III SA/Po 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia ... w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 rok, postanawia: odrzucić zażalenie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2016 r. zawarł – skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego - zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi art. 260 § 2 P.p.s.a. w sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro - zgodnie z powyższymi regulacjami - sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego na podstawie art. 260 P.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie tut. Sądu z dnia 5 lipca 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r., jest prawomocne i skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze więc to, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.