III SA/Po 1148/15

Dnia 18 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 roku, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zarządza: pozostawić wniosek o wyłączenie sędziego bez rozpoznania Skarżący wniósł o wyłączenie sędziego z powodu wątpliwości co do jego bezstronności. Skarżący został wezwany wobec tego do uzupełnienia wniosku o wyłączenie sędziego, poprzez podanie dokładnie którego sędziego (z wymienieniem imienia i nazwiska) wniosek ten dotyczy oraz do podania przyczyn uzasadniających wyłączenie, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu dnia [...] r., jednakże skarżący pozostawił je bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego jest obarczony brakiem formalnym, o którym mowa w powyższej regulacji, bowiem nie wskazuje on osoby, poprzez określenie danych personalnych – imienia i nazwiska sędziego, którego dotyczy. Nie podaje on również powodów wyłączenia. Tymczasem, aby wniosek taki mógł w ogóle stać się przedmiotem rozpoznania ze strony tut. Sądu, w świetle art. 19 i art. 20 § 1 P.p.s.a. winien indywidualizować sędziego, o którego wyłącznie strona się stara. W tych okolicznościach, na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., skarżący wezwany został do uzupełnienia wspomnianego braku. Skarżący do wezwania tego nie ustosunkował się. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego zarządzenia.