylone przed datą złożenia przez stronę wniosku o zarejestrowanie spornego motocykla, a zatem nie obowiązywały już w dacie wydawania decyzji I i II instancji. Ich moc obowiązująca została uchylona z dniem 22 czerwca 2013 r., a więc przepisy te nie mogły wobec tego stanowić podstawy prawnej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P przywołało w uzasadnieniu skarżonej decyzji dwa wyroki NSA z dnia 9 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2620/01 – lex nr 149549 oraz sygn. II SA 4123/01, lex nr 149547) dotyczące obowiązku uzyskiwania świadectwa homologacji przy dokonywaniu zmian w typie pojazdu, jednak nie poczyniło jednocześnie jakichkolwiek rozważań prawnych na temat związku poglądów wyrażonych w tych wyrokach ze stanem faktycznym w niniejszej sprawie. Organ ten stwierdził jedynie bardzo lakonicznie, że jest to wprawdzie orzecznictwo dotyczące przerejestrowania samochodów osobowych na ciężarowe, ale argumentacja zawarta w uzasadnieniach powołanych wyroków odnosi się również do innych zmian typu pojazdu. Organ II instancji nie odniósł się wcale do istotnych, w opinii Sądu, twierdzeń strony zawartych w odwołaniu i dotyczących niezgodności z prawdą oświadczenia A C na okoliczność dokonania blokady mocy silnika w dniu 6 czerwca 2013 r. oraz możliwych różnic w pomiarach mocy silnika ze względu m. in. na sposób, miejsce, tolerancję pomiarów. Ze sprostowania A C z dnia 6 grudnia 2013 r., załączonego do skargi wynika zaś, że nie wykonywano blokady mocy silnika w dniu 6 czerwca 2013 r., a tylko badanie pojazdu na hamowni. W trakcie oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu 16 września 2013 r. potwierdzono jedynie dokonanie wymiany silnika w motocyklu. Nie ustalono w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie faktycznej mocy fabrycznej zamontowanego silnika zakupionego w Niemczech. Nie sprawdzono podczas oględzin, czy doszło do ograniczenia mocy silnika poprzez wymianę elementów zespołu przepustnic, tak jak wykonuje się to w autoryzowanym serwisie Y (k. 114 akt adm.) i jak to dopuszcza producent, czy też w inny sposób, np. bez użycia oryginalnych części Y – montaż śruby w listwie wtryskowej (tak jak wskazał A C w piśmie z dnia 24 września 2013 r. (k. 50 akt adm.). W celu załatwienia sprawy w sposób nie naruszający prawa niezbędne więc będzie, zdaniem Sądu, wyjaśnienie powyżej wskazanych istotnych okoliczności, a mianowicie, jaką mocą fabryczną miał silnik zamontowany w motocyklu przez T Z oraz czy dokonano jakiejkolwiek blokady mocy silnika, a jeśli tak, czy odbyło się to przy użyciu oryginalnych części i w sposób przedstawiony przez autoryzowanego dealera i serwis Y. Wówczas bowiem w celu powrotu do pierwotnych parametrów mocy należałoby wymienić cały zespół przepustnic, gdyż jak wskazano w piśmie z dnia 2 stycznia 2014 r. (k.114 akt adm.) "jest on dostępny tylko jako cały złożony podzespół motocykla i nie są dostępne do niego żadne składowe części zamienne", a ponadto taka operacja ze względu na bardzo wysoki koszt zespołu przepustnic nie jest opłacalna. Należy też wyjaśnić, czy wynik uzyskany na hamowni – 30,4 kW może oznaczać, ze względu na dopuszczalną tolerancję pomiaru, sposób, miejsce pomiaru, ewentualnie inne okoliczności, że silnik mógł mieć max. moc fabryczną 35 kW (lub większą). Niezbędne wydaje się wobec powyższego przeprowadzenie dowodu z zeznań A C w charakterze świadka oraz dowodu z opinii rzeczoznawcy motoryzacyjnego. Pełne i wyczerpujące ustalenia faktyczne sprawy organ winien odnieść do prawidłowej podstawy prawnej dotyczącej kwestii homologacji i rejestrowania pojazdów. Przede wszystkim organ zobowiązany będzie do wykazania, jakie zmiany techniczne w motocyklu miały rzeczywiście miejsce i czy wobec tego doszło do ingerencji w konstrukcję pojazdu wymagającą postępowania homologacyjnego, a jeśli tak, czy odnośnie danego typu pojazdu czy typu przedmiotu wyposażenia lub części oraz dlaczego. Organ winien się odnieść również do znajdującego się w aktach administracyjnych świadectwa zgodności WE, a swoje stanowisko uzasadnić stosowną argumentacją umożliwiając w ten sposób poznanie przez stronę motywów rozstrzygnięcia oraz ewentualną kontrolę legalności decyzji, uwzględniając obowiązujące w tej materii przepisy prawa, w tym w szczególności ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem przepisów procesowych (art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ) p. p. s. a., orzekł o jej uchyleniu jak w pkt. I sentencji wyroku. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania (w postaci wpisu od skargi w kwocie 200 zł) oraz o wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 152 p.p.s.a. (punkt II i III orzeczenia). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego z dnia 16 lipca 2014 r. "o zwrot kosztów podróży" na rozprawę z miejsca zamieszkania (O) do P i z powrotem, albowiem zwrot kosztów podróży jest możliwy jedynie w sytuacji, gdy Sąd zarządzi w trybie art. 91 § 3 p.p.s.a. stawienie się strony lub pełnomocnika w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn.. akt II FSK 838/13, lex nr 1450376). Stawiennictwo skarżącego na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym został on pouczony w zawiadomieniu o jej terminie, wobec tego nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu do Sądu.