III SA/Po 112/07

Dnia 17 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania własności ziemi postanawia odrzucić skargę /-/ W. Długaszewska Starosta w dniu [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kpa wystąpił do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji - aktu nadania ziemi Nr [...] z dnia [...], wydanego przez Urząd Powiatowy w C., w części dotyczącej stwierdzenia prawa własności na rzecz S. G. i jego żony C. G., działki nr [...] w S. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazał wniosek Starosty, według właściwości, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 10 sierpnia 2006 roku zwróciło Staroście akta sprawy, wskazując, iż jedna ze stron postępowania – C. G. zmarła w 1998 roku, a więc do czasu ustalenia spadkobierców zmarłej, nie można wszcząć z urzędu postępowania Starosta w dniu 3 października 2006 roku ponownie zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zbadanie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie, zwracając uwagę na okoliczność, że nieruchomość, której dotyczy sprawa, tj. działka nr [...] w S. jest obecnie własnością następców prawnych S. i C. G., w osobach ich córki i jej męża R. i B. W., którzy przedmiotową nieruchomość przejęli po swoich poprzednikach na podstawie aktu darowizny z dnia [...] .Wobec powyższego, zdaniem Starosty, nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania spadkowego po C. G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 21 listopada 2006 roku skierowanym do Starosty, wskazując na przepisy art. 1 i art.. 2 ustawy z dnia 26 października 1971 roku o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych ( Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) oraz stan faktyczny i prawny nieruchomości, w tym istnienie dwóch ksiąg wieczystych dla tej samej nieruchomości, stwierdziło, iż nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania własności ziemi z dnia 31 maja 1974 roku w trybie art. 157 § 2 Kpa. W piśmie wskazano, iż z akt sprawy wynika, że dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...] prowadzone są dwie odrębne księgi wieczyste: Kw Nr [...], w której jako właściciela wpisano E. M. oraz Kw Nr [...], w której jako współwłaściciele figurują R. i B. W.. W ocenie Kolegium, powyższa sytuacja uzasadnia konieczność wystąpienia do Sądu Rejonowego w T. z wnioskiem o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym. E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia w części nieważności decyzji - aktu własności ziemi Urzędu Powiatowego w C. z dnia [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest nieuzasadniona. Sądy powszechne nie są uprawnione do oceny treści decyzji administracyjnych, w tym sensie, że nie mogą ingerować w ich treść i przesadzać, czy odpowiadają prawu. Właściwymi są do tego wyłącznie organy administracji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło ojej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, art. 157§ 3 Kpa nie ma zastosowania w tej konkretnej sytuacji, gdyż to Starosta, jako organ wniósł o stwierdzenie nieważności. Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w takim przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydaje decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ wszczyna postępowanie z urzędu w drodze niezaskarżalnego postanowienia. Jeżeli natomiast nie wszczyna takiego postępowania, jego informacja ma jedynie charakter pisma (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1998 r., III SA 408/97, Mon.Pod. 1999, nr 4, poz. 43: "Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji, iż nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie w trybie tzw. nadzoru. Brak jest również środków procesowych pozwalających stronie na zmuszenie organu administracji do podjęcia takich działań"). W przedmiotowej sprawie brak wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji. Pismo Starosty stanowiło jedynie rodzaj sygnalizacji dla właściwego organu - w tym wypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego do ewentualnego wszczęcia postępowania z urzędu. Skoro zaś organ takiego postępowania nie wszczął z urzędu, w sposób prawidłowy, uczynił to w formie zwykłego pisma, na które stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Wobec powyższego, uznając, iż z przyczyn wyżej wskazanych, wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o odrzuceniu skargi. /-/ W. Długaszewska D.W.d