III SA/Po 1067/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r. przy udziale sprawy ze skargi M M na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia .... roku nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia ... 2012 roku, Naczelnik Urzędu Celnego w P, na podstawie art. 207 § 1, art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54 § 1 pkt. 7, art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1 pkt. 9, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1, ust. 5, art. 104 ust. 1 pkt. 2, art. 105 ust. 1, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.) określił M M, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A, zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki VW, w wysokości: 23.125,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że postępowanie podatkowe wszczęto z urzędu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli podatkowej. Podatnik po nabyciu wewnątrzwspólnotowym samochodu marki VW nie złożył wymaganej deklaracji i nie uiścił podatku akcyzowego. W ocenie organu zebrana w sprawie dokumentacja, w tym protokół oględzin powyższego pojazdu, jest wystarczającą podstawą do uznania, ze należy go klasyfikować do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN). Posiada on wszelkie cechy pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób i takim był też w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego. Nadwozie samochodu jest bowiem 5-cio drzwiowe zamknięte. Posiada 5 stałych miejsc siedzących wyposażonych w pasy bezpieczeństwa i zagłówki, tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, wahadłowe drzwi z oknami na bocznych panelach, z tyłu drzwi podnoszone, oświetlanie wewnętrzne, uchwyty boczne górne dla pasażerów (4 szt.), popielniczki w drzwiach tylnych, dywaniki, jednolitą tapicerkę skórzaną, felgi aluminiowe, system nagłaśniający. Spółka K poinformowała, że sporny pojazd był wyprodukowany jako samochód osobowy. Ponadto z wyceny [...]wynika, że przedmiotowy pojazd typu kombi posiada m. in. airgbag (6 sztuk), elektrycznie otwierane szyby, lampki do czytania, felgi aluminiowe, przystosowanie do montażu fotelika ISOFIX z tyłu. Wskazano ponadto, że zakwalifikowanie do pojazdów ciężarowych w oparciu o przepisy Prawa o ruchu drogowym, nie ma wpływu na klasyfikację taryfową według Nomenklatury Scalonej, stosowanej na potrzeby podatku akcyzowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu. Nawet uzyskanie świadectwa homologacji, które określa pojazd jako ciężarowy nie przesądza o klasyfikacji taryfowej do pozycji 8704. Zapisy w dokumencie B i niemieckim dowodzie rejestracyjnym nie mając więc znaczenia dla klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej. Organ stwierdził, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 7 stycznia 2010 r. (dzień wystawienia faktury VAT ), uznając, że w tej dacie pojazd był na pewno na terytorium kraju. Podstawę opodatkowania towaru określono w oparciu o rachunek nabycia. Organ przyjął wartość samochodu wskazaną na fakturze zakupu (30.243,00 Euro). W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucono błędne uznanie spornego pojazdu w dacie jego nabycia za samochód osobowy i niezasadne zastosowanie art. 100 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Odwołujący podkreślił, że w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd był przystosowany do przewozu towarów, a późniejsze przystosowanie do przewozu osób nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Pismem z dnia 6 maja 2013 r. pełnomocnik podatnika w osobie radcy prawnego, wskazał, że w dacie zakupu samochód był pojazdem ciężarowym, co wynikało z dokumentacji polskich i niemieckich stacji diagnostycznych. Zarzucił niekompletność materiału dowodowego i wniósł o przeprowadzenie dowodu z zapytania bądź przesłuchania świadków – przedstawicieli O na okoliczność wydania zaświadczenia oraz ustalenia, jaki był stan techniczny i wyposażenie pojazdu w dacie sprowadzenia go do kraju. Decyzją z dnia ... 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie. Szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Organ wskazał, że do wykładni zakresu pozycji taryfowych przyczyniają się Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów ("Explanatory Notes"), wydane i uaktualnione przez Światową Organizację Celną w Brukseli (inaczej wyjaśnienia do Taryfy Celnej), które można potraktować jako część opisową do Scalonej Nomenklatury (CN). Do jednolitej interpretacji klasyfikacyjnej przyczyniają się także: Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) Wspólnot Europejskich, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) powinno być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy celne przeanalizowały dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. Dyrektor Izby Celnej przytoczył i uwzględnił ustalenia poczynione podczas oględzin przedmiotowego samochodu w dniu 20 czerwca 2012 r., w trakcie których opisano budowę i wyposażenie samochodu z 5 miejscami siedzącymi. Zdaniem organu II instancji cechy pojazdu i jego wyposażenie stwierdzone w trakcie powyższych oględzin jednoznacznie wskazują, że samochód ten powinien zostać sklasyfikowany jako samochód osobowy objęty pozycją CN 8703 przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Organ odwoławczy uwzględnił również [...]z którego wynika, że dla standardowej wersji samochodu marki [...], rok produkcji 2009, poj. silnika 2967 cm3 , wygenerowana wycena o numerze[...] potwierdziła, że został on wyprodukowany jako samochód osobowy i tak też powinien być klasyfikowany (nadwozie kombi, 5 miejsc siedzących, airbag (6 sztuk), elektryczne podnoszenie szyb, pasy bezpieczeństwa trzypunktowe (przód i tył)elementy dekoracyjne wnętrza, felgi aluminiowe, klimatyzacja automatyczna, lampki do czytania, wykończenie wnętrza itd.). Autoryzowany dealer marki [...] (x Spółka z o.o.) potwierdził, że pojazd ten był wyprodukowany jako pojazd osobowy. Organ uznał nadto, że nie jest sporne, iż samochód służyć może zarówno do przewozu towarów jak i osób. Natomiast o przyjęciu, że przedmiotowy samochód służy przede wszystkim do przewozu osób a nie towarów przeważyły m. in. następujące cechy: wyposażenie w dwa rzędy siedzeń: 2 fotele z przodu pojazdu (kierowca i pasażer) + trzyosobowa tylna kanapa, pasy bezpieczeństwa dla każdego z miejsc do siedzenia; poduszki dla pasażerów z tyłu pojazdu, komfortowy sposób wykończenia wnętrza, automatyczna klimatyzacja dwustrefowa, przeszklone tylne, boczne szyby i przeszklona szyba w tylnych drzwiach. Organ II instancji podkreślił, że stwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego cechy pojazdu świadczą o tym, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób, a możliwość przewożenia towarów stanowi jego funkcję dodatkową, lecz nie przeważającą. Oceny tej dokonano z punktu widzenia istnienia cech dominujących, a nie uzupełniających funkcję podstawową. Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwiło uwzględnienie przez organy podatkowe zasad klasyfikacji wyrobu (w sprawie pojazdu) dla innych celów np. rejestracji pojazdu w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dane w postaci dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym itd. nie są wiążące przy ustalaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru, gdyż decydujące w tym zakresie są wyłącznie przepisy z zakresu prawa celnego (Taryfa celna, Noty Wyjaśniające i inne uregulowania prawne). Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że Noty Wyjaśniające do HS, jak i Noty Wyjaśniające do CN, choć nie są prawnie wiążące, to przyczyniają się do wykładni zakresu poszczególnych pozycji taryfowych. W ocenie organu odwoławczego możliwość przewożenia towarów (wyodrębniona przestrzeń ładunkowa) stanowi funkcję dodatkową, a nie przeważającą przedmiotowego pojazdu. Jest to w zasadzie przestrzeń bagażowa. Nie można zatem uznać, że jest to samochód ciężarowy. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że interpretacje podatkowe nie mogą być brane pod uwagę, gdyż dotyczą określonego, indywidualnego stanu faktycznego i prawnego niezwiązanego z podatnikiem. Zdaniem organu II instancji zbędny i nieistotny byłby dowód z zapytania bądź przesłuchania świadków (przedstawicieli O). W skardze skierowanej do WSA w Poznaniu M M, reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucił zaskarżanej decyzji naruszenie: – art. 121, art. 122, art. 188, art. 187 i art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie dowodów świadczących o nabyciu pojazdu ciężarowego, w tym nieuwzględnienie dowodów wnioskowanych przez stronę i niewydanie postanowienia w tym zakresie, – art. 100 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędne zastosowanie w wyniku przyjęcia, że sporny pojazd był w momencie powstania zobowiązania podatkowego samochodem osobowym. Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego nabyty przez niego pojazd VW winien być zakwalifikowany do pozycji 8704, gdyż służy on przede wszystkim do przewozu towarów. W dacie nabycia pojazd miał bowiem tylko dwa miejsca siedzące (brak tylnych siedzeń) i dopiero aktualny właściciel dostosował go do przewozu osób. Strona powołała się na interpretacje podatkowe Dyrektorów Izb Skarbowych, których zdaniem nabycie pojazdu uznanego przez władze państwa trzeciego za ciężarowy i przerobienie go na osobowy nie powoduje obowiązku uiszczenia akcyzy. Zarzucono organowi bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność stanu technicznego pojazdu z daty jego nabycia przez podatnika. Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko i argumentację podniesioną w uzasadnieniu swojej decyzji. Zauważył też, że zmiany we wnętrzu pojazdu zostały dokonane w celu przystosowania samochodu do indywidualnych potrzeb i były tymczasowe oraz nie ingerowały w konstrukcję pojazdu. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe twierdzenia i wnioski. Podniosła też, że w dacie powstania obowiązku podatkowego w samochodzie między przednimi siedzeniami a częścią towarową zainstalowano trwałą przegrodę (stała krata), co winno przesądzać o konieczności zakwalifikowania pojazdu jako ciężarowego (pozycja 8704). Zdaniem skarżącego żaden przepis prawa nie upoważnia organów podatkowych do samodzielnego dokonywania klasyfikacji wyrobów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy zakupiony i sprowadzony na terytorium kraju przez skarżącego, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, samochód marki VW jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób czy też przeznaczonym do transportu towarowego. Organy obu instancji uznały, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu, ponieważ ich zdaniem winien on być klasyfikowany do pozycji 8703. Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej u.p.a., opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów – w myśl art. 102 ust. 1 – są: podmioty dokonujące czynności wskazanych w art. 100 ust. 1 i 2 u.p.a. Natomiast obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów – stosownie do art. 101 ust. 2 pkt. 1 wskazanej ustawy – powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium RP, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Jeżeli nie można określić tej daty to dniem powstania obowiązku podatkowego jest dzień, w którym organ stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższych regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Zgodnie zaś z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo– towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wynika z tego, że o klasyfikacji samochodu do pozycji 8703 decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Wyłącznie na podstawie przepisów Taryfy celnej wraz z wyjaśnieniami do niej, nie można udzielić odpowiedzi, jakie względy decydują o tym, że samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób albo jest zasadniczo samochodem towarowym określając przeznaczenie pojazdu na użytek klasyfikacji celnej. W szczególności jest to widoczne przy dokonywaniu klasyfikacji samochodów o podwójnym przeznaczeniu, tj. takich którymi można przewozić zarówno osoby jak i towary. Bez wyczerpującej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest zatem możliwe rozstrzygnięcie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego, a co za tym idzie o jego prawidłowej klasyfikacji taryfowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06, baza orzeczeń NSA). Zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 06.12.2007 r. w sprawie C-486/06). Dotyczy to obiektywnych cech samochodu pozwalających na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Celnej szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Noty mają zatem subsydiarnie wskazywać jak należy rozumieć pojęcie samochód osobowy. Według wskazanych wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowych ustaleń świadczących o tym, że główną funkcją nabytego przez skarżącego wewnątrzwspólnotowo samochodu jest przewóz osób. W toku postępowania podatkowego, w tym w szczególności na podstawie oględzin pojazdu z dnia 20 czerwca 2012 r., dokumentacji fotograficznej ustalono, że przedmiotowy samochód – VW został wyprodukowany w 2009 roku jako samochód osobowy (nadwozie kombi), czyli w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. W dniu oględzin stwierdzono, że pojazd posiada 5 stałych miejsc siedzących wyposażonych w pasy bezpieczeństwa i zagłówki, tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, wahadłowe drzwi z oknami na bocznych panelach, z tyłu drzwi podnoszone, oświetlenie wewnętrzne, uchwyty boczne górne dla pasażerów, popielniczki, dywaniki, jednolitą tapicerkę skórzaną, felgi aluminiowe, system nagłaśniający. Organy uwzględniły również[...], z którego wynika, że dla standardowej wersji samochodu marki VW , rok produkcji 2009, poj. silnika 2967 cm3, wygenerowana wycena o numerze[...] potwierdziła, że został on wyprodukowany jako samochód osobowy i tak też powinien być klasyfikowany (5 miejsc siedzących, airbag (6 sztuk), elektryczne podnoszenie szyb, elementy dekoracyjne wnętrza, felgi aluminiowe, automatyczna klimatyzacja, lampki do czytania (przód i tył), bogate wykończenie wnętrza, uchwyty ISOFIX itd.).Organy obu instancji wskazały też, że Sp. z o.o. potwierdził, że sporny