III SA/Po 1180/22

Dnia 18 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Kosakowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi [...] Spółki jawnej [...] w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 12 października 2022r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 12 października 2022 r. (nr jak w sentencji wyroku) Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. j. [...] i wspólnicy (spółka/skarżący/strona) od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WWITD) nr [...] z 13 września 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wys. 17.200 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wys. 15.400 zł. Podstawę prawną ww. decyzji stanowiły przepisy: - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: Kpa, - art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.), dalej: utd oraz lp. 5.1.1, Ip. 5.2. lp. 5.2.3, lp. 5.4.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.6.1, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.11.1, lp. 5.11.3, lp. 6.3.3 oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd, - art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego /.../ (Dz. Urz. UE. L 102 z 11.04.2006), dalej: rozporządzenie 561/2006, - art. 27, art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym /.../ (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), dalej: rozporządzenie 165/2014, - art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, ze zm.), dalej: Prd. Decyzję wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. WWITD ww. decyzją z 13 września 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wys. 17.200 zł, której podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: - o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny; - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny; - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas do mniej niż 10 godzin; - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; - za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; - posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Pracownicy WWITD 14.06.2021 r. przeprowadzili kontrolę w spółce, której celem była weryfikacja przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 utd. Okazane dokumenty ujawniły, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo posiadające licencję dot. międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego oraz zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zatrudniało średnio 14 kierowców. Kontrolę utrwalono protokołem. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego WWITD ww. decyzją z 13 września 2021 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wys. 17.200 zł za poszczególne wymienione w jej uzasadnieniu naruszenia. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła WWITD naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 §1 Kpa oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f Kpa). Odnośnie naruszenia Ip. 5.4 zał. nr 3 do utd podniesiono, że przekroczenia czasu wynikały z konieczności dojazdu do bazy w okresie nasilenia się pandemii COVID-19. Brak wydruku i jego opisu był spowodowany presją czasu i stresem kierowców wywołanym sytuacją w kraju. Co do naruszenia lp. 5.5 zał. nr 3 do utd strona zarzuciła, iż: 20.03.2021 r. kierowca G. K. w przypadku zaliczenia 11h odpoczynku 16.03.2021 r. nie popełnił naruszenia; 21.03.2021 r. kierowca M. J. zatrzymał pojazd i zakończył czynności o odpowiednim czasie w celu dokonania 11h przerwy, niestety dokonał zapisu na tachografie, przez co jego odpoczynek został przerwany; 12.03.2021 r. - kierowca W. Z. 8.03.2021 r. zakończył pracę o 17:30, lecz ostatniego zapisu na tachografie dokonał o 19:17, przez co nieświadomie przerwał pauzę i nie została zaliczona pauza 11h, nie był świadomy, że nie posiada już pauzy 9h. Odnośnie naruszenia lp. 5.7 zał. nr 3 do utd strona zarzuciła, iż: 15.01.2021 r. kierowca S. R. nieświadomie skrócił drugą część odpoczynku poprzez błędne odliczenie czasu - odliczył czas od zatrzymania, nie od ostatniego zapisu na tachografie; 16.03.2021 r. kierowca G. K. nie dostarczył opisu powodu przerwania pauzy - przerwa polegała na konieczności przestawienia pojazdu na parkingu. Odnośnie naruszenia lp. 5.11 zał. nr 3 do utd podniesiono, iż: 25.01.2021 r. kierowca S. M. nie przekroczył czasu jazdy, gdyż nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego; 20.02.2021 r. kierowca G. K. nie przekroczył czasu jazdy, gdyż nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego; 24.04.2021 r. kierowca G. K. nie przekroczył czasu jazdy, gdyż nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego. Co do naruszenia lp. 6.3.3 zał. nr 3 do utd wskazano, iż: 25.01.221 r. od godz. 04:13 prowadził pojazd kierowca J. S., a kierowca M. S. o godz. 07:49 zalogował się do tachografu w m. K. , gdzie przebywał podczas weekendu, nastąpiła wymiana kierowców, a J. S. wrócił do bazy jako pasażer w samochodzie osobowym; 20.02.2021 r. kierowca G. K. zakończył pracę i opuścił pojazd o godz. 14:17, w m. M. nastąpiła zamiana kierowców, J. S. podjechał do ustalonego miejsca zamiany kierowców w celu zjechania pojazdem na bazę i nie dokonał wpisu manualnego na karcie w celu udokumentowania innej pracy w wymiarze 2,5h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców; 24.04.2021 r. kierowca G. K. zakończył pracę i opuścił pojazd o godz. 06:57, od godz. 06:58 pojazdem poruszał się J. S., który dojechał do miejsca zamiany kierowców pojazdu – w m. Nowy Świętów w celu zjazdu samochodem na bazę i nie dokonał wpisu manualnego na swojej karcie, poświadczającego o wykonywaniu innej pracy w wymiarze 3h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców. Zdaniem strony to nie ona ma udowodnić, że nie popełniła naruszenia, obowiązek ten spoczywa na organie. Zdaniem strony wyjaśnienia te są spójne, logiczne i nie ma dowodów je kwestionować. Co do naruszenia lp. 9.1 zał. nr 3 do utd wskazano, iż organy UE w okresie pandemii przedłużyły ważność części dokumentów transportowych, a strona miała prawo być przekonana, że nie musi wykonywać przeglądu, który uległ automatycznemu przedłużeniu. Nadto spółka podniosła, że błędnie WWITD nie zastosował przepisów działu IVa Kpa, które regulują zasady nakładania kar pieniężnych, ich miarkowania i odstępstwa od nich. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygając, jak wskazano na wstępie, GITD powołał przepisy art. 92a ust. 1, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 lit. a, b, g, h, l, p, x) utd oraz art. 189a § 2 Kpa, by stwierdzić, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 Kpa. Kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd, a art. 92a ust. 1 i 7 utd w zw. z zał. nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma więc możliwości miarkowania kar pieniężnych. Dlatego art. 189d Kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma zastosowania. Zastosowania nie znajdzie też art. 189e oraz art. 189f Kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te odrębnie reguluje art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, a w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - art. 92b ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 Kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kpa. Co do naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin GITD powołał przepisy art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, by wskazać, że konsekwencją naruszeń tych przepisów są sankcje określone w lp. 5.1.1-3 zał. nr 3 do utd za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych; - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 150 złotych; - za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych. Wyjaśniono, że dane cyfrowe z karty kierowcy J. M., po uwzględnieniu zdarzeń i błędów w postaci: przerwa napięcia ujawniają, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 5.02.2021 r. o godz. 08:18, a zakończył 5.02.2021 r. o godz. 19:10. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 16 minut, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 16 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wyniosła więc 50 zł. Z kolei dane cyfrowe z kart kierowcy R. S. pokazują, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu": - trwał 29.01.2021 r. od godz. 06:52 do 29.01.2021 r. o godz. 20:48, a więc kierowca prowadził więc pojazd łącznie przez 9 godzin i 30 minut, co oznacza, że przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 30 minut; - trwał 27.02.2021 r. od godz. 05:00 do godz. 16:06, zatem kierowca prowadził pojazd łącznie 9 godzin i 32 minuty, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 32 minuty; - trwał 28.01.2021 r. od godz. 04:57 do godz. 16:56, co oznacza, że kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 40 minut i przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 40 minut; - trwał 26.02.2021 r. od godz. 04:58 do godz. 16:31, tym samym kierowca prowadził pojazd łącznie 9 godzin i 48 minut, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 48 minut. Odnośnie powyższych naruszeń spółka w czasie kontroli nie okazała dokumentów pozwalających odstąpić od przestrzegania ww. norm. Dlatego kary wyniosły 4x50 zł. Reasumując GITD uznał, że zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wys. 250 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.1 zał. nr 3 do utd. Przechodząc do kolejnych naruszeń GITD powołał przepisy art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, by stwierdzić, że za ich naruszenie przepisy lp. 5.2.1-4 zał. nr 3 do utd sankcjonują przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych; - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych; - za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250 złotych; - za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Dane cyfrowe z karty kierowcy M. C. ujawniły, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" trwał 11.02.2021 r. od godz. 08:25 do godz. 21:24. Zatem kierowca prowadził łącznie 10 godzin i 5 minut., przekraczając czas prowadzenia pojazdu o 5 minut. Spółka w czasie kontroli nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kara wyniosła więc 100 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy J. S. pokazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" trwał 8.04.2021 r. od godz. 05:02 do godz. 18:55, co oznacza, że prowadził łącznie pojazd przez 10 godzin i 15 minut i przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 15 minut. Strona nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara wyniosła 100 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy Z. W. ujawniły, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" trwał 15.02.2021 r. od godz. 06:04 do godz. 18:48. Kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 17 minut, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 17 minut. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd ustalono karę w wys. 100 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy J. P. ujawniły, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" trwał 16.01.2021 r. od godz. 04:26 do godz. 17:48. Kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 53 minuty, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 53 minuty. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Zatem wymierzono karę w wys. 100 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy M. S. uzupełnione o zapis z tachografu cyfrowego, gdzie kierowca posługiwał się kartą innego kierowcy - J. S. i nie rejestrował wszystkich swoich wymaganych aktywności, wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 25.01.2021 r. o godz. 04:13, a zakończył o godz. 17:48. Kierowca prowadził więc łącznie 12 godzin i 22 minuty, przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 22 minuty. Spółka podczas kontroli nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Dlatego kara wyniosła 250 zł. Konkludując GITD uznał, że należało uchylić karę pieniężną w wys. 950 zł i nałożyć karę w wys. 650 zł za naruszenia określone w lp. 5.2 zał. nr 3 do utd. Odnośnie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu organ II instancji powołał definicje "tygodnia" i "czasu prowadzenia pojazdu" zawarte odpowiednio w art. 4 lit. i) i j) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 regulujący łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni. Wskazał, że przepisy lp. 5.4.1-4 zał. nr 3 do utd sankcjonują przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas do mniej niż 10 godzin karą w wysokości 250 złotych; - o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych; - o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550 złotych; - za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 700 złotych. Wyjaśniono, że dane cyfrowe z karty kierowcy J. S. ujawniła, iż w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" 19.04.2021-2.05.2021 ("tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek a godziną 24:00 w niedzielę) kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 4 minuty. Prowadził pojazd przez 90 godzin i 4 minuty. