III SA/Po 1141/12

Dnia 4 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia 10 listopada 2011 roku, wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), § 4 ust. 1 uchwały Nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 2004 r. Nr 101), Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania, nałożył na P. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego ulicy L. w P., poprzez umieszczenie reklamy ( o pow. [...] m2 ) bez zezwolenia zarządcy drogi – przez okres 91 dni. W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, że w dniu 28 kwietnia 2010 r. przeprowadzona została kontrola, w trakcie której stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. L. w P., będącej drogą krajową, pod reklamę w postaci lawety z tablicami reklamowymi, bez wymaganego zezwolenia. Ustalono, że przedmiotowa reklama o powierzchni [...] m2 stanowi własność P. W. Pomiary wykonano odbiornikiem GPS marki [...] o numerze fabrycznym [...], posiadającym świadectwo instrumentu z dnia 23.11.2009 r. oraz dalmierzem laserowym [...] o numerze seryjnym [...], posiadającym certyfikat kalibracji z dnia 23.06.2010 r. Tego samego dnia, tj. 28 kwietnia 2010 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne, o czym został zawiadomiony właściciel reklamy. W dniach: 29 kwietnia, 30 kwietnia, 4 maja, 5 maja, 19 maja, 8 czerwca i 24 czerwca 2010 r. przeprowadzono dodatkowe kontrole, które potwierdziły obecność reklamy w pasie drogowym. W dniach: 10 czerwca i 27 lipca 2010 r. odbyły się w terenie oględziny, podczas których nadal stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez przedmiotową reklamę. W efekcie, opisaną wyżej decyzją Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu wymierzył karę pieniężną za okres zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia od dnia 28 kwietnia 2010 r. do dnia 27 lipca 2010 r., wskazując szczegółowo sposób wyliczenia kary oraz wyjaśniając podstawę prawną działania organu. W odwołaniu od powyższej decyzji P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie stanu faktycznego i bezpodstawne założenie, że pojazd bezsilnikowy biorący udział w ruchu drogowym parkujący czasowo w dozwolonym miejscu zajmował pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych przez okres 91 dni, gdy w tym czasie pozostawał on w normalnym użytkowaniu, a także że stanowił on reklamę; 2) art. 77 k.p.a. poprzez: a) nie poparte żadnym materiałem dowodowym przyjęcie, że zajęcie pasa drogowego przez pojazd bezsilnikowy - przyczepę miało miejsce przez okres 91 dni, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej i sporządzonych protokołów wynika jej czasowe parkowanie jedynie w dniach: 5, 27, 29, 30 kwietnia, 5 i 19 maja, 8, 22 i 24 czerwca oraz 27 lipca 2010 r., tj. 10 dni, podczas których przyczepa była normalnie użytkowana, parkowana w różnych miejscach (posesjach prywatnych, parkingach płatnych i bezpłatnych), a także obwożona po terenie miasta Poznania; b) oparcie decyzji na materiale dowodowym, który nie pozwala na ustalenie przesłanek zajęcia pasa drogowego, w szczególności posłużenie się przez organ do określenia miejsca postoju przyczepy wycinkiem mapy o niewiadomym statusie i przeznaczeniu, podczas gdy prawidłowym dokumentem określającym miejsce postoju winna być mapa zasadnicza; 3) art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności zebranego materiału fotograficznego i protokołów sporządzonych przez pracowników ZDM w Poznaniu, która doprowadziła do przyjęcia, że dozwolone parkowanie pojazdu bezsilnikowego jest równoznaczne z niedozwolonym zajęciem pasa drogowego oraz przyjęcie, że kara za zajęcie pasa drogowego została naliczona również w odniesieniu do dni, w czasie których zajęcia tego nie można stwierdzić na podstawie zgromadzonych przez organ dowodów; 4) art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 oraz art. 33 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, podczas gdy z treści pełnomocnictwa wynikało jedynie uprawnienie do działania pełnomocnika w imieniu strony w ograniczonym zakresie, sprowadzającym się do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich kopii; 5) art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 50 oraz art. 2 pkt 31 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że przyczepa dopuszczona do ruchu drogowego, której przeznaczeniem jest poruszanie się po drodze - tym samym uczestnictwo w ruchu kołowym - może być uznana za reklamę w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych; 6) art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że zgodny z prawem postój pojazdu wyczerpuje definicję umieszczenia w pasie drogowym reklamy i jest działaniem niezwiązanym z korzystaniem z drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że powierzchnia reklamy została ustalona poprzez dokonanie pomiarów przez organ I instancji, które organ odwoławczy uznał za prawidłowe, podobnie jak wyliczenie kary za zajęcie pasa drogowego. Natomiast fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym ul. L. w P. wynika z dokumentacji zdjęciowej dokonanej we wskazanych datach oraz wydruku iGeoMap. Laweta na tych zdjęciach znajduje się w tym samym miejscu, w okolicy tego samego krzewu przy ul. L., z czego organ odwoławczy wyprowadził wniosek o ciągłości umieszczenia tej reklamy w okresie od 28.04.2010 r. do 27.07.2010 r. Zdaniem organu odwoławczego nie jest zgodne ze stanem faktycznym twierdzenie Odwołującego, że przedmiotowa przyczepa z reklamą znajdowała się w miejscu dozwolonym do parkowania. Z dokumentacji zdjęciowej wynika jednoznacznie, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajdował się w pasie drogowym ul. L. w P., nie stał na parkingu, czy też w miejscu przeznaczonym do postoju pojazdów. Nadto Kolegium wyjaśniło, że brak mapy zasadniczej w aktach prowadzonego przez organ I instancji nie wpływa na wynik sprawy, ponieważ fakt posadowienia reklamy w pasie drogowym ul. L. w P. wynika ze zdjęć oraz dodatkowo wydruku iGeoMap. Zdaniem SKO, metoda ekspozycji reklamy nie ma żadnego znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Istotne jest to, że umieszczono ją na osobnym urządzeniu (na przyczepie samochodowej). Zrobiono to w taki sposób, aby była ona widoczna dla użytkowników drogi. Sposób, w jaki została umieszczona ta informacja (z nazwą firmy, nr telefonów kontaktowych i adresu mailowego) przesądza o pojmowaniu przedmiotowej reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowa reklama spełnia także znamiona art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, co oznacza, że laweta wraz z tablicami reklamowymi umieszczona w pasie drogowym ul. L. w P. mieści się w tej definicji. Natomiast pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1). Umieszczanie w tym miejscu reklam jest zabronione, w sytuacji braku zgody od ZDM - zarządcy drogi. Nie jest to miejsce przeznaczone do postoju jakichkolwiek pojazdów. Pobocze ul. L. mieści się w powyższej definicji i nie jest miejscem przeznaczonym do parkowania pojazdów. Organ II instancji podkreślił, że P. W. był informowany o toczącym się postępowaniu w sprawie umieszczenia przedmiotowej reklamy w pasie drogowym ul. L. w P. i o czynnościach podejmowanych przez organ. Nie naruszono przy tym procedury administracyjnej. Został także zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Korespondencję w tej sprawie odebrał w dniu 24.06.2010 r. Kolegium odniosło się także do przedłożonej przez Odwołującego kserokopii oświadczenia J. B. z dnia 21.07.2011 r., jakoby był posiadaczem auta z hakiem marki Citroen Berlingo, którym od kwietnia 2010 r. jeździł z przyczepami reklamowymi okazjonalnie na terenie miasta Poznania i jego okolic, uznając jednak, że oświadczenie to pozostaje w jawnej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, przede wszystkim z materiałem zdjęciowym zawartym w aktach sprawy. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do zarzucanego w odwołaniu naruszenia prawa, a wymierzenie kary pieniężnej było uzasadnione. W skardze na powyższą decyzję P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie stanu faktycznego i bezpodstawne założenie, że pojazd bezsilnikowy biorący udział w ruchu drogowym parkujący czasowo w dozwolonym miejscu zajmował pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych przez okres 91 dni, gdy w tym czasie pozostawał on w normalnym użytkowaniu, a także że stanowił on reklamę zgodnie z powoływaną ustawą; 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania i niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niezawiadomienie strony o przeprowadzeniu oględzin pasa drogowego; 3) art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady, że z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sporządza się protokół (w szczególności z oględzin) i zastąpienie obligatoryjnego środka dowodowego poprzez fotografie nie posiadające waloru wiarygodnego dowodu; 4) art. 77 k.p.a. poprzez niepoparte żadnym materiałem dowodowym przyjęcie, że zajęcie pasa drogowego przez pojazd bezsilnikowy - przyczepę miało miejsce przez cały okres 91 dni podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej i sporządzonych, częściowych protokołów wynika jej czasowe parkowanie jedynie w dniach: 5, 27, 29, 30 kwietnia, 5 i 19 maja, 8, 22 i 24 czerwca oraz 27 lipca 2010 r., tj. 10 dni, podczas gdy przyczepa była w tym czasie normalnie użytkowana, parkowana w różnych miejscach (posesjach prywatnych, parkingach płatnych i bezpłatnych) a także obwożona po terenie miasta Poznania; 5) art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności zebranego materiału fotograficznego i protokołów sporządzonych przez pracowników ZDM w Poznaniu, która doprowadziła do przyjęcia, że dozwolone parkowanie pojazdu bezsilnikowego jest równoznaczne z niedozwolonym zajęciem pasa drogowego oraz przyjęcia, że kara za zajęcie pasa drogowego została naliczona również w odniesieniu do dni, w czasie których zajęcia tego nie można stwierdzić na podstawie zgromadzonych przez organ dowodów; 6) art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności w sytuacji, w której strona nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów z powodu ich braku w aktach sprawy; 7) art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 oraz art. 33 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, podczas gdy z treści pełnomocnictwa wynikało jedynie uprawnienie do działania pełnomocnika w imieniu strony w ograniczonym zakresie, sprowadzającym się do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich kopii; 8) art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. i art. 21 ustawy o drogach publicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która w istocie nie posiada minimalnych elementów decyzji administracyjnej, co prowadzi do jej nieważności; 9) art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 50 oraz art. 2 pkt 31 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że przyczepa dopuszczona do ruchu drogowego, której przeznaczeniem jest poruszanie się po drodze - tym samym uczestnictwo w ruchu kołowym - może być uznana za reklamę w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych; 10) art. 40 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 6 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że zgodny z prawem postój pojazdu wyczerpuje definicję umieszczenia w pasie drogowym reklamy i jest działaniem niezwiązanym z korzystaniem z drogi publicznej; 11) art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że pojazd bezsilnikowy – przyczepa zajmował pas drogowy, podczas gdy w rzeczywistości do postoju dochodziło poza pasem drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze poza zarzutem co do niewłaściwości organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego stanowił art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z ust. 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy). Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6. Stosownie do art. 40 ust. 6 ww. ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skargi, należy wyjaśnić, że objęta zaskarżoną decyzją dwustronna tablica umieszczona na lawecie – przyczepie wyczerpuje, jak słusznie przyjęły organy administracji, definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W świetle tej definicji nie ulega wątpliwości, że dwustronne tablice umieszczone na lawecie stanowią nośnik informacji wizualnej dostępnej dla użytkowników drogi, a więc reklamę. Powyższego nie zmienia fakt, że przyczepa, na której te tablice były umieszczone, stanowi środek transportu przeznaczony i dopuszczony do poruszania się po drogach. Wbrew twierdzeniom skargi, karą pieniężną nie jest obwarowany zgodny z prawem przejazd ani postój takiej przyczepy, lecz jedynie zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego przez reklamę, które w niniejszej sprawie stanowiło umieszczenie przyczepy z tablicami reklamowymi w pasie drogowym ul. L. W art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych zdefiniowano pojęcie pasa drogowego jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak przyjęły organy w niniejszej sprawie na podstawie materiału fotograficznego oraz wydruku z iGeoMap znajdujących się w aktach administracyjnych, przedmiotowa reklama była usytuowana w pasie drogowym ul. L. Natomiast Skarżący nie zakwestionował skutecznie tego ustalenia, w szczególności nie wskazał innego przebiegu granic pasa drogowego i nie wykazał ani nawet nie uprawdopodobnił, że reklama usytuowana była poza pasem drogowym, podnosząc jedynie w tym zakresie wątpliwości co do walorów dowodowych materiału fotograficznego i wydruku z iGeoMap, co nie mogło prowadzić do uwzględnienia zarzutów w tym zakresie. Jakkolwiek należy przyznać, że w aktach administracyjnych brak mapy zasadniczej obrazującej usytuowanie reklamy w stosunku do granicy pasa drogowego, to jednak należy stwierdzić, że kwestię tę dostatecznie wyjaśnia i obrazuje dokumentacja fotograficzna w powiązaniu z wydrukiem z iGeoMap, którym organ mógł się posłużyć pomocniczo. Z dokumentów tych wynika natomiast, że reklama znajdowała się w pasie zieleni przydrożnej, a więc roślinności umieszczonej w pasie drogowym, zdefiniowanej w art. 4 pkt 22 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji całkowicie nieuprawnione było twierdzenie Skarżącego, że przedmiotowa przyczepa z tablicami reklamowymi usytuowana była w dozwolonym miejscu parkowania, ponieważ nie było to miejsce przeznaczone do postoju pojazdów, a jednocześnie Skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na umieszczenie w nim reklamy. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że Skarżący umieścił w pasie drogowym ul. L. w P. reklamę (w postaci lawety z dwustronnymi tablicami reklamowymi) o łącznej powierzchni [...] m². Ustalenia te poczyniono w toku kontroli, które miały miejsce 28, 29 i 30 kwietnia, 4, 5 i 19 maja, 8 i 24 czerwca 2010 r. oraz podczas oględzin w dniach: 10 czerwca i 27 lipca 2010 r. W związku z powyższym organy stwierdziły zajęcie pasa drogowego przez przedmiotową reklamę bez zezwolenia w okresie od dnia 28 kwietnia 2010 r. do dnia 27 lipca 2010 r. W ocenie Sądu takie stwierdzenie organów – wbrew zarzutom skargi, jest prawidłowe. Jak wskazano powyżej organ I instancji dokonał ośmiokrotnie kontroli pasa drogowego oraz dwukrotnie – oględzin. Powyższe czynności zostały udokumentowane sporządzonymi protokołami oraz materiałem fotograficznym. Wynika z niego jednoznacznie, że w tych dniach należąca do Skarżącego laweta z dwustronnymi tablicami reklamowymi umieszczona była w pasie zieleni przydrożnej ulicy L., a więc w pasie drogowym tejże ulicy będącej drogą krajową. Powyższe pozwalało więc przyjąć, że przedmiotowa reklama zajmowała pas drogowy ulicy L. w okresie od dnia pierwszej kontroli, w której stwierdzono zajęcie pasa drogowego do dnia, w którym po raz ostatni w wyniku oględzin stwierdzono zajęcie pasa drogowego, tj. w okresie od dnia 28 kwietnia 2010 r. do dnia 27 lipca 2010 r. Stwierdzenie w wyniku kilku kontroli i oględzin przeprowadzanych w różnych dniach i godzinach obecności przedmiotowej reklamy w pasie drogowym rodzi bowiem domniemanie, że była ona tam umieszczona w całym tym okresie tym bardziej, że ze sporządzonych fotografii wynika, że we wszystkich dniach, w których sporządzono fotografie, była ona umieszczona dokładnie w tym samym miejscu i w taki sam sposób. Nie do zaakceptowania jest natomiast twierdzenie Skarżącego, że uprawnione byłoby ewentualne przyjęcie, że czasowe parkowanie przyczepy miało miejsce jedynie w okresie 10 dni, w których przeprowadzono kontrole i oględziny pasa drogowego. Trudno bowiem uznać za realne, że owa przyczepa była tam jedynie parkowana i to dokładnie tylko w tych dniach i godzinach, kiedy przeprowadzano kontrole i oględziny, tym bardziej że nie jest to miejsce wyznaczone ani przystosowane do parkowania pojazdów. Jednocześnie Skarżący nie przedstawił okoliczności, które mogłyby w sposób skuteczny wzruszyć przyjęte przez organy domniemanie ciągłości zajęcia pasa drogowego we wskazanym okresie. Nie jest wystarczający w tym względzie sam fakt, że przyczepa jest mobilna i może być przemieszczana. Tego faktycznego przemieszczania i ulokowania w innym miejscu we wskazanym okresie Skarżący również nie wykazał. Nawet bowiem przy przyjęciu, że przyczepa była obwożona po mieście – jak podnosił Skarżący, powołując się m. in. na oświadczenie J. B., któremu to obwożenie miał zlecać i to tylko okazjonalnie, nie ulega wątpliwości, że poza czasem tego ewentualnego obwożenia, przyczepa była również parkowana. Skarżący nie wykazał, że to "parkowanie" we wskazanym okresie odbywało się w innym miejscu aniżeli w pasie drogowym ul. L. Nie świadczą o tym powoływane przez Skarżącego kopie faktur, ponieważ nie wynika z nich, że odnoszą się do wskazanego w niniejszej sprawie okresu i że dotyczą istotnej w sprawie przyczepy o numerze rejestracyjnym [...]. Należy przy tym podkreślić, że dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego nie jest konieczne stwierdzenie tego zajęcia przez pełne dni wskazanego okresu. Nawet zatem, gdyby rzeczywiście przyczepa była przemieszczana, ale jednocześnie – co stwierdzono w wyniku kontroli – była umieszczana w pasie drogowym, choćby w niepełnych dniach wskazanego okresu, jest to wystarczające dla stwierdzenia zajęcia pasa drogowego w tymże okresie. Wbrew zarzutom Skarżącego wszystkie dokonane w sprawie czynności kontrolne oraz oględziny zostały udokumentowane nie tylko materiałem fotograficznym, ale i protokołami, które znajdują się w aktach administracyjnych. O przeprowadzanych kontrolach Skarżący nie był powiadamiany, ponieważ w większości miały one miejsce przed wszczęciem postępowania w stosunku do Skarżącego. Ich celem była kontrola pasa drogowego i dopiero na skutek dalszych czynności organu ustalono właściciela reklam umieszczonych w pasie drogowym jako Stronę postępowania. Skarżący był natomiast powiadamiany o oględzinach. Materiał w postaci fotografii oraz protokołów kontroli i oględzin został natomiast włączony do materiału dowodowego niniejszej sprawy, z którym Skarżący mógł się zapoznać oraz ustosunkować się do niego w toku postępowania administracyjnego, z czego zresztą skorzystał. W konsekwencji nie może być mowy o zarzucanym pozbawieniu Strony czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Podnosząc zarzut co do niewyjaśnienia, w jaki sposób i za pomocą jakich urządzeń dokonano ustalenia powierzchni reklamy, należy wskazać, że w protokołach kontroli oraz w protokole oględzin z dnia 27 lipca 2010 r. znajdują się adnotacje co do dokonanych pomiarów powierzchni reklamy i ich wyników. Wynika z nich, że powierzchnia przedmiotowej reklamy wynosi [...] m2, a pomiarów dokonano odbiornikiem GPS marki [...] o numerze fabrycznym [...], posiadającym świadectwo instrumentu z dnia 23.11.2009 r. oraz dalmierzem laserowym [...] o numerze seryjnym [...], posiadającym certyfikat kalibracji z dnia 23.06.2010 r. Powołane dokumenty w postaci świadectwa instrumentu i certyfikatu kalibracji znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Ponadto w protokole pierwszej kontroli z dnia 28 kwietnia 2010 r. wskazano szczegółowy sposób wyliczenia powierzchni reklamy – reklama dwustronna o wymiarach: [...] m2 x [...] m2 x 2 = [...] m2. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej, we wszystkich dniach kontroli oraz oględzin stwierdzono obecność w pasie drogowym tej samej reklamy umieszczonej na przyczepie o numerze rejestracyjnym [...], a więc i o tej samej powierzchni, wobec czego brak powtórzenia tych szczegółowych wyliczeń co do jej powierzchni w pozostałych protokołach kontroli i oględzin pozostaje, zdaniem Sądu, bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto Skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że powierzchnia reklamy umieszczonej na przyczepie - lawecie była inna aniżeli przyjęta przez organy, jak również nie zakwestionował w sposób skuteczny przyjętego przez organy wskazanego wyżej sposobu obliczenia jej powierzchni. Ograniczył się jedynie do przedstawienia wątpliwości, w szczególności co do prawidłowości zastosowanych urządzeń, co nie mogło prowadzić do uwzględnienia zarzutów w tym zakresie. Podnosząc natomiast zarzut co do tego, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi, który był umocowany jedynie do przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich kopii, zamiast samej Stronie, Skarżący nie wykazał, że powyższe uchybienie pozbawiło Skarżącego możliwości udziału w sprawie czy też w inny sposób mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Skarżący w ustawowym terminie złożył odwołanie, co oznacza, że otrzymał przedmiotową decyzję i podjął obronę swoich praw w postępowaniu odwoławczym. Powyższe uchybienie nie mogło zatem prowadzić do wzruszenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na zakończenie należy również dodać, że decyzja organu I instancji została wydana przez właściwy organ oraz zawiera jego prawidłowe oznaczenie, a także podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Natomiast Skarżący ostatecznie wycofał się z postawionego w skardze zarzutu niewłaściwości organu I instancji i jego nieprawidłowego oznaczenia, a tym samym nieważności decyzji tego organu, co nie wymaga dalszych rozważań Sądu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.