III SA/Po 114/12

Dnia 19 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 18 sierpnia 2009r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych, działając z upoważnienia Zarządu Powiatu na podstawie art. 40 ust. 3, 4 i 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zmianami), § 1 ust 2 uchwały nr [...] Rady Powiatu z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajmowanie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu - wraz ze zmianami oraz 104 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku KPA (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.) nałożył na [...] M. B. z siedzibą w P., karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w S. na ulicach W., D. i W. stanowiących kolejno drogi powiatowe o nr [...],[...],[...] z przekroczeniem terminu zajęcia, określonym w kolejno wydawanych decyzjach Zarządu Dróg Powiatowych nr [...] z 12.06.2009 r., [...] z 17.06.2009 r., [...] z dnia 26.06.2009 r., w wysokości [...] złotych. Powyższa kwota wynikała z następujących wyliczeń: 01 do 20 lipca 2009 r. 173,40 m2 x [...] zł/m2 x 20 dni x 10 = [...] zł 21 do 23 lipca 2009 r. 226,20 m2 x [...] zł/m2 x 3 dni x 10= [...] zł 24 do 25 lipca 2009 r. 144,50 m2x [...] zł/m2 x 2 dni x 10= [...] zł. W uzasadnieniu organ podał, że [...] M. B., z siedzibą w P., przed rozpoczęciem robót na ulicy W., D., i W. w S. zgłosiło się do Zarządu Dróg Powiatowych w S. celem uzyskania decyzji na zajęcie pasa drogowego na czas wykonywania robót. W ten sposób wydane zostały kolejno następujące decyzje: [...] z 12.06.2009 r. (obejmującą okres zajęcia pasa drogowego od 16.06.2009 do 26.06.2009 r), [...] z 17.06.2009 r. (18.06.2009 do 26.06.2009 r.), [...] z dnia 26.06.2009 r. (27.06.2009 do 30.06.2009 r). Mimo, że roboty nie zostały w dniu 30 czerwca 2009 r. zakończone, a pas drogowy nie został zwolniony [...] nie zgłosił się po kolejną decyzję na zajęcie pasa drogowego W wyniku kilkukrotnych wizyt na terenie prowadzonych robót, dokonano pomiarów powierzchni zajętych przez ww. firmę, a następnie wszczęto niniejsze postępowanie. Pas drogowy ostatecznie został zwolniony w dniu 26.07.2009 r.. Tak więc za okres od 1 lipca do 25 lipca 2009 r. naliczona została kara pieniężna w wysokości 10-krotności opłaty naliczanej zgodnie z art. 40 ust. 4. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). M. B. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w którym wskazał, że przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego wynikło z niekorzystnych warunków atmosferycznych. W okresie wykonywania prac odtworzeniowych występowały częste ulewy i burze. Teren budowy - wykopu był niezdatny do wykonywania prac odtworzeniowych. Po pozytywnych odbiorach cząstkowych okazało się, iż na całej trasie wykopów należy położyć nowe płytki chodnikowe. Prace energetyczne wykonywane były na podstawie wygranego przetargu dla spółki A. Przedmiar inwestorski nie obejmował wymiany płytek chodnikowych na nowe. Ponadto uzgodniono ustnie z Panią Dyrektor J. K. – B., że dokonamy zgodnie z jej życzeniem wymiany wszystkich płytek na nowe, a w zamian nie będziemy obciążani kosztami zajęcia pasa drogowego podczas prac odtworzeniowych. Nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdzie przetargi wygrywamy najniższą ceną spowoduje bankructwo naszej firmy, a kwota nałożonej kary będzie nie do odzyskania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 27 września 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest sprawa nałożenia na [...] M. B., kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych nr [...],[...],[...] w S. tj. ul. W., D. i W., z przekroczeniem terminu zajęcia, określonym w kolejno wydawanych decyzjach Zarządu Dróg Powiatowych. Zgromadzony w aktach I instancji materiał dowodowy, w tym materiał fotograficzny z dnia 22.07.2009 r. – zamieszczony na płycie CD, oraz notatki służbowe sporządzone przez p.o. Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w dniach: 21.07., i 24.07.2009 r. potwierdzają zajęcie pasa drogowego wymienionych ulic (chodnika) bez zezwolenia. Wykonany w dniu 21.07.2007 r. obmiar powierzchni zajęcia pasa drogowego wskazywał, że rano było to 173,40m2 , po południu zajęta powierzchnia chodnika wyniosła 226,20 m2. Według treści notatki służbowej, podczas kontroli pasa drogowego w dniu 24.07.2009 r. na ul. D. stwierdzono, że usunięte zostały zastawy odgradzające niedokończone prace prowadzone przez firmę [...] M. B., a teren doprowadzono do porządku; na ul. W. częściowo uprzątnięto teren po przeprowadzonych robotach, z tym, że z zajętych 87 m2 pozostało jeszcze 8m2. Obie zagrodzone powierzchnie pasa drogowego na ul. W. – pozostały takie jak zanotowano i obfotografowano w dniu 21 i 22.07.2009 r. W ocenie Kolegium dokumenty zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na to, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zwłaszcza, że ustalenia dotyczące zajętej powierzchni chodnika nie zostały przez Odwołującego zakwestionowane. Dokumentacja fotograficzna w pełni odzwierciedla stan faktyczny przyjęty przez Organ w zaskarżonej decyzji. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Z akt sprawy wynika, że Organ wydał 3 decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego. Ostatnia decyzja na wniosek [...] M. B. została wydana została 26.06.2009 r. na okres od 27.06.2009 r. do 30.06.2009 r. Skoro zezwolenie określało datę końcową zajęcia na dzień 30.06.2009 r. to już od dnia następnego tj. 01.07.2009 r. zajmowanie pasa drogowego odbywało się z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu. Ustawodawca w art. 40 ust. 12 pkt 2) ustawy o drogach publicznych przewidział karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, stanowiąc, że w takim przypadku "zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6." Przepis ten odwołuje się do zasad naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego - w myśl art. 40 ust. 4 ww. ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Na podstawie delegacji ustawowej, Rada Powiatu uchwałą Nr [...] z dnia 27.06.2005 r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2005 r. Nr [...] poz. [...] ze zm.) ustaliła wysokość stawki opłat dziennych za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg powiatowych, stanowiąc w § 1 pkt 2, stawkę [...] zł za 1 m2 za prowadzenie robót na poboczach, chodnikach. Skład orzekający stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych wyliczeń kary za zajęcie pasa drogowego. Wobec tego, że organ I instancji szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia kary Kolegium odstąpiło od powtórzenia tych wyliczeń. Kolegium nie może natomiast zająć stanowiska w sprawie ewentualnych rozliczeń dotyczących wymiany, w rejonie prowadzonych robót, wszystkich płytek chodnikowych na nowe. Odwołujący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego umowę z p.o Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich, wg której wymiana wszystkich płytek na nowe podczas prac odtworzeniowych, pozwoli na uniknięcie kosztów zajęcia pasa drogowego. Jeżeli zakres prac przy wymianie płytek chodnikowych był szerszy od prac niezbędnych do wykonania obowiązku odtworzenia chodnika (wynikającego z decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego), to odwołujący się może swoich roszczeń dochodzić od Powiatu na drodze postępowania sądowego. M. B., reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: – naruszenie przepisów art. 7 KPA poprzez jego niezastosowanie i zupełne pominięcie działań organu zmierzających do wyjaśnienia prawdy obiektywnej w niniejszej sprawie, nie podejmowanie przez organ żadnych działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. – Naruszenie przepisów art. 9 KPA poprzez nie poinformowanie strony o przysługujących jej uprawnieniach, niewyznaczenie w niniejszej sprawie terminów rozprawy, co uniemożliwiło skarżącemu branie czynnego udziału w postępowaniu oraz pozbawienie skarżącego możliwości składania wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń. – naruszenie przepisów art. 10 KPA poprzez nie zapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w sprawie. – naruszenie przepisów art. 35 KPA poprzez nie załatwienie sprawy w terminie i wydanie decyzji po przeszło dwóch latach bezczynności organu. – naruszenie przepisów art. 36 KPA poprzez nie poinformowanie strony o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie. – naruszenie przepisów art. 75 KPA poprzez uniemożliwienie skarżącemu składania wniosków dowodowych, niedopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka Pani J. K. - na okoliczność dopełnienia wszelkich formalności przez Skarżącego i złożenie wniosku przez Skarżącego o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego po dniu 30 czerwca 2009 r. – naruszenie przepisów art. 77 KPA poprzez nierozpoznanie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. – naruszenie