III SA/Po 1107/14

WyrokWSA w Poznaniu2015-08-20

Skład orzekający: Walentyna Długaszewska, Beata Sokołowska, Marzenna Kosewska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy błędne pouczenie organu egzekucyjnego o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego tworzy prawo do zaskarżenia tego postanowienia?
Ratio decidendi
Błędne pouczenie organu administracji publicznej o możliwości wniesienia środka odwoławczego nie tworzy prawa do zaskarżenia postanowienia, jeżeli prawo takie nie wynika z przepisów prawa. Podstawa zaskarżenia aktu administracyjnego musi wynikać z przepisu prawa, a nie z woli organu stosującego prawo. W przypadku postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie.
Stan faktyczny
Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. Strona złożyła zażalenie na to postanowienie, jednak Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził jego niedopuszczalność, wskazując, że na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie. Strona wniosła skargę do WSA, zarzucając naruszenie jej interesu prawnego. Sąd oddalił skargę.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 20 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia ... 2014 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia na postanowienie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w ... postanowieniem z dnia ... 2014 r., nr..., działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 17, art. 18 oraz art. 34 i art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej: "u.p.e.a." albo "ustawa egzekucyjna"), podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr.: ..., wystawionych przez Marszałka Województwa ....w stosunku do X.. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że na wniosek wierzyciela – Marszałka Województwa ..., postanowieniem z dnia ... 2013r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone względem zobowiązanego, w związku z decyzją wierzyciela o odroczeniu terminu płatności do dnia 31 marca 2014 r. Zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że w związku niedotrzymaniem terminu wpłaty wyznaczonej wskazaną decyzją, wnosi o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W powyższym postanowieniu organ egzekucyjny pouczył zobowiązanego o prawie złożenia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w ..., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. X. zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem z dnia ... maja 2014 r., wnosząc o jego uchylenie i zaniechanie egzekucji. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia ..., na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 17 § 1 u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 57 § 1 u.p.e.a., stanowiący podstawę prawną podjęcia postępowania egzekucyjnego po ustaniu przyczyny zawieszenia, nie określa ani formy prawnej takiego rozstrzygnięcia, ani możliwości zaskarżenia działania organu egzekucyjnego będącego następstwem wniosku złożonego przez wierzyciela. W myśl art. 17 § 1 u.p.e.a., rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, przy czym na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli u.p.e.a. lub k.p.a. tak stanowi. Mając to na uwadze, w ocenie organu drugiej instancji, postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w ... w niniejszym przypadku jest postanowieniem, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia. Pouczenie zaś o prawie złożenia zażalenia w sytuacji, gdy prawo takie nie przysługuje, nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji. X. wniósł skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, wskazując, że Urząd Skarbowy w ... nie dopełnił swojego obowiązku weryfikacji poprawności różnych dokumentów związanych z jego osobą. Według skarżącego, Stacja Paliw Płynnych, od której jest naliczony podatek gruntowy, jest nieczynna i przeznaczona do rozbiórki. Tym samym, jego zdaniem, można uznać jego interes prawny, który został naruszony w wyniku niewykonania podstawowych obowiązków urzędniczych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w ... w sprawie podjęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 57 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Formą właściwa podjęcia postępowania egzekucyjnego w administracji jest postanowienie (art. 17 § 1 zd. 1 u.p.e.a.). Zażalenie na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego przysługuje wyłącznie w wypadku, gdy przepis ustawy egzekucyjnej lub Kodeksu postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 17 § 1 zd. 2 u.p.e.a.). Kluczowe dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest stwierdzenie, że na postanowienie o podjęciu postępowania egzekucyjnego w administracji nie przysługuje zażalenie. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje taką możliwość wyłącznie w odniesieniu do postanowień w sprawie zawieszenia postępowania oraz postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (art. 101 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W niniejszym przypadku Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w sposób prawidłowy zastosował wskazany przepis, stwierdzając, że złożenie przez skarżącego zażalenia na postanowienie o podjęciu postępowania egzekucyjnego było niedopuszczalne. Należy przy tym stwierdzić, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w ...w postanowieniu z dnia ... maja 2014 r. pouczył stronę o prawie wniesienia zażalenia, jednak pouczenie to było błędne, gdyż – jak wskazano – zarówno przepis stanowiący podstawę prawną wydanego postanowienia, jak i inne przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują dla tego aktu możliwości wniesienia środka odwoławczego. W ocenie Sądu, błędne pouczenie organu administracji publicznej co do środka odwoławczego nie może skutkować dopuszczalnością rozpoznania takiego środka przez organ odwoławczy. Jak wyjaśniono, podstawa zaskarżenia aktu administracyjnego musi wynikać z przepisu prawa, nie zaś woli organu, który to prawo stosuje. W podobnej sprawie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2001 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 170/00 (SIP LEX nr 76083), stwierdzając, że samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji. Skoro zatem nie istnieje norma prawa pozytywnego, która dopuszczałaby możliwość zaskarżenia postanowienia o podjęciu postępowania, to stanowisko organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego jest prawidłowe. Z powyższych względów, uznając skargę za bezzasadną, jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), jak w sentencji wyroku.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło