III SA/Po 1138/21

Dnia 2 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2022 roku sprawy ze skargi T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 roku nr [...] w przedmiocie zatrzymania towaru, co do którego zachodzi podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej oddala skargę Decyzją z 8 marca 2021 r. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. orzekł o zawieszeniu zwolnienia i zatrzymania towaru w postaci torebek damskich (3 szt.) z oznaczeniem graficznym L. , co do którego zachodzi podejrzenie, że narusza prawa własności intelektualnej objęte decyzją nr [...] z 16 czerwca 2017 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. zarzucono, że: 1. nie skontaktowano się z nadawcą towaru w celu zasięgnięcia informacji skąd pochodzi towar, kto go sprzedaje i jaki jest charakter jego działalności; 2. towar zatrzymano bez żadnego uzasadnienia, mimo że był sprawdzany w innych krajach Unii Europejskiej (Holandii i Niemczech); 3. błędnie ustalono, że towar jest nieoryginalny i to wyłącznie na podstawie zdjęć, podczas gdy strona posiada potwierdzenie oryginalności towaru wystawione przez jego sprzedawcę. Decyzją z 7 czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji powołano: - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p."; - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2019 r., poz. 1169 ze zm.), dalej: "Prawo celne"; - art. 44 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r., str. 1 i Dz. Urz. UE L 287 z dnia 29 października 2013 r., str. 90), dalej: "U.k.c."; - art. 17 ust. 1 i 3, art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. U. UE L 181 z dnia 29 czerwca 2013 r.), dalej: "rozporządzenie 608/2013". W uzasadnieniu decyzji wskazano, co następuje. Decyzją organu pierwszej instancji na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 zawieszono zwolnienie i zatrzymano przedmiotowy towar z oznaczeniem słowno-graficznym L. , gdyż zaszło podejrzenie naruszenia praw własności intelektualnej objętych ochroną na podstawie decyzji UAFA [...] z 16 czerwca 2017 r., wydanej na rzecz L. M. z [...]. Przedmiotowe torebki zostały stwierdzone na skutek przeprowadzonej 5 marca 2021 r. rewizji celnej towaru zgłoszonego do dopuszczenia do swobodnego obrotu. Organ pierwszej instancji sporządził powiadomienie z 8 marca 2021 r. dla posiadacza decyzji ochronnej o zatrzymaniu towaru. Powiadomienie to doręczono przedstawicielowi posiadacza decyzji E. R.. W powiadomieniu poinformowano, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 608/2013 w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia o zatrzymaniu/zawieszeniu zwolnienia towarów, urząd celny uzależnia swoje działanie od działań podjętych przez posiadacza decyzji. Termin ten może być przedłużony na należycie uzasadnione żądanie posiadacza decyzji o następne 10 dni roboczych, jeżeli posiadacz decyzji uzasadni wniosek o przedłużenie terminu w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej. W piśmie z 16 marca 2021 r. przedstawiciel posiadacza decyzji ochronnej złożył zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa i wniósł o ściganie i ukaranie sprawcy wprowadzenia do obrotu wyrobów bezprawnie oznaczonych zarejestrowanymi na rzecz pokrzywdzonego znakami towarowymi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że w wyniku przeprowadzonych oględzin zatrzymanych wyrobów stwierdzono, że są one nieoryginalne i oznaczono je podrobionymi znakami towarowymi. W celu zapewnienia szybkiego egzekwowania praw własności intelektualnej, w przypadku gdy organy celne mają podejrzenie, że towary znajdujące się pod ich dozorem naruszają prawa własności intelektualnej, przewidziano możliwość zawieszenia zwolnienia towarów lub ich zatrzymania przez organy celne, z ich własnej inicjatywy lub na wniosek, tak aby osoby lub podmioty uprawnione do złożenia wniosku mogły wszcząć postępowanie w celu ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone. Podstawowymi regulacjami w tym zakresie są stosowane od 1 stycznia 2014 r.: 1. rozporządzenie 608/2013; 2. rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1352/2013 z dnia 4 grudnia 2013 r. ustanawiające formularze przewidziane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne (Dz. U. UE L 341 z 18 grudnia 2013 r.), dalej: "rozporządzenie 1352/2013". Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 w przypadku gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek, zawieszają zwolnienie towarów lub zatrzymują je. Podstawą podjęcia działań przez organy celne jest zatem już samo podejrzenie naruszenia praw własności intelektualnej, a dopiero działania innych organów (w postępowaniach karnych lub cywilnych) mają na celu ustalenie, czy doszło do naruszenia praw własności intelektualnej. Prawa własności intelektualnej dotyczą m. in., jak w przedmiotowej sprawie, znaku towarowego (art. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia 608/2013). Towary naruszające prawa własności intelektualnej to m. in. towary podrabiane. Są to towary, włącznie z opakowaniem, na których umieszczono bez pozwolenia znak towarowy identyczny z należycie zarejestrowanym dla towarów tego samego typu lub taki, którego istotne cechy nie odróżniają ich od takiego (zarejestrowanego) znaku towarowego i który w związku z tym narusza prawa osoby będącej - zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem kraju członkowskiego, w którym zwrócono się do organów celnych z wnioskiem o interwencję - właścicielem znaku. Właściciel praw to osoba będąca właścicielem prawa do znaku towarowego, jak również każda inna osoba, która posiada pozwolenie na korzystanie z tego prawa i/lub jej przedstawiciela. Z kolei decyzja uwzględniającą wniosek to ważna decyzja ochronna. Decyzja uwzględniająca - jak w przedmiotowej sprawie - wniosek unijny staje się skuteczna we wszystkich innych państwach członkowskich, w których zwrócono się o podjęcie działania przez organy celne, następnego dnia po dacie, w której organy celne zostały powiadomione zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia 608/2013, pod warunkiem że posiadacz decyzji wywiązał się z obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia 608/2013 w odniesieniu do kosztów tłumaczenia (art. 10 ust. 2 lit. b rozporządzenia 608/2013). Właściwe służby celne, do których skierowano wniosek unijny, przekazują właściwym służbom celnym państwa członkowskiego lub państw członkowskich wskazanych we wniosku unijnym decyzje uwzględniające wnioski (niezwłocznie po ich przyjęciu). Niezwłocznie po otrzymaniu tych decyzji właściwe służby celne państwa członkowskiego lub państw członkowskich wskazanych we wniosku unijnym przekazują je swoim urzędom celnym (art. 14 ust. 2 rozporządzenia 608/2013). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że polskie służby celne zaakceptowały wspólnotowy wniosek o podjęcie działań przez organy celne, złożony przez L. S. A. we [...], w celu ochrony praw własności intelektualnej na podstawie rozporządzenia 608/2013. Z uwagi na fakt, że Polska została wskazana w powyższym wniosku jako państwo członkowskie zobowiązane do podjęcia interwencji przez organy celne, decyzja nr [...] z 16 czerwca 2017 r. obowiązywała w chwili zatrzymania przedmiotowego towaru także na terytorium Polski. Okres ochronny trwa do 5 kwietnia 2022 r. Decyzja [...] stanowi dla organu celnego przeprowadzającego kontrolę celną podstawę do zawieszenia udzielenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w wypadku, gdy okoliczności sprawy uzasadniają przypuszczenie, że towary te mogą być towarami podrabianymi, a w szczególności gdy odpowiadają opisowi towarów podrabianych określonemu w decyzji o ochronie. W wyniku przeprowadzonej 5 marca 2021 r. rewizji celnej towaru zgłoszonego do dopuszczenia do swobodnego obrotu doszło do podejrzenia, że przedmiotowe torebki oznaczone znakiem firmy L. naruszają prawa własności intelektualnej. Przypuszczenia te okazały się uzasadnione, gdyż przedstawiciel posiadacza decyzji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonych oględzin zatrzymanego wyrobu stwierdzone zostało, że towar jest nieoryginalny i został oznaczony podrobionym znakiem towarowym. Istniała zatem podstawa prawna (art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013), aby zatrzymano przedmiotowy towar, gdyż zidentyfikowano trzy sztuki torebek damskich oznaczonych znakiem firmy L. jako podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej. Sama czynność zawieszenia lub zatrzymania dokona zgodnie z rozporządzeniem 608/2013 nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Rozstrzyganie w sprawie o ochronie praw własności intelektualnej leży poza zakresem właściwości rzeczowej tego postępowania, którego celem nie jest rozstrzygnięcie sporu między właścicielem decyzji o podjęcie działań ochronnych a importerem. Kwestia ta może być przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym trybie. Powiadomienie organu celnego o wszczęciu stosownego postępowania (dochodzenia) karnego albo o zabezpieczeniu roszczeń przez sąd powoduje, że organ celny jest obowiązany pozostawić zatrzymane towary do dyspozycji organów prokuratury albo sądu jako dowody we wszczętym postępowaniu. Celem zaś niniejszego postępowania jest jedynie zatrzymanie towaru podejrzanego o naruszenie praw własności intelektualnej do czasu wyjaśnienia sprawy bądź to z właścicielem praw bądź przed sądem w postępowaniu cywilnym lub karnym. Brak z kolei uregulowań prawnych nakładających na organ celny obowiązek nawiązywania kontaktu z kimkolwiek innym niż ze wskazanym przedstawicielem właściciela znaku towarowego. Ponadto, przedmiotowy towar nie został wcześniej poddany rewizji, gdyż odprawa ostateczna miała miejsce w Oddziale Celnym w P.. Jak ustalił funkcjonariusz celny w rozmowie telefonicznej z agentem celnym DHL, w okresie wskazywanym przez odwołującą się towar był w dyspozycji holenderskiej filii DHL. Strona wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie: art. 17 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 lit. b w zw. z art. 14 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 1 rozporządzenia 608/2013, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji zawieszającej zwolnienie towarów w związku z decyzją [...] z 16 czerwca 2017 r. w sytuacji, gdy polskie organy celne nie ustaliły: a) jakiego prawa własności intelektualnej dotyczy decyzja [...]; w tym kontekście w uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie ustalono treści tej decyzji; b) czy decyzja [...] jest skuteczna na terytorium Polski, tj.: - kiedy została przekazana polskim organom celnym (w tym kontekście w uzasadnieniu skargi podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się jedynie wydruk tej decyzji z systemu V. , ale brak jest samej decyzji) i - czy uprawniony (posiadacz decyzji) wywiązał się z obowiązków w odniesieniu do kosztów tłumaczenia; art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 wyrażające się w uznaniu, że importowane towary są towarami podejrzanymi o naruszenie praw własności intelektualnej przysługujących przedsiębiorstwu L. , przy braku jakichkolwiek podstaw do takiej kwalifikacji tych towarów; art. 187 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez brak ustalenia jakiego znaku towarowego dotyczy podejrzenie naruszenia ochrony; art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w okolicznościach nakazujących jej uchylenie. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji; 2. zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie wskazał, co następuje. Wzmocnieniu egzekwowania prawa w zakresie ochrony praw własności intelektualnej w Polsce służy system L. , który jest wykorzystywany przez upoważnionych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i pracowników Krajowej Administracji Skarbowej. System ten umożliwia gromadzenie i przetwarzanie informacji przekazywanych przez właścicieli praw własności intelektualnej wraz z wnioskiem o podjęcie działania przez organy celne. Przekazywane informacje określają prawa własności intelektualnej objęte wnioskiem o podjęcie działania przez organy celne i zawierają szczegółowe dane dotyczące towarów oryginalnych i podrobionych. Zakres przekazywanych informacji umożliwia funkcjonariuszom służby celno - skarbowej identyfikację towarów podejrzanych o naruszenie praw własności intelektualnej i podjęcie stosownych procedur związanych z zatrzymaniem takich towarów. Dodatkowo w systemie gromadzone są informacje o wszystkich zatrzymaniach towarów podrabianych i możliwe jest ich przetwarzanie celem sporządzania różnorodnych opracowań statystycznych i analiz. Aby umożliwić bieżącą wymianę informacji system L. został zintegrowany z centralną bazą danych Komisji Europejskiej COPIS, służącej wymianie danych o decyzjach w sprawie wniosków i zatrzymaniach między wszystkimi krajami członkowskimi Unii Europejskiej i Komisją. Baza ta została utworzona w związku z wejściem w życie 1 stycznia 2014 r. rozporządzenia 608/2013. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zawieszenie zwolnienia przedmiotowego towaru nastąpiło na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 i decyzji francuskiej służby celnej uwzględniającej wniosek wspólnotowy UAFA firmy L. o ochronę praw własności intelektualnej. Decyzja ta została zarejestrowana 16 czerwca 2017 r. w bazie danych Komisji Europejskiej COPIS pod nr UAFA [...] L. złożyła wniosek unijny, który objął swoim oddziaływaniem także Polskę. Zakres ochrony wynikający z decyzji akceptującej wniosek nr [...], zarejestrowanej w bazie danych Komisji Europejskiej COPIS, po sprawdzeniu wymogów formalnych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., obowiązuje również na terytorium Polski i został zarejestrowany w systemie L. pod nr [...], o czym Izba Administracji