III SA/Po 1154/14

Dnia 29 marca 2016 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013; postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 roku referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy Skarżącemu, gdyż złożone przez niego oświadczenie majątkowe nie pozwalało ustalić rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej strony postępowania. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o braku środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania budziły wątpliwości oraz nie pozwalały ocenić zdolności płatniczych Wnioskodawcy (k. 26 - 28 akt sądowych). Działając na skutek wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 09 kwietnia 2015 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny również odmówił przyznania prawa pomocy Skarżącemu (k. 36 - 38 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 roku oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy (k. 73 - 75 akt sądowych). W uzasadnieniu postanowienia NSA wyjaśnił, że oświadczenie majątkowe złożone na formularzu wniosku o prawo pomocy było niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Wnioskodawca nie przedstawił dokumentacji, o którą został wezwany w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie przedstawiła Sądowi żadnych informacji mających znaczenia do rozstrzygnięcia o żądaniach wniosku o prawo pomocy. Tym samym Wnioskodawca nie dołożył należytej staranności w wykazaniu, że jest osobą, która nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie z dnia 16 lutego 2016 roku R. P. zawarł ponowne żądanie przyznania prawa pomocy oraz wskazał, że jego sytuacja uległa pogorszeniu – wzrost zadłużenia, eksmisja na bruk, zawał serca ciężki rozstrój zdrowia, brak środków do życia i leczenia wpis do rejestru dłużników niewypłacalnych, bezdomność i inne (k. 94 - 95 akt sądowych). Skarżącemu został przesłany do wypełnienia urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący odesłał formularz wniosku, w którym wypełnił jedynie rubrykę 2.1 (adres i nazwa wnioskodawcy) oraz rubrykę 14 i 15 (miejscowość, data oraz podpis wnioskodawcy). Zatem pomimo wezwania Skarżący nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym oraz rodzinnym, czyli pozostawił niewypełnione rubryki formularza wniosku od poz. 3 do poz. 11 (k. 99-100 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, co następuje. Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i budzą wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, także w niniejszej sprawie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. W tej sytuacji nie może budzi żadnych wątpliwości, że niewypełnienie urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy w zakresie dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach Wnioskodawcy, w tym dokładnych danych o stanie rodzinnym, należy potraktować jako dalsze świadome uchylanie się Skarżącego od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Skoro strona uchyla się od przedłożenia wyczerpującego i rzetelnego oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej, to powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. W konsekwencji brak współpracy ze strony Wnioskodawcy ujawniony już na etapie wezwania do usunięcia braków ponownego wniosku o prawo pomocy skutkuje uznaniem, że Skarżący nadal uchyla się od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Z tych względów rozpoznanie kolejnego już wniosku o przyznanie prawa pomocy jest zbędne, a postępowanie w tej sprawie należało umorzyć. Z tych względów, na podstawie art. 252 §1, art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.