pojazd był wyprodukowany jako pojazd osobowy. Ewentualne zmiany polegające na przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów (wymontowanie tylnej kanapy, zamontowanie przegrody (kraty) za przednimi siedzeniami) słusznie, w ocenie organów, mogły i mogą mieć charakter krótkotrwały i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. Nie ingerowały one bowiem w konstrukcję pojazdu. Należy też zauważyć, że obecny podczas oględzin aktualny właściciel samochodu (A S) wyjaśnił, że nie dokonywał po zakupie pojazdu żadnych zmian konstrukcyjnych. W konsekwencji organy podatkowe obu instancji bez naruszenia prawa uznały, że w dniu powstania obowiązku podatkowego, przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, posiadając 5 miejsc siedzących i zamknięte 5 – drzwiowe nadwozie. Przemawiał za tym ogólny wygląd pojazdu i jego wyposażenie. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. Organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty rejestracyjne złożone przez skarżącego. To natomiast, że organy wyprowadziły z zebranych materiałów dowodowych wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego samochodu VW odmienne od tych, które wskazywała strona skarżąca, nie stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, a także nie uchybia prawidłowemu przeprowadzeniu całego postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, , art. 191 i art. 194 § 1 O. p.). Trzeba podkreślić, że organy nie kwestionowały zapisów zawartych w przedłożonych przez skarżącego dokumentach zagranicznych i krajowych, w których nabyty przez stronę pojazd został określony jako "samochód ciężarowy". Nie mogło to jednak automatycznie, dla celów podatkowych (akcyza) skutkować przyjęciem, że pojazd ten jest samochodem ciężarowym. Na gruncie klasyfikacji taryfowej kluczowe znaczenie przypisano przeznaczeniu samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, ustalanemu na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. W niniejszej sprawie powyższe dokumenty zostały wzięte pod uwagę przez organy, jednak w świetle pozostałych okoliczności dotyczących cech i ogólnego wyglądu samochodu, zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia pojazdu jako ciężarowy, nie mogły mieć decydującego znaczenia dla klasyfikacji przedmiotowego samochodu na użytek podatku akcyzowego. W opinii Sądu wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków – przedstawicieli O na okoliczność wydania zaświadczenia oraz ustalenia, jaki był stan techniczny i wyposażenie pojazdu w dacie sprowadzenia go do kraju prawidłowo nie został przez organ uwzględniony. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był bowiem wystarczający do przyjęcia, że sporny pojazd w dniu nabycia winien być uznany za samochód osobowy. Tezy tej nie zmieniał fakt zdemontowania tylnej kanapy i zainstalowania przegrody w postaci kraty, albowiem czynności te nie oznaczały trwałych zmian konstrukcyjnych pojazdu, przystosowanego przede wszystkim do przewozu osób. Podkreślić trzeba, że z opisu zmian dokonanych w pojeździe (załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 15 lutego 2010 r. – k. 142 akt adm.) wynika wyraźnie, że później w pojeździe zamontowano tylną kanapę, na niej 3 zagłówki fabryczne oraz fabryczne pasy bezpieczeństwa dla 3 osób, przy czym punkty mocowania pasów i zagłówków przygotowane fabrycznie. Nie było więc wcześniej żadnych trwałych zmian w konstrukcji tego samochodu. Zauważyć należy, że organ II instancji nie wydał wprawdzie odrębnego postanowienia w kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego, jednak uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji, a w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że nie jest zobligowany wydawać postanowienia odnośnie każdego wniosku strony o przeprowadzenie dowodu i powołał się na orzeczenia WSA w Białymstoku i WSA w Gdańsku. W kwestii podatkowych interpretacji indywidualnych Sąd stoi na stanowisku, że nie są one wiążące dla organów podatkowych i nie stanowią one źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Organy podatkowe mogą wobec tego zajmować inne stanowisko prawne, niż stanowisko wyrażone w interpretacji dotyczącej konkretnego stanu faktycznego i innego podmiotu (zob. m. in. wyrok WSA we Wrocławiu z 20 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 366/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowa i uprawniona była zatem klasyfikacja przedmiotowego pojazdu dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej, jako samochodu osobowego, stanowiącego wyrób akcyzowy objęty pozycją CN 8703 i w konsekwencji określenie stronie zobowiązania podatkowego w oparciu o właściwie ustaloną podstawę opodatkowania i zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.