Skarbowej w W. poinformowała pozostałych Dyrektorów Izb Administracji Skarbowej w Polsce, załączając wykaz praw objętych wnioskiem, celem rozesłania tej informacji do podległych jednostek organizacyjnych w celu jak najszybszego wykonywania obowiązku ochrony praw własności intelektualnej firmy L. . Decyzja nr [...] stanowi zatem dla organu celnego przeprowadzającego kontrolę celną podstawę do zawieszenia udzielenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w wypadku, gdy okoliczności sprawy uzasadniają przypuszczenie, że towary te mogą być towarami podrabianymi, a w szczególności gdy odpowiadają one opisowi towarów podrabianych określonemu w decyzji o ochronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela stanowisko organu. W związku z jego zreferowaniem, powtarzanie go byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje. W kontekście zarzutów skargi kluczowe dla rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, czy polski organ celny był zobowiązany do uwzględnienia decyzji francuskiej służby celnej uwzględniającej wniosek unijny, zarejestrowanej w Systemie Ochrony Praw Własności Intelektualnej (COPIS) pod nr UAFA [...] z 16 czerwca 2017 r., a konkretnie czy decyzja ta została przekazana polskim organom celnym i czy posiadacz tej decyzji wywiązał się z obowiązków odnośnie tłumaczenia tej decyzji. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy właściwie przyjęły, że przekazano im decyzję ochronną z 16 czerwca 2017 r. i w związku z tym były zobowiązane się do niej zastosować. Wątek ten (kwestia przekazania decyzji ochronnej) pojawił się dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (zarzut w skardze), jako że strona w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji ani w odwołaniu nie zanegowała braku przekazania decyzji ochronnej polskim organom celnym (ani też braku decyzji w aktach i braku tłumaczenia tej decyzji), stąd organ odwoławczy nie miał obowiązku odniesienia się do tych okoliczności. W związku z zarzutem skargi odniósł się do nich w odpowiedzi na skargę. Nie stanowi to jednak naruszenia przepisów, skoro brak było prawnego obowiązku odnoszenia się do tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd zgadza się w tym kontekście z argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, że decyzja ochronna została przekazana polskim organom celnym. Zarejestrowano ją bowiem pod nr [...] w COPIS (Systemie Ochrony Praw Własności Intelektualnej) - unijnej bazie danych służącej do rejestrowania wniosków o podjęcie działań i rozpowszechniania ich wśród organów celnych, rejestrowania informacji dotyczących przypadków zatrzymań, stosowanej od 1 stycznia 2014 r. - por.: pkt 1.2 akapit pierwszy sprawozdania z 22 lutego 2018 r. nr COM(2018) 77 final Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego z realizacji unijnego planu działań dla organów celnych w latach 2013-2017 w celu zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej - dostępny pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52018DC0077&from=EN System COPIS zintegrowano z polskim System Ochrony Praw Własności Intelektualnej "L. , funkcjonującym w ramach Systemu Informacyjnego Skarbowo-Celnego, w którym zarejestrowano przedmiotową decyzję ochronną pod nr [...]. Wydruki z tego systemu znajdują się w aktach sprawy (k. 6-11 akt adm.). Stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia 608/2013 właściwe służby celne, do których skierowano wniosek unijny, przekazują właściwym służbom celnym państwa członkowskiego wskazanego we wniosku unijnym m. in. decyzje uwzględniające wnioski. Powyższe rozważania pozwalają uznać, że przedmiotowa decyzja ochronna została przekazana właściwym polskim służbom celnym za pośrednictwem wspomnianych wyżej systemów elektronicznych. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 lit. b rozporządzenia 608/2013 decyzja uwzględniająca wniosek unijny staje się skuteczna we wszystkich państwach członkowskich, w których zwrócono się o podjęcia działania przez organy celne, następnego dnia po dacie, w której organy celne zostały powiadomione zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia 608/2013 (co, jak wyżej wskazano, nastąpiło), pod warunkiem, że posiadacz decyzji wywiązał się z obowiązków przewidzianych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia 608/2013 w odniesieniu do kosztów tłumaczenia. Stosownie z kolei do art. 29 ust. 3 rozporządzenia 608/2013 posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek unijny dostarcza, na swój koszt, wszelkie tłumaczenia wymagane przez właściwe służby celne lub organy celne, które mają podjąć działanie w sprawie towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej. W kontrolowanej sprawie nie wymagały one od posiadacza decyzji tłumaczenia decyzji uwzględniającej wniosek unijny, stąd decyzja ta staje się skuteczna bez jej tłumaczenia. Nie naruszono również art. 11 ust. 1 rozporządzenia 608/2013, gdyż wynikająca z systemu skuteczność decyzji przedłużono do 5 kwietnia 2022 r. (k. 10 akt adm.). Zasadnie wskazał organ, że decyzja ochronna dotyczy znaku towarowego L. i tego dotyczy podejrzenie naruszenia praw własności intelektualnej. Prawa własności intelektualnej dotyczą m. in. znaku towarowego (art. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia 608/2013). Znak towarowy z kolei oznacza: a) wspólnotowy znak towarowy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r., w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; b) znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub - w przypadku Belgii, Luksemburga lub Niderlandów - w Urzędzie Własności Intelektualnej Państw Beneluksu; c) znak towarowy zarejestrowany na mocy porozumień międzynarodowych, który wywołuje skutki w państwie członkowskim lub w Unii (art. 2 pkt 2 lit. a, b i c rozporządzenia 608/2013). Jak wynika z definicji z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 608/2013 "towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej" oznaczają towary, w odniesieniu do których istnieją uzasadnione przesłanki, że w państwie członkowskim, w którym ujawniono te towary, są one prima facie: a) towarami będącymi przedmiotem działania naruszającego prawo własności intelektualnej w tym państwie członkowskim; b) urządzeniami, produktami lub częściami składowymi, zaprojektowanymi, wyprodukowanymi lub przystosowanymi głównie w celu umożliwienia lub ułatwienia obejścia technologii, urządzeń lub części składowych mających zapobiegać lub ograniczać, w normalnym trybie funkcjonowania, działania w odniesieniu do utworów niedopuszczonych przez posiadacza prawa autorskiego lub jakiegokolwiek prawa pokrewnemu prawu autorskiemu i które mają związek z działaniem naruszającymi te prawa w tym państwie członkowskim; c) jakąkolwiek formą lub matrycą specjalnie zaprojektowaną lub przystosowaną do wytwarzania towarów naruszających prawo własności intelektualnej, jeżeli taka forma lub matryca ma związek z działaniem naruszającym prawo własności intelektualnej w tym państwie członkowskim. Nie są zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania z uwagi na brak ustalenia, jakiego znaku towarowego dotyczy podejrzenie naruszenia ochrony. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 w przypadku gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek, zawieszają zwolnienie towarów lub zatrzymują je. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi o braku podstaw do poczynienia takiego podejrzenia, gdyż powiadomiony pismem z 8 marca 2021 r. przedstawiciel posiadacza decyzji pismem z 16 marca 2021 r. zawiadomił o tym, że przedmiotowe torebki są nieoryginalne i zawierają chroniony znak towarowy oraz wniósł o ściganie i ukaranie sprawców tego czynu w stosownym trybie. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 rozporządzenia 608/2013 organy celne zezwalają na zwolnienie towarów lub kończą ich zatrzymanie niezwłocznie po zakończeniu wszystkich formalności celnych w przypadku, gdy w terminach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), nie otrzymały ani pisemnego potwierdzenia od posiadacza decyzji, że w jego przekonaniu doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej, ani jego zgody na zniszczenie, chyba że organy te zostały należycie poinformowane o wszczęciu postępowania w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej. Ponadto brak danych, aby wystąpiły przesłanki do wcześniejszego zwolnienia towarów określone w art. 24 ust. 2 rozporządzenia 608/2013 (a: zgłaszający lub posiadacz towarów złożył gwarancję, której kwota jest wystarczająca dla zabezpieczenia interesów posiadacza decyzji; b: organ właściwy do celów ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone, nie zezwolił na zastosowanie środków zabezpieczających; c: zakończono wszystkie formalności celne). W związku z tym, nawet gdyby uznać, że decyzja nie znajduje się w aktach sprawy, brak było podstaw do wcześniejszego zwolnienia przedmiotowego towaru. Kwestia natomiast, czy rzeczywiście zatrzymany towar narusza prawa własności intelektualnej przysługujące posiadaczowi decyzji ochronnej, nie jest rozstrzygana w kontrolowanym postępowaniu. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).