III SA/Po 1154/15

Dnia 16 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie; postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. K. Z., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, pismem z dnia 25 listopada 2015 roku, został zobowiązany do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu sądowego w kwocie 200,00 zł, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 17-18 akt sądowych) Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 01 grudnia 2015 roku (k. 20 akt sądowych). Końcowy termin na uiszczenie opłaty upływał z dniem 08 grudnia 2015 roku (wtorek). Skarżący, co wynika z dowodu uiszczenia opłaty (k. 21 akt sądowych), uiścił opłatę w dniu 11 grudnia 2015 roku, czyli w trzecim dniu po terminie zakreślonym na dokonanie wskazanej czynności. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę oraz orzekł o zwrocie wpisu w kwocie 200 zł. Pismem z dnia 29 stycznia 2016 roku Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podano, że Kodeks etyki adwokackiej zabrania adwokatowi uiszczania za stronę opłat i kosztów "z własnej kieszeni". W konsekwencji pełnomocnik nie mógł uiścić tej opłaty, bo nie miał kontaktu ze skarżący, który pracuje jako kierowca na trasach międzynarodowych i krajowych. W momencie wezwania do uiszczenia opłaty skarżący nie miał możliwości uiszczenia opłaty bowiem pozostawał poza granicami kraju i nie miał kontaktu ze swoim pełnomocnikiem. Na okoliczność dochowania terminu do złożenia wniosku pełnomocnik podniósł, że przesyłka pocztowa odebrana dnia 01 grudnia 2015 roku została opatrzona w księdze korespondencji, z uwagi na błąd pisarski, datą wpływu 04 grudnia 2015 roku. Zatem o uchybieniu terminowi i konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik dowiedział się w dniu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi (28 stycznia 2016 roku). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 §1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna - art. 85 P.p.s.a. Jeżeli jednak strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu – art. 86 § 1 P.p.s.a. W aktach sprawy nie ma dowodów uzasadniających stanowisko, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony w rozumieniu art. 88 P.p.s.a. Z tego względu żądnie skarżącego podlega merytorycznej ocenie. Okoliczności kontrolowanej sprawy wskazują na brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu skargi. Sąd nie podziela stanowiska, że rzeczywistą okolicznością uchybienia terminowi, która czyniła niemożliwym uiszczenie wpisu w terminie był pobyt skarżącego poza granicami kraju w związku z jego czynnościami zawodowymi. Zgodnie z brzmieniem §55 ust. 2 Kodeksu etyki adwokackiej "adwokat nie jest zobowiązany do ponoszenia w prowadzonej sprawie wydatków, w tym opłat sądowych. Zatem wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego Kodeks etyki adwokackiej nie ustanawia normy zabraniającej wykładania środków finansowych na koszty sądowe za mocodawcę. Podkreślić przy tym należy, że brak obowiązku uiszczania kosztów za stronę obwarowany został warunkiem "jeżeli klient, wezwany należycie, nie opłacił w terminie wymaganej kwoty.". Mając zatem na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności argumentacje wniosku dotycząca zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, Sąd uznaje, iż rzeczywistą przyczyną uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi było zaniedbanie w kancelarii pełnomocnika skarżącego. Błędy w zakresie oznaczenia daty odbioru korespondencji nie są okolicznością niezależną od adwokata, czy też osób, którymi posługuje się on przy prowadzeniu kancelarii. Nie można zatem w takich okolicznościach mówić o braku winy. Podkreślić należy, że Skarżącego obciążają skutki zaniedbań pełnomocnika. Argumentacja o braku kontaktu ze skarżącym, w ocenie Sądu, jest nieprawdopodobna w dobie telefonów komórkowych oraz zawodu wykonywanego przez skarżącego (kierowca TIRa). Ponadto czynności zawodowych skarżącego nie można kwalifikować, jako nagłych i nieprzewidywalnych, czyli uniemożliwiających dokonywanie czynności prawnej z zachowaniem terminu. Przy ocenie winy strony lub braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które zostały powołane jako te, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu. Jeśli nawet przyjąć, że pełnomocnik nie miał kontaktu ze swym mocodawcą, to ten stan rzeczy, w ocenie Sądu, nie był rzeczywistą przyczyną, która uniemożliwiała dokonanie czynności procesowej w terminie. Pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego obejmuje także możliwość uiszczenia wpisu od skargi. Z kolei zawodowy pełnomocnik wobec braku kontaktu z mocodawcą oraz świadomy konsekwencji uchybienia terminowi powinien podjąć działania w interesie reprezentowanego podmiotu, czyli uiścić wpis z własnych środków uznając, że spełniły się warunki określone w art. 55 ust. 2 Kodeksu etyki adwokackiej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 85 oraz art. 86 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.