III SA/Po 1093/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi X Spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja organu odwoławczego została odebrana przez skarżącą dnia 19 czerwca 2015 r. W skardze z dnia 28 lipca 2015 r., nadanej w urzędzie pocztowym tego samego dnia, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, skarżąca spółka zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Uzasadniając ten wniosek podniosła, że uchybienie terminu do złożenia skargi spowodowane zostało przez czas potrzebny do weryfikacji stanu faktycznego i merytorycznego opracowania materiału, a także niekorzystny okres wakacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 773/15, przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że skarga w niniejszej sprawie - za pouczeniem zawartym w skarżonej decyzji - została skierowana do niewłaściwego miejscowo sądu administracyjnego, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, co na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") spowodowało konieczność jej przekazania do tut. Sądu. Jednakże zgodnie z art. 59 § 3 P.p.s.a. czynności dokonane przed sądem niewłaściwym pozostają w mocy, przez co do rozpatrzenia przez tut. Sąd pozostał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podnieść zatem w dalszej kolejności należy, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do złożenia skargi w niniejszym postępowaniu upływał wobec tego dnia 20 lipca 2015 r. Tymczasem skarga została złożona dnia 28 lipca 2015 r., a więc z uchybieniem tego terminu. Skarżąca spółka chcąc przywrócić tak uchybiony termin wskazała ogólnie na czas potrzebny do weryfikacji stanu faktycznego i merytorycznego opracowania materiału, a także na niekorzystny okres wakacyjny. W tym miejscu podkreślić zatem należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W każdym bądź razie to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym winien on wskazać konkretne okoliczności poddające się na tym tle ocenie Sądu. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny wniosku stwierdzić trzeba, że z jego uzasadnienia nie wynika brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Konieczność weryfikacji stanu faktycznego sprawy i merytorycznego opracowania materiałów, na który skarżąca się w tym względzie powołuje, jest normalną konsekwencją przystąpienia do zaskarżenia określonej decyzji, a podmiot chcący skorzystać z tej instytucji procesowej winien tak zagospodarować przewidziany w tym celu przez ustawodawcę 30-dniowy termin, aby zamierzenie to zrealizować skutecznie, to jest przede wszystkim z zachowaniem tego terminu. Wskazać jednocześnie należy, że analiza akt administracyjnych w oparciu, o które wydana została zaskarżona decyzja, prowadzi do wniosku, że przeważającą cześć tych akt stanowi materiał dowodowy zgromadzony w ramach kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej. Także ustalenia poczynione przez organ administracji stanowią powielenie ustaleń wynikających z tej kontroli. Skarżąca spółka zapoznała się zatem z nimi najpóźniej w dniu podpisania protokołu kontroli, to jest w dniu [...] lipca 2014 r., a więc ponad rok przed upływem terminu do zaskarżenia wydanej następczo decyzji administracyjnej. Wobec tego uznać należy, że skarżąca przewidując konsekwencje ustaleń poczynionych w toku kontroli, o ile należycie dba o swoje interesy, miała ponad rok czasu na przygotowanie się do obrony swych praw, przez co twierdzenie, aby kwestia weryfikacji stanu faktycznego sprawy i merytorycznego jej opracowania, stanowiła jakąkolwiek przeszkodę do wystąpienia ze skargą do tut. Sądu, staje się w ogóle mało prawdopodobne. O braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi, także ze względu na powyższe, nie świadczy również "niekorzystny okres wakacyjny". Ponadto skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała dlaczego okres wakacyjny miałby spowodować ów uchybienie, wobec czego przesłanka ta wymyka się spod bardziej szczegółowej oceny ze strony Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.