przepisów art. 79 KPA poprzez nie zawiadomienie strony o terminie przeprowadzenia dowodów. – naruszenie przepisów art. 80 KPA poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny dowodów. – naruszenie przepisów art. 89 § 2 KPA poprzez nie wyznaczenie terminu rozprawy w niniejszej sprawie, co skutecznie uniemożliwiło Skarżącemu składanie jakichkolwiek wniosków dowodowych w niniejszej sprawie oraz wyjaśnień. – naruszenie przepisów art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. "O drogach publicznych" (tekst jedn. Dz. U. 2007.19.115) poprzez zupełne pominięcie ustalenia celu w jakim Skarżący zajmował pas drogowy. – naruszenie przepisów art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4-6 ustawy z dnia 21.03.1985 r. "O drogach publicznych" (tekst jedn. Dz. U. 2007.19.115) poprzez błędne ustalenie obszaru zajmowanego przez Skarżącego pasa drogowego i czasu jego zajęcia, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnej kwoty nałożonej na skarżącego kary. W uzasadnieniu skarżący kwestionuje obszar wskazany na zdjęciach oraz datę, w jakiej została wykonana dokumentacja zdjęciowa. Jednocześnie stwierdza, że w toku postępowania przed organem I instancji, jak również w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie został on powiadomiony o zebraniu materiału dowodowego, jak również nie został poinformowany o przysługującym mu prawie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co pozbawiło go możliwości obrony swoich praw, jak i składania wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń. W toku samego postępowania, i to zarówno przed organem wydającym zaskarżoną decyzję w I instancji, jak również przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, doszło do naruszenia szeregu przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, w wyniku czego Skarżący pozbawiony został jakiejkolwiek możliwości obrony, możliwości składania wniosków dowodowych, jak również pozbawiony został możliwości ustosunkowania się do twierdzeń i dowodów składanych przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w toku postępowania nie podjęło żadnych działań zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej w niniejszej sprawie. Skarżący przez okres ponad dwóch lat nie został zawiadomiony o zakończeniu zbierania materiałów dowodowych, nie został powiadomiony o terminie rozprawy. W sposób arbitralny uznane zostały za wiarygodne materiały przedstawione przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Powyższym działaniem doszło do naruszenia przepisu art. 7 KPA. W toku postępowania przez okres ponad dwóch lat Skarżący nie był informowany o przysługujących mu uprawnieniach oraz o dowodach przedłożonych przez stronę przeciwną. Powyższe działania, a właściwie ich brak, stanowi naruszenie przepisów art. 9 KPA. Skarżący nie miał możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Organ wydający decyzję nie powiadomił go o zakończeniu postępowania dowodowego i nie zapewnił Skarżącemu możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, czym naruszył dyspozycję przepisu art. 10 KPA. Skarżący podniósł również fakt niezałatwienia sprawy w terminie. Przez okres ponad dwóch lat w sprawie nic się nie działo. Skarżący nie posiadał żadnej informacji o toczącym się postępowaniu. Po upływie dwóch lat od odwołania się przez Skarżącego od wydanej decyzji w dniu 07.10.2011 r. doręczono mu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27.09.2011 r. Fakt nie informowania Skarżącego o toczącym się postępowaniu spowodował to, iż nie mógł on skutecznie zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz nie mógł składać własnych wniosków dowodowych. Organ nie rozpoznał również całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Fakt dokonania ustaleń przez Skarżącego z Panią Dyrektor J. K., którym to ustaleniom organ nie zaprzeczył, potwierdza, iż Skarżący składał wnioski o zezwolenie na przedłużenie okresu zajęcia przez niego pasa drogowego ta kwestia została pomiędzy stronami ustalona. Skarżący w zamian za wydanie decyzji zezwalającej na dalsze zajmowanie pada drogowego wykonał na własny koszt prace remontowe chodników. Tak więc nawet w przypadku nie uznania twierdzeń Skarżącego odnośnie błędnego ustalenia wartości nałożonej kary - wartość wykonanych na rzecz Zarządu Dróg Powiatowych powinna zostać zaliczona na poczet nałożonej kary finansowej. W związku z nie informowaniem Skarżącego o stanie sprawy - nie mógł on złożyć własnych wniosków dowodowych w tym zakresie, a już złożone w odwołaniu wnioski dowodowe nie zostały przeprowadzone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyjaśniono, że Kolegium nie prowadziło postępowania dowodowego zatem nie było potrzeby zawiadamiania strony o jego zakończeniu, a załatwienie sprawy dopiero w dniu 27 września 2011 r. nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sprawa ewentualnego zaliczenia należności za wymianę płytek chodnikowych na poczet kary nie należy do zakresu tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podane. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie bezsporne było, że decyzje zezwalające M. B. na zajęcie pasa drogowego ulic W. i W. w S. w celu wymiany kabla energetycznego wyznaczały termin końcowy zajęcia na dzień 30 czerwca 2009 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że w tym terminie roboty nie zostały zakończone, a pas drogowy ostatecznie został zwolniony w dniu 26 lipca 2009 r., co wynika z protokołu odbioru z dnia 27 lipca 2009 r. Na zajęcie pasa drogowego ww ulic po dniu 30 czerwca 2009 r. nie zostało wydane zezwolenie. Nie wydano również zezwolenia na zajęcie ulicy D. Na podstawie ustaleń przedstawicieli zarządcy drogi opisanych w sporządzonych notatkach służbowych i obmiarach zajętych powierzchni wymierzono M. B. karę pieniężną. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 6, poz. 33 ze zm.) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca ten wymierza w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 powyższej ustawy. Z akt administracyjnych wynika, że M. B. był wykonawcą robót, natomiast inwestorem zadania związanego z wymianą kabla, na potrzeby którego doszło do zajęcia pasa drogowego określonego w zaskarżonej decyzji była spółka A, która uzyskała pozwolenie na projektowaną trasę przebiegu przyłącza energetycznego oraz wymianę istniejącego kabla energetycznego (vide: decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 8.12.2008 r., Nr [...]). Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 6, poz. 33 ze zm.). Z przepisu tego wynika zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W myśl art. 39 ust. 1 pkt 1 zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Jednakże zgodnie z ust. 3 art. 39 w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Treść decyzji została określona w ust. 3a art. 39 ustawy, w świetle którego należy w decyzji pouczyć inwestora m.in. o obowiązku uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Takie pouczenie zostało zamieszczone w punkcie 8 ww decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 8.12.2008 r., Nr [...]. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że interes prawny w uzyskaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ma inwestor (właściciel urządzenia) i to niezależnie od tego czy roboty objęte decyzją lokalizacyjną będzie prowadził osobiście czy przy pomocy wykonawcy. Zatem decyzje zezwalające M. B., będącemu tylko wykonawcą robót, na zajęcie pasa drogowego przez określony czas zostały wydane z naruszeniem powołanych przepisów i pozostają bez wpływu na stosunek publicznoprawny pomiędzy zarządcą dróg a inwestorem, wynikający z wyżej przytoczonych regulacji. W orzecznictwie odpowiedzialność inwestora za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest uznawana za bezsporną (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10.11.2010 r., sygn. akt II SA/Sz 759/10 - LEX nr 754933 i przywołane tam orzecznictwo). W konsekwencji decyzja o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego na M. B. nie tylko narusza przepis art. 39 ust. 3a pkt 3 w związku z art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 6, poz. 33 ze zm.) ale jest wadliwa w stopniu powodującym jej nieważność, ponieważ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 28 kpa oraz art. 39 ust. 3a pkt 3 i art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Nieważność decyzji powoduje zbędność odnoszenia się przez sąd do zarzutów skargi. Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę [...],- zł składa się uiszczony wpis stosunkowy od skargi w kwocie [...] zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie [...] zł (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz kwota 17,- uiszczona przez pełnomocnika tytułem opłaty skarbowej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa.