III SA/Po 1145/13

Dnia 18 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi R W na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oddala skargę Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P decyzją z dnia ... 2013 r. nałożył na R W, prowadzącego działalność R. W karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 05.02.2013 r. w trakcie kontroli drogowej pojazdu MAN należącego do przedsiębiorstwa strony ujawniono przewóz przez kierowcę B M mebli własnej produkcji do miasta S. Kierowca okazał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne ważne tylko do dnia 30.10.2012 r. – w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca nie posiadał ważnego zaświadczenia ani licencji transportowej, co zostało sprawdzone we właściwych organach administracji. Wobec tej sytuacji doszło zdaniem organu do naruszenia warunków przewozu drogowego polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, co wiąże się z nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie, podnosząc, że w dniu 5.02.2013 r. wykonywała przewóz mebli wyłącznie na potrzeby prywatne, a nie na potrzeby prowadzonej formy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... 2013 r.. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Zeznał on, iż wykonywał transport na potrzeby firmy strony, będąc u niej zatrudniony na umowę o pracę. Kierowca przedłożył w trakcie kontroli szereg faktur VAT dotyczących sprzedaży mebli. Strona przedłożyła zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawione od dnia 12.02.2013 r., czyli po dacie dokonania przedmiotowej kontroli. Przewóz był dokonywany pomocniczo w stosunku do głównej działalności gospodarczej strony, czyli produkcji mebli. W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając organom naruszenie : - art. 4 pkt. 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich bezzasadne zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne bez zaświadczenia - art. 7, 77, 80 i 138 kpa poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i niezasadne odrzucenie tezy o transporcie na cele prywatne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że sporny przewóz był dokonywany przez kierowcę pracującego u skarżącego wyłącznie na cele prywatne. Nie był to przewóz mebli związanych z procesem ich produkcji i sprzedaży dokonywanym przez firmę skarżącego. Organy nie zbadały nawet, czy sporne meble były wytworzone przez firmę skarżącego czy też może przez innego przedsiębiorcę. Meble stanowiły wyłącznie prywatną własność skarżącego jako osoby fizycznej, a nie jako przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Wskazać należy na wstępie, że przewóz na potrzeby własne oznacza – zgodnie z art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym każdy ( nawet jednorazowy ) przejazd pojazdu po drogach publicznych załadowanego, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, jeżeli pojazd jest prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, ma on tytuł prawny do posiadania pojazdu a przewożone rzeczy są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane lub wyprodukowane. Wykonywanie takiego przewozu wymaga uzyskania specjalnego zaświadczenia w myśl art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a brak takiego zaświadczenia obliguje organy do nałożenia odpowiedniej kary pieniężnej na przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie bezsporny jest brak wymaganego zaświadczenia u przedsiębiorcy w dacie dokonywanej kontroli drogowej. Spór dotyczy natomiast oceny prawnej dokonywanego przewozu – czy meble były wyłącznie prywatną własnością skarżącego jako osoby fizycznej, czy też były przewożone w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, której głównym celem jest produkcja i sprzedaż mebli. Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd uznał, że organy obu instancji zasadnie stwierdziły istnienie podstaw do uznania przewozu z dnia 05.02.2013 r. za przewóz mebli na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym. Kierowca zeznał w dniu kontroli do protokołu, że jest zatrudniony w firmie skarżącego i przewóz jest wykonywany na jej rzecz. Ponadto okazał on szereg faktur VAT dotyczących sprzedaży mebli. Był to zatem przejazd pojazdu załadowanego, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej ( produkcji i sprzedaży mebli ), był on prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy, miał on tytuł prawny do posiadania pojazdu a przewożone rzeczy stanowiły własność przedsiębiorcy ( zostały przez niego wyprodukowane i przeznaczone do sprzedaży ). W toku prowadzonego postępowania strona nie wykazała w jakikolwiek sposób, że przedmiotowe meble były wyłącznie jej własnością prywatną, nie podważyła też skutecznie jednoznacznych i kategorycznych zeznań złożonych przez jej kierowcę. Protokół podpisany przez kierowcę stanowi w myśl art. 76 par. 1 kpa dokument urzędowy, potwierdzający okoliczności faktyczne potwierdzone w nim urzędowo. Strona nie podważyła skutecznie treści tego dokumentu, do czego była uprawniona w myśl art. 76 par. 3 kpa. Nie przedłożyła jakiejkolwiek dokumentacji mogącej uzasadnić jej tezę o przewożonych meblach, jako rzeczach stanowiących wyłącznie jej własność prywatną jako osoby fizycznej, a nie jako przedsiębiorcy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że organy obu instancji zebrały wyczerpująco materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie stwierdzono istnienie podstawy do nałożenia na przedsiębiorcę przedmiotowej kary pieniężnej. Nie naruszono przez to w jakikolwiek sposób art. 7, 77 i 80 kpa. Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.