III SA/Po 1124/12

Dnia 6 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia oddala skargę W dniu 29 marca 2011 roku pracownik zarządu Dróg Miejskich w [...] sporządził protokół z kontroli pasa drogowego ulicy [...] odnośnie umieszczenia reklamy bez zgody ZDM przez spółkę "A" S.A z siedzibą w [...]. W dniu 11 kwietnia 2011r. spółka "A" poinformowana została o wszczęciu z urzędu z dniem 29 marca 2011r. postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku zajęciem pasa drogowego. Jednocześnie w zawiadomieniu poinformowano, iż w dniu 28 kwietnia 2011r., zostanie przeprowadzony dowód z oględzin w miejscu umieszczenia reklamy przy ul. [...] w [...]. W dniu 28 kwietnia 2011r. pracownik ZDM w obecności przedstawicieli spółki "A" dokonali oględzin podczas których stwierdzono zajęcie pasa drogowego bez zgody ZDM, wykonano zdjęcia w formie załącznika do protokołu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., o nr [...] Zarząd Dróg Miejskich nałożył na spółkę "A" karę pieniężną 18 600 zł za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż w oparciu o przepisy art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi pobiera się kary pieniężne. Organ dalej w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśnił łączną kwotę kary w oparciu o ustalone stawki, ilość dni, w których nośnik reklamowy zajmował pas drogowy oraz powierzchnię reklamy. Spółka "A" złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie zawiadomieniu strony o przeprowadzeniu dowodu z oględzin, niezapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, niewłaściwe uzasadnienie decyzji oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie spółki dla stwierdzenia okresu, w którym stał nośnik reklamowy koniecznym byłoby przeprowadzenie dwóch kontroli w trakcie prowadzenia postępowania, które wyraźnie zakreślałyby termin początkowy i końcowy naliczania kary. Natomiast pierwsza kontrola, która przeprowadzona została w dniu 29 marca 2011 roku nie może być dowodem w postępowaniu administracyjnym, ponieważ została przeprowadzona bez udziału strony. Zdaniem odwołującego - trudno ustalić, gdzie przebiega granica pasa i gdzie został posadowiony nośnik reklamowy. Poddano też w wątpliwość dokładność dalmierza laserowego Hilti PD. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 o nr [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich. Organ II instancji stwierdził, iż powierzchnia reklam została ustalona poprzez dokonanie pomiarów, które miało miejsce podczas kontroli 29 marca 2011 oraz podczas oględzin w dniu 28 kwietnia 2011. Pomiarów dokonano odbiornikiem GPS marki TOPCON oraz dalmierzem laserowym HILTI posiadającym certyfikat kalibracji z dnia 23.06.2010r. Sama powierzchnia reklamy nie była jednak kwestionowana przez firmę. W aktach spawy znajduje się także wydruk z systemu IGeoMap oraz wyciąg z mapy zasadniczej, z których jednoznacznie wynika miejsce posadowienia reklamy. O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników danej drogi. Kara została policzona od dnia pierwszej czynności – czyli od kontroli do dnia wykonania ostatniego zdjęcia potwierdzającego obecność reklamy w pasie ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącej spółki zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania dowodowego, a tym samym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, iż w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu potwierdzającego przebieg linii wyznaczających pas drogowy oraz precyzyjnego oznaczenia lokalizacji reklamy na mapie potwierdzającej linie graniczne pasa drogowego tej ulicy. Zdaniem Skarżącego - organy poprzez dokonanie stosownych pomiarów powinny ustalić, czy nośnik reklamy rzeczywiście znajdował się w pasie drogowym i jaka była jego powierzchnia. Prawidłowo prowadzone postępowanie powinno dawać odpowiedź czy rzeczywiście doszło do niezgodnego z prawem zajęcia pasa drogowego, jaka była powierzchnia obiektu i przez jak długi czas obiekt zajmował pas drogowy. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych oraz przepisów postępowania. W myśl art. 40 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. – O drogach publicznych (Dz. U. z 2007r, Nr 19 , poz.115), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową , remontem ,utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej . Zgodnie z art. 40 ust.2 u.d.p zezwolenie, o którym mowa w ust.1 dotyczy 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam oraz 4) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl art.4 pkt 23 u.d.p reklamą jest zaś nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczonymi w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Stosownie natomiast do art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, przewidzianej za zajęcie pasa drogowego. Fakt zajęcia pasa drogowego na reklamę stwierdzony został w dniu 29 marca 2011r. przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Na okoliczność tę w tym samym dniu sporządzony został protokół oraz wykonane zostały zdjęcia. Kolejny protokół oględzin i zdjęcia sporządzony został w dniu 28 kwietnia 2011 i przedstawiciel strony obecny był przy tej czynności. Organ I instancji załączył do akt raport z bazy Ewidencji Gruntów ZGiKM Geopoz przedmiotowej działki oraz wyciąg z mapy zasadniczej , na której zaznaczono granicę pasa drogowego i miejsce posadowienia reklamy. Mapa ta odzwierciedla przebieg linii rozgraniczających drogi krajowej ulicy [...] w [...]. Na tej podstawie nie budzi wątpliwości fakt, iż objęta niniejszym postępowaniem reklama umieszczona jest w taki sposób, że wystaje poza ogrodzenie nieruchomości przy ulicy [...] oddzielające działkę sąsiadującą z drogą. Jednoznacznie dowodzą tego zdjęcia planszy reklamowej wraz z obudową zawierającą oświetlenie. Nie ulega wątpliwości w świetle definicji reklamy wynikającej z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, że "obudowa" planszy reklamowej jest częścią składową reklamy jako jej element konstrukcyjny. W ocenie Sądu - brak jest podstaw do uznania, ze w sprawie istniały wątpliwości co do przebiegu i zakresu pasa drogowego, czy też ewentualnej kolizji z liniami rozgraniczającymi. Nie ma podstaw do kwestionowania uprawnień i kompetencji pracowników dokonujących dwukrotnej kontroli miejsc umieszczenia reklamy, strona żadnych zarzutów co do tych protokołów nie zgłosiła. Sama nie określiła natomiast ani innego położenia reklamy, ani wadliwości wymiaru jej powierzchni. Nie wskazała także innego przebiegu granicy drogi. Jeżeli strona kwestionuje parametry dalmierza laserowego, nie negując powierzchni reklamy, jeżeli kwestionuje wydruk geodezyjny nie negując miejsca posadowienia reklamy – to takie negacje źródeł dowodowych nie czynią ich bezskutecznymi i nie podważają ich wiarygodności. Stawiane zarzuty skargi nie zakładają, że ustalenia faktyczne są błędne, a jedynie podważają wiarygodność źródeł dowodowych. Strona nie twierdzi przecież, że rzeczywistość jest inna niż to wynika z ustaleń faktycznych. Samo negowanie dowodów bez przedstawienia kontrdowodów nie może mieć wpływu na wynik sprawy i w konsekwencji skutkować uchyleniem decyzji. Zdaniem Sądu - konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych dokonana przez organy znajduje pełne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów pozwala na ich przyjęcie w sposób zgodny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.