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara w wys. 250 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy J. M. pokazuje, iż w okresie 22.02.2021-7.03.2021 kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 30 minut, bowiem prowadził pojazd 90 godzin i 30 minut. Z kolei w okresie 1.02.2021-14.02.2021 przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 53 minuty, prowadząc pojazd 90 godzin i 53 minuty. Strona nie okazała zaś dokumentów pozwalających odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kary wyniosły więc 2x250 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy M. S. ujawniły, iż w okresie 8.03.2021-21.03.2021 przekroczył on całkowity czas prowadzenia pojazdu o 59 minut, prowadząc pojazd przez 90 godzin i 59 minut. Spółka nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania ww. norm. Stąd kara w wys. 250 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy R. S. ujawniły, iż w okresie 25.01.2021-7.02.2021 przekroczył on całkowity czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 21 minut, prowadząc pojazd przez 91 godzin i 21 minut. Strona nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara 250 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy Z. W. wykazała, iż w okresie 11.01.2021-24.01.2021 przekroczył on całkowity czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 19 minut, prowadząc pojazd 93 godziny i 19 minut. Choć strona podczas kontroli okazała opisany wydruk "dojazd do centrum operacyjnego firmy w celu odbycia regularnego odpoczynku tygodniowego", to nie mógł on zostać uwzględniony, gdyż czas jazdy przekroczono powyżej 2 godzin. Stąd kara 250 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy M. C. ujawniły, iż w okresie 15.03.2021-28.03.2021 przekroczył czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 28 minut, prowadząc pojazd przez 93 godziny i 28 minut. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara 250 zł. Ustosunkowując się do argumentacji strony, iż przekroczenia czasu wynikało z konieczności dojazdu do bazy w okresie nasilenia się pandemii COVID-19, a brak wydruku i jego opisu był spowodowany presją czasu i stresem kierowców wywołanym sytuacją w kraju, GITD wskazał, że z art. 12 rozporządzenia 561/2006 wynika, iż kierowca ma obowiązek sporządzać wydruki i wyłącznie wydruk z urządzenia rejestrującego stanowi dowód uzasadniający odstępstwo od przestrzegania norm czasu pracy kierowców. Żadne więc wyjaśnienia przedsiębiorcy nie mogą zastąpić dowodów w postaci stosownych wydruków. Spółka nie okazała wydruków z urządzenia rejestrującego pozwalających odstąpić od przestrzegania art. 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006. Zasadnie nałożono więc kary w wys. 1.750 zł. Co do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego organ II instancji przytoczył treść art. 4 lit. f) i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 , by wskazać, że naruszenie tych regulacji sankcjonują przepisy w lp. 5.5.1-3 zał. nr 3 do utd za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wys. 100 zł.; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wys. 200 zł.; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wys. 350 zł. Dane cyfrowe z karty kierowcy K. G. ujawniły, iż 20.03.2021 r. o godz. 04:12 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Odebrał zaś 9 godz. i 48 min. nieprzerwanego odpoczynku (w godz. 14:02-23:50), skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 12 min. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kara pieniężna wyniosła więc 200 zł. Odnośnie zarzutu strony, iż w przypadku zaliczenia 11 h odpoczynku 16.03.2021 r. kierowca nie popełnia naruszenia, GITD zważył, iż analiza aktywności kierowcy tego dnia wykazała, iż przerwał on odpoczynek "innymi pracami", co spowodowało jego skrócenie. Powinien więc odebrać odpoczynek w wymiarze 11 godzin. Dane cyfrowych z karty kierowcy J. M. ujawniły, iż 22.01.2021 r. o godz. 07:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 11-godz. nieprzerwany odpoczynek. Odebrał zaś 9 godz. i 4 min. nieprzerwanego odpoczynku - od godz. 20:03 22.01.2021 r. do godz. 05:07 23.01.2021 r. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara pieniężna wyniosła 200 zł. Co do zarzutu strony, że kierowca zatrzymał pojazd i zakończył czynności o odpowiednim czasie w celu dokonania 11h przerwy, niestety dokonał zapisu na tachografie przez co jego odpoczynek został przerwany, GITD wskazał, iż analiza aktywności kierowcy wykazała, że przestawienie pojazdu nie miało wpływu na powstanie naruszenia, gdyż kierowca w tym dniu nie odbyłby prawidłowego odpoczynku. Dane cyfrowe z karty kierowcy Z. W. ujawniły, iż 12.03.2021 r. o godz. 06:41 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 11-godz. nieprzerwany odpoczynek, a odebrał 9 godz. i 2 min. - od godz. 17:25 12.03.2021 r. do godz. 02:27 13.03.2021 r. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 58 min. Strona nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara 200 zł. GITD nie uwzględnił stanowiska strony, iż kierowca 8.03.2021 r. zakończył pracę o 17:30, lecz ostatniego zapisu na tachografie dokonał o 19:17, przez co nieświadomie przerwał pauzę i nie została zaliczona pauza 11h, a kierowca nie był świadomy, że nie posiada już pauzy 9h. Wskazał, że analiza aktywności kierowcy wykazała, iż 8.03.2021 r. przerwał on okres odpoczynku jazdą i w związku z tym odbył odpoczynek skrócony 9 godzinny. Powinien więc 12.03.2021 r. odebrać odpoczynek w wymiarze 11 godz. Reasumując GITD uznał, że należy uchylić karę w wys. 900 zł. i nałożyć karę w wys.600 zł. za powyższe naruszenia. Co do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku GITD przywołał treść art. 4 lit. f) i g) rozporządzenia nr 561/2006 definiujące pojęcia "odpoczynku", "dziennego okresu odpoczynku", "regularnego dziennego okresu odpoczynku" oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 normujące zagadnienia korzystania przez kierowców z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Wskazał, że konsekwencją naruszeń ww. przepisów są określone w lp. 5.6.1-3 zał. nr 3 do utd, sankcje za niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wys. 100 zł.; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wys. 200 zł.; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wys. 350 zł. GITD zważył, iż dane cyfrowe z karty kierowcy Z. W. wykazują, iż 15.01.2021 r. o godz. 07:28 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godz. i co najmniej 9 godz, a odebrał 2. część odpoczynku w wymiarze 8 godz. i 54 min. - od godz. 22:34 15.01.2021 r. do godz. 07:28 16.01.2021 r. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 6 minut. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara w wys. 100 zł. Z karty kierowcy R. S. wynika zaś, iż 5.03.2021 r. o godz. 06:20 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w 2 częściach, co najmniej 3 godz. i co najmniej 9 godz. Odebrał zaś 2. część odpoczynku w wymiarze 8 godz. i 51 min. - od godz. 21:29 5.03.2021r. do godz. 06:20 6.03.2021r. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Strona nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Dlatego kara wyniosła 100 zł. Dane cyfrowe na karcie kierowcy D. K. wykazała, iż 8.04.2021 r. o godz. 05:00 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godz. i co najmniej 9 godz. W okresie tym kierowca odebrał 2. część odpoczynku w wymiarze 8 godz. i 43 min. - od godz. 20:17 8.04.2021 r. do godz. 05:00 9.04.2021 r. czasu UTC + 1. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 17 minut. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd karę ustalono w kwocie 100 zł. GITD uznał więc za zasadne nałożenie kary za ww. naruszenia w wys. 300 zł. Przechodząc do kolejnych naruszeń GITD powołał przepisy art. 4 lit. f) i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, by wskazać, że ich naruszenie, zgodnie z lp. 5.7.1-3 zał. nr 3 do utd, sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - w przypadku załogi 1-osobowej i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wys. 150 zł.; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wys. 350 zł.; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wys. 550 zł. Dane cyfrowe na karcie kierowcy R. S. ujawniły, iż 25.02.2021 r. o godz. 04:42 rozpoczął 24-godz. okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 9-godz. nieprzerwany odpoczynek. Odebrał 8 godz. i 57 min. nieprzerwanego odpoczynku - od godz. 19:45 25.02.2021 r. do godz. 04:42 26.02.2021 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 3 minuty. Strona nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kara 150 zł. Z kolei dane cyfrowe na karcie kierowcy K. G. ujawniły, iż 16.03.2021 r. o godz. 06:35 rozpoczął się 24-godz. okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 9-godz. nieprzerwany odpoczynek. Odebrał 7 godz. i 2 min. nieprzerwanego odpoczynku - od godz. 21:00 16.03.2021 r. do godz. 04:02 17.03.2021 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 58 min. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kara wyniosła więc 350 zł. Odnosząc się do stanowiska strony, iż ww. kierowca nie dostarczył opisu powodu przerwania pauzy - przerwa polegała na konieczności przestawienia pojazdu na parkingu, GITD wskazał, że analiza aktywności kierowcy wykazała, iż przejechał on 15 km ustawiając w tachografie bezzasadnie funkcję "OUT", co wyklucza uznanie, że wystąpiła okoliczność przestawienia pojazdu na parkingu. Co do argumentacji, iż 15.01.2021 r. kierowca S. R. nieświadomie skrócił 2. część odpoczynku poprzez błędne odliczenie czasu (odliczył czas od zatrzymania, nie od ostatniej zapisu na tachografie) GITD wskazał, że tego dnia nie stwierdzono żadnego naruszenia ww. kierowcy. Reasumując GITD uznał za zasadne uchylenie kary pieniężnej w wys. 650 zł. i nałożenie kary w wys. 500 zł. za naruszenia wym. w lp. 5.7 zał. nr 3 do utd. Co do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy GITD powołał przepisy art. 4 lit. d i art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 dotyczące wymaganych przerw w kierowaniu pojazdami (4 godz. 30 min.) i zważył, że ich naruszenie objęte jest sankcją określoną w lp. 5.11.1-3 zał. nr 3 do utd, tj. za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wys. 100 zł.; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wys. 250 zł.; - za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wys. 350 zł. Zdaniem GITD z danych cyfrowych na karcie kierowcy Z. W. wynika, iż 8.02.2021 r., 26.02.2021 r., 16.03.2021 r., 30.04.2021 r. przekroczył on maks. czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o odpowiednio 5, 4, 3 i 6 minut. 8.02.2021 r. prowadził on pojazd przez 4 godz. i 35 min. w godz. 14:56-19:50, 26.02.2021 r. - przez 4 godz. i 34 min. w godz. 05:03-09:39, a 16.03.2021 r. - przez 4 godz. i 33 min. w godz. 06:41-11:35, a 30.04.2021 r. – przez 4 godz. i 36. w godz. 05:20-09:56. Spółka nie okazała dokumentów pozwalających odstąpić od przestrzegania ww. norm. Dlatego ustalono kary pieniężne w wys. 4 x 100 zł. Analogicznego uchybienia dopuścił się kierowca R. S., którego dane cyfrowe z karty kierowcy wskazują, iż 12.04.2021 r. przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Prowadził pojazd przez 4 godz. i 33 min. w godz. 04:54-09:33. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kara wyniosła 100 zł. Jednakowy delikt administracyjny, w takich samych okolicznościach popełnił w imieniu spółki kierowca M. S.. Z danych cyfrowych jego karty wynika, że do zdarzenia doszło 13.04.2021 r. w godz. 07:57-12:33 (przekr. o 3 min.). GITD uznał zasadność wymierzenia spółce z tego tytułu kary w wys. 100 zł. Również kierowca J. M. w badanym okresie trzykrotnie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Z danych cyfrowych jego karty wynika, że do zdarzeń tych doszło 23.01.2021 r., kiedy prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w godz. 10:31-15:06 (przekr. o 5 min.), 5.02.2021 r., kiedy prowadził pojazd przez 4 godz. i 38 min. w godz. 08:18-13:43 (przekr. o 8 min.), oraz 5.02.2021 r., kiedy prowadził pojazd w godz. 14:20-19:10 (przekr. o 8 min. – strona nie wniosła uwag do tego naruszenia). Spółka nie okazała dokumentów pozwalających odstąpić od przestrzegania ww. norm. Stąd kary w wys. 3x100 zł. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. S. uzupełnione o zapisy z tachografu cyfrowego, gdzie kierowca posługiwał się kartą innego kierowcy - J. S. i nie rejestrował wszystkich swoich wymaganych aktywności wykazała, iż 25.01.2021 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godz. i 29 min. Prowadził pojazd przez 7 godz. i 59 min. w godz. 04:13-12:39. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Ustalono więc karę w wys. 1.400 zł. Co do stanowiska strony, iż kierowca nie przekroczył czasu jazdy, gdyż nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego, GITD uznał, że naruszenie dostatecznie udowodniono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. GITD przyjął, że i dane cyfrowe z karty kierowcy K. G. uzupełnione o zapisy z tachografu cyfrowego, wskazują, że 20.02.2021 r. posługiwał się on kartą innego kierowcy - J. S. i nie rejestrował wszystkich swoich wymaganych aktywności. Spowodowało to przekroczenie maks. czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 41 min. Prowadził pojazd przez 6 godz. i 11 min. w godz. 10:15-16:51. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającego odstąpić od przestrzegania ww. norm. Ustalono więc karę w wys. 350 zł. Organ nie podzielił stanowiska strony, która twierdzi, że kierowca nie przekroczył czasu jazdy, gdyż nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego. W ocenie GITD naruszenie dostatecznie udowodniono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Do analogicznego zdarzenia doszło 24.04.2021 r. Dane cyfrowe z karty kierowcy K. G., uzupełnione o zapisy z tachografu cyfrowego, wskazują, że posługiwał się on kartą innego kierowcy - J. S. i nie rejestrował wszystkich swoich wymaganych aktywności. W wyniku tego przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godz. i 19 min., prowadząc pojazd przez 6 godz. i 49 min. w godz. 03:09-10:17. Spółka nie okazała dokumentu pozwalającej odstąpić od przestrzegania ww. norm. Kara pieniężna wyniosła 700 zł. GITD nie dał wiary stronie, która twierdzi, iż kierowca nie przekroczył czasu jazdy, bowiem nie prowadził pojazdu z kartą nienależącą do niego. Organ powołał się na zgromadzony materiał dowodowy. Reasumując GITD uznał, że uchylenia wymagają kary pieniężne z ww. tytułu w wys. 4.400 zł. i należy nałożyć je w wys. 3.350 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, GITD powołał przepisy art. 27 i art. 34 rozporządzenia 165/2014 wskazując, że za ich naruszenie przepis lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do utd, przewiduje karę pieniężną w wys. 3.000 złotych za posługiwanie się przez kierowcę, która nie jest jego własną kartą. Dane cyfrowe z kart kierowców M. S. i J. S., tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...] oraz danych lokalizacyjnych z systemu viaTOLL ujawniły, iż kierowca M. S. 25.01.2021 r. w godz. 04:13-07:45 prowadził ww. pojazd, posługując się kartą kierowcy J. S. w trakcie wykonywania przewozu drogowego. Odnosząc się do argumentu strony, iż tego dnia od godz. 04:13 prowadził pojazd kierowca J. S., a kierowca M. S. o godz. 07:49 zalogował się do tachografu w m. K. ,gdzie przebywał podczas weekendu iastąpiła wymiana kierowców, a J. S. wrócił do bazy jako pasażer w samochodzie osobowym, GITD zważył, iż omawiane naruszenie wynika wprost z analizy danych cyfrowych. Strona nie przedstawiła zaś żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Kierowcy nie dokonali zapisów aktywności "inne prace" czy "dyspozycyjność" podczas przemieszczania się innymi pojazdami. Z danych cyfrowych z kart kierowców K. G. i J. S., tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...] oraz danych lokalizacyjnych z systemu viaTOLL wynika, iż kierowca K. G. 20.02.2021 r. w godz. 14:34-16:53 prowadził pojazd o nr rej. [...] posługując się kartą kierowcy J. S., w trakcie wykonywania przewozu drogowego. Co do zarzutu strony, iż tego dnia K. G. zakończył pracę i opuścił pojazd o godz. 14:17, w m. M. , nastąpiła zamiana kierowców, a J. S. podjechał do ustalonego miejsca zamiany kierowców w celu zjechania pojazdem na bazę i nie dokonał wpisu manualnego na karcie w celu udokumentowania innej pracy w wymiarze 2,5h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców, GITD uznał, iż naruszenie to wynika wprost z analizy danych cyfrowych. Strona nie przedstawiła zaś żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Kierowcy nie dokonali zapisów aktywności "inne prace" czy "dyspozycyjność" podczas przemieszczania się innymi pojazdami. Z danych cyfrowych z kart kierowców K. G. i J. S., tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...] oraz danych lokalizacyjnych z systemu viaTOLL wynika z kolei, iż kierowca K. G. 24.04.2021 r. w godz. 06:58-10:18 prowadził pojazd o nr rej. [...] posługując się kartą kierowcy J. S., w trakcie wykonywania przewozu drogowego. GITD nie uznał zarzutu strony, iż tego dnia K. G. zakończył pracę i opuścił pojazd o godz. 06:57, a od godz. 06:58 pojazdem poruszał się J. S., który dojechał do miejsca zamiany kierowców pojazdu w m. N. celu zjazdu samochodem na bazę i nie dokonał wpisu manualnego na swojej karcie, poświadczającego o wykonywaniu innej pracy w wymiarze 3h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców. Naruszenie wynika wprost z analizy danych cyfrowych, a strona nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich tez. Kierowcy nie dokonali zapisów aktywności "inne prace" czy "dyspozycyjność" podczas przemieszczania się innymi pojazdami. Wymierzono więc kary w wys. 2x3.000 zł = 6.000 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd GITD powołał przepisy art. 71 i art. 81 Prd wskazując, że sankcją za powyższe naruszenie zgodnie z treścią lp. 9.1 zał. nr 3 do utd, jest kara pieniężna w wys. 2.000 zł za każdy pojazd. Z zebranych dowodów (dowodu rej. pojazdu, danych cyfrowych i informacji ze strony historiapojazdu.gov.pl oraz CEPiK) wynika, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...] w okresie 3-21.03.2021 r. wykonywał przewozy drogowe rzeczy bez posiadania aktualnego przeglądu technicznego. Dlatego kara wyniosła 2.000 zł. Co do argumentu strony, iż organy UE w okresie pandemii przedłużyły ważność części dokumentów transportowych, a strona miała prawo być przekonana, że nie musi wykonywać przeglądu, który uległ automatycznemu przedłużeniu, GITD zważył, iż Polska podjęła decyzję, zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/267, że nie będzie stosować przepisu art. 5 ust. 1 dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy 2014/45/UE. Strona zaś jako profesjonalny przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą z zakresu transportu drogowego nie może uchylać się od odpowiedzialności za powstałe naruszenie prawa z powodu nieznajomości właściwych przepisów. Reasumując GITD zważył, iż łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 15.400. Dodał, iż rozpoznając odwołanie uwzględnił korzystną dla strony interpretację naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 zał. nr 3 do utd. Przyjął interpretację bazującą na językowej wykładni przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach. Dlatego dokonał ponownego naliczenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.7, lp. 5.11 zał. nr 3 do utd i nałożył stosowną do ustalonego stanu faktycznego, niższą karę pieniężną. W ocenie GITD zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem WWITD zebrał i wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszelkie wymagane elementy. Zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Zdaniem GITD brak było też podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych (art. 92b i art. 92c utd). Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. Ponadto powoływanie się przez stronę na okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wymaga od przedsiębiorcy wykazania szczególnych okoliczności. Co do zaś okoliczności stanowiących przesłanki zastosowania art. 92b utd GITD wskazał, że ustawodawca nie definiuje pojęcia "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów". Koniecznym jest uwzględnienie wytycznych określonych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006. Na jego tle przyjmuje się, że podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy. Przeszkolenie kierowcy z zakresu czasu pracy, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie jest potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań. Przeprowadzenie szkolenia oraz zapoznanie się kierowcy z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca skutecznie nie egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad. Przeprowadzanie indywidualnych rozmów z kierowcami naruszającymi normy czasu prowadzenia pojazdów, jak również udzielenie im ustnych upomnień, bez zastosowania efektywnych środków dyscyplinujących, nie świadczy o upewnieniu przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Strona, jak wykazała kontrola, dopuściła się wielokrotnych naruszeń różnych przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie przewozów drogowych. Trudno więc mówić o dobrej organizacji przedsiębiorstwa, czy braku wpływu na powstanie naruszeń. W skardze skierowanej do Sądu na powyższą decyzję spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej aecyzji, tj.: 1.1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 Kpa i wyrażonych w tych przepisach zasad, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia przez organ kary za naruszenie stypizowane jako "posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą" nie nastąpiło w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, ale poprzez dowolną ocenę wyjaśnień strony i niedanie im wiary oraz odwrócenie ciężaru dowodu polegające na oczekiwaniu, że to strona udowodni, że nie popełniła naruszenia, w sytuacji gdy organ nie udowodnił żadnymi dowodami, że naruszenie zostało popełnione przez stronę, 1.2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 Kpa i wyrażonych w tych przepisach zasad poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanej decyzji polegających na ustaleniu, że kierowcy posługiwali się nieswoimi kartami kierowców, w sytuacji gdy nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego, którego z pewnością nie może stanowić ocena wiarygodności wyjaśnień strony i analiza danych okazanych danych cyfrowych, z których nie wynika, żeby kierowcy posługiwali się nieswoimi kartami, 1.3. art. 189a § 2 pkt 2 Kpa oraz art. 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie lp. 9.1 zał. nr 3 do utd, tj. wykonywanie transportu bez ważnego badania technicznego, w sytuacji gdy organ powinien rozważyć kwestię odstąpienia od nałożenia kary za ww. naruszenie, 1.4. art. 29 Kpa poprzez nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na spółkę jawną będącą tzw. ułomną osobą prawną, tj. jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, w sytuacji gdy art. 29 Kpa jednoznacznie stanowi, że stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej, a spółka jawna nie należy do żadnej z ww. kategorii podmiotów, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie: 2.1. art. 92a ust. 1 utd w zw. z lp. 6.3.3. zał. nr 3 do utd poprzez nałożenia na spółkę kary za posługiwanie się przez kierowców nieswoimi kartami kierowców, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających popełnienie tego naruszenia, a postępowanie dowodowe w jego przedmiocie nie ma charakteru chociażby poszlakowego, ale stanowi wyłącznie arbitralne ustalenie organu prowadzącego postępowanie. Mając powyższe na uwadze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów - oświadczeń kierowców w celu wykazania, że kierowcy nie posługiwali się cudzymi kartami, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W odpowiedzi GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł, jak w skardze. Zaakcentował w szczególności zarzuty związane z przebiegiem postępowania nad kompletnością materiału i szczególną oceną postępowania w zakresie naruszenia lp. 6.3.3. zał 3 do utd skutkującym możliwością wszczęcia postępowania na gruncie art. 7d utd, które może prowadzić do utraty licencji pomimo, iż sama wysokość kary nie musi stanowić zagrożenia dla bytu firmy. W pozostałym zakresie przedsiębiorca może prowadzić postępowanie naprawcze, jednak ta kara ma najdalej idące skutki dla bytu przewoźnika. Uzupełnił też skargę podnosząc zarzut pod adresem komparycji decyzji organu I instancji w zakresie nałożenia jednej kary pieniężnej za sumę poszczególnych naruszeń jako kary w istocie niefunkcjonującej w utd, a zsumowanie poszczególnych kar i nałożenie łącznej kary w ten sposób skutkuje problemem w zaskarżeniu poszczególnych naruszeń. W tym zakresie wskazał na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. II SA/Go 31/23 wydanym na gruncie ustawy o SENT. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej: Ppsa, postanowił oddalić wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów – oświadczeń kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 Ppsa), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa. Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym trybie i według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja GITD z 12 października 2022 r. nakładająca na skarżącą spółkę jako podmiot wykonujący przewóz drogowy karę pieniężną w łącznej kwocie 15.400 zł za stwierdzone w wyniku kontroli z 14 czerwca 2021 r. w siedzibie przedsiębiorstwa naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 92a 1 1, 5 i 7 utd oraz lp. 5.1.1, Ip. 5.2. lp. 5.2.3, lp. 5.4.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.6.1, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.11.1, lp. 5.11.3, lp. 6.3.3 i lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, art. 71, art. 81 i art. 82 Prd oraz art. 138 § 1 pkty 2 Kpa. Przepis art. 92a ust. 1 utd określa, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 5 utd Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym; 6) 100 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób. Wedle art. 92a ust. 7 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Co prawnie relewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy określone w powołanym art. 92a ust. 1 utd pojęcie "obowiązków lub warunków przewozu drogowego" posiada definicję legalną zawartą w art. 4 pkt 22 utd. Przepis ten określa, że "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in.: /.../ b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, /.../ h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym /.../, /.../ l) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, /.../. Wysokość kar za poszczególne naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określa zaś załącznik nr 3 do utd. I tak za: (lp.5.1.) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny – 50 zł, (lp. 5.2.) za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny – 100 zł, 2) 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – 200 zł, 3) 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – 250 zł, (lp. 5.4.) przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: 1) o czas do mniej niż 10 godzin – 250 zł, (lp. 5.5.) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny – 100 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – 200 zł, (lp. 5.6.) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny – 100 zł (lp. 5.7) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi 1-osobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny – 150 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 350 zł, (lp. 5.11.) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut – 100 zł, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut – 250 zł, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – 350 zł, (lp. 6.3.3.) posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą – 3000 zł, (lp. 9.1.) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd – 2000 zł. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował powyższe przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczącym prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd w pierwszej kolejności pragnie się jednak odnieść do najdalej idącego zarzutu skargi – zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 29 Kpa poprzez niedopuszczalne nałożenie przez GITD kary pieniężnej na spółkę jawną będącą tzw. ułomną osobą prawną, tj. jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Ewentualna trafność tego zarzutu oznaczałaby bowiem, że decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie, co oznaczałoby w świetle art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, że obarczona jest ona wadą nieważności. Z przepisów art. 92a ust. 1 i 5 utd wynika, że ustawodawca uczynił adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Biorąc pod uwagę, że do decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 92a utd stosuje się przepisy Kpa zastosowanie znajdzie przepis również odpowiednio art. 29 i nast. Kpa. I tak zgodnie z art. 29 Kpa stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. W myśl art. 30 § 1 Kpa zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu o zdolności prawnej spółki jawnej w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przesądzają przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 33 Kc osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. W myśl zaś art. 331 Kc do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Takimi przepisami są m.in. art. 8 i art. 22 § 1 Kodeksu spółek handlowych, które zdolność prawną przyznają spółkom osobowym, w tym spółce jawnej. Powyższe stanowisko znajduje ugruntowane poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 447/19 (dostępny w internetowej bazie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że spółka jawna jako tzw. ułomna osoba prawna dysponuje podmiotowością odrębną od jej wspólników, a zatem w postępowaniu administracyjnym to spółka jest adresatem praw i obowiązków. Jak wynika z brzmienia art. 8 Ksh oraz art. 22 § 1 Ksh spółka jawna (będąca spółką osobową) może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywaną, a swoje przedsiębiorstwo prowadzić pod własną firmą (podobnie NSA w wyroku z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 935/14, sygn. akt 935/14, czy wyrok WSA w Rzeszowie z 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 774/17, dostępne jak wyżej). Reasumując, skoro w niniejszej sprawie kontrola WWITD została skierowana do [...] sp.j. [...] i Wspólnicy, które to przedsiębiorstwo legitymuje się zezwoleniem GITD nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencją GITD nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, a naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego (o czym poniżej) dokonano w ramach tegoż przedsiębiorstwa, to na gruncie powołanych wyżej przepisów uprawnione było skierowanie zaskarżonej decyzji, a tym nałożenie kary pieniężnej na gruncie art. 92a ust. 1 i 5 utd do skarżącego przedsiębiorstwa będącego spółką jawną. Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 29 Kpa uznać należy więc za niezasadny. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a i art. 107 § 1 Kpa) poprzez dowolną ocenę wyjaśnień strony, niedanie im wiary i odwrócenie ciężaru dowodowego odnośnie trzech naruszeń stypizowanych jako posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, sankcjonowanych według lp. 6.3.3. zał. nr 3 do utd. Po pierwsze zważyć należy, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie – co organy I i II instancji wyjaśniły w wydanych decyzjach - zostało przeprowadzone w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli w przedsiębiorstwie, tj. jak wynika z protokołu kontroli m.in.: pliki i wydruki z danymi z tachografów cyfrowych z wył. tachografu inteligentnego, pliki i wydruki z danymi z kart kierowców, pliki i wydruki z danych z tachografów inteligentnych, dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdów – rejestr nieobecności. Do protokołu kontroli przedstawiciel skarżącej (K. O.), który się z nim zapoznał, nie wniósł zastrzeżeń, mimo, że stwierdzono w nim trzykrotne posługiwanie się przez kierowców spółki (M. S. w dniu 25.01.2021 r., K. G. w dniach 20.02.2021 r. i 24.04.2021 r.) kartą innego kierowcy – J. S., tj. delikt administracyjny określony w lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do utd. Po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych naruszeń obowiązków i warunków wykonywania przewozu drogowego, m.in. posługiwania się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, strona w omawianym zakresie złożyła wyjaśnienia, które następnie powtórzyła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała, iż: - 25.01.2021 r. od godz. 4:13 prowadził pojazd kierowca J. S., a kierowca M. S. o godz. 7:49 zalogował się do tachografu w m. K. , gdzie przebywał podczas weekendu. W tym miejscu nastąpiła wymiana kierowców, a J. S. wrócił do bazy jako pasażer w samochodzie osobowym; - 20.02.2021 r. kierowca K. G. zakończył pracę i opuścił pojazd o godz. 14:17. W m. M. nastąpiła zamiana kierowców. J. S. podjechał do ustalonego miejsca zamiany kierowców w celu zjechania pojazdem na bazę. J. S. nie dokonał wpisu manualnego na karcie w celu udokumentowania innej pracy w wymiarze 2,5 h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców i w tym zakresie należy przyznać, że brak jest takiego wpisu manualnego, który powinien być zrobiony; - 24.04.2021 r. kierowca K. G. zakończył pracę i opuścił pojazd o 06:57, od 06:58 pojazdem poruszał się J. S., który dojechał do miejsca zamiany kierowców – m. N. w celu zjazdu samochodem na bazę. J. S. nie dokonał wpisu manualnego na swojej karcie, poświadczającego o wykonywaniu innej pracy w wymiarze 3h polegającej na dojeździe do miejsca, w którym został zatrzymany pojazd i nastąpiła zamiana kierowców i w tym zakresie należy przyznać, że brak jest takiego wpisu manualnego, który powinien być zrobiony. Na poparcie tych twierdzeń spółka nie przedłożyła żadnych dowodów. Odnosząc się do twierdzeń strony organy obu instancji w wydanych decyzjach stwierdziły, że to analiza okazanych danych cyfrowych z kart kierowców M. S., K. G. i J. S., tachografów cyfrowych pojazdów o nr rej. [...] i o nr rej. [...] oraz danych lokalizacyjnych z systemu viaTOLL wykazała, że kierowcy M. S. (w dniu 25.01.2021 r.) i K. G. (w dniach 20.02.2021 r. i 24.04.2021 r.) w trakcie wykonywania przewozu drogowego prowadzili ww. pojazdy (odpowiednio) posługując się kartą innego kierowcy – J. S.. Równocześnie organy podały, że wyjaśnień strony nie można było uwzględnić ze względu okoliczność, iż powyższe naruszenia wynikają wprost z analizy danych cyfrowych, a strona (poza wyjaśnieniami) nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swego stanowiska. Dodano, że kierowcy nie dokonali zapisów aktywności "inne prace" lub "dyspozycyjność" podczas przemieszczania się innymi samochodami. W kontekście powyższego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej spółki, że decyzje organów nie opierają się na dowodach, a stanowią ocenę organu tego co zostało stwierdzone przez kontrolujących w protokole kontroli. Jak Sąd wyjaśnił, organy w uzasadnieniach swych decyzji wykazały w oparciu o jakie dowody przyjęły, że doszło do stwierdzonych naruszeń polegających na posługiwaniu się przez kierowców kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Oceny Sądu nie zmienia podjęta przez pełnomocnika spółki w skardze próba przedstawienia dowodu w postaci dokumentów – oświadczeń kierowców w celu wykazania, że nie posługiwali się oni cudzymi kartami. Na gruncie art. 106 § 3 Ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 Ppsa nie było umożliwienie ponownego, czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (por. wyrok NSA z 9.07.2019 r., sygn. I GSK 1288/18, dostępny j.w.). Podzielając ów pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie dopuścił na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2023 r. dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów, ponieważ de facto nie stanowiłyby one dowodu uzupełniającego z dokumentów, lecz główny dowód strony na okoliczność nieposługiwania się przez kierowców spółki kartami innych kierowców. Spółka w zakończonym postępowaniu administracyjnym, pomimo zapewnienia jej przez organy obu instancji możliwości składania wyjaśnień, dowodów i zgłaszania żądań, poza powołanymi wyżej oświadczeniami, nie podjęła realnych starań, by wykazać dowodowo, iż faktycznie działania jej ww. kierowców nie stanowiły niedozwolonego posługiwania się kartą kierowcy, które nie były ich własnymi kartami (lp. 6.3.3. zał. nr 3 do utd), lecz stanowiły – jak twierdzi strona - mniej dotkliwy finansowo delikt określony w lp. 6.3.8. zał. nr 3 do utd - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Z tego względu Sąd uznał, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły również, że powyższe uchybienia spółki stanowią naruszenie przepisów art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014. Przepisy te określają, że karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 1 ww. rozporządzenia zobowiązuje kierowców, by stosowali wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Skoro zaś zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. utd obowiązkami lub warunkami przewozu drogowego są m.in. obowiązki lub warunki wynikające m.in. (lit. h) z rozporządzenia nr 165/2014, to w myśl art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 165/2014 podlega karze pieniężnej za każde naruszenie. Wysokość kary pieniężnej z tego tytułu została ustalona prawidłowo (zgodnie z art. 92a ust. 7 utd) na podstawie sztywnego taryfikatora kar określonego w lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do utd ustalającego karę pieniężną na poziomie 3.000 zł za posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Sąd na marginesie zwraca uwagę, że za trzy stwierdzone odrębne naruszenia tego samego rodzaju (opisane wyżej zdarzenia z: 25.01.2021 r., 20.02.2021 r. i 24.04.2021 r.) spółka winna ponieść trzy kary pieniężne po 3 x 3.000 zł każda. GITD w zaskarżonej decyzji wymierzył z tego tytułu, jak i jednakowo organ I instancji w decyzji z 13 września 2021 r. kary w wys. 2 x 3000 zł. W tym wypadku organ odwoławczy, związany zakazem orzekania na niekorzyść strony odwołującej się (zgodnie z art. 139 Kpa) zachował się prawidłowo. Również aktualnie Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji, nie będąc związany zarzutami skargi, uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem doprowadziłoby to do wydania orzeczenia na niekorzyść strony, czego zabrania art. 134 § 2 Ppsa. Sąd nie znalazł również innych podstaw do uwzględnienia skargi. Prawidłowo GITD na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjął, co znalazło wyraz w rzetelnie sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (przytoczono wyżej), że skarżąca dopuściła się naruszeń polegających na: - pięciokrotnym przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godz. (lp. 5.1.1 zał. nr 3 do utd. w. zw. z art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: R. S. w dniach 28.01.2021 r. (godz. 04:57-16:56, przekr. o 40 min.), 29.01.2021 r. (godz. 06:52-20:48, przekr. o 30 min.), 26.02.2021 r. (godz. 04:58-16:31, przekr. o 48 min.) i 27.02.2021 r. (godz. 05:00-16:06, przekr. o 32 min.) oraz J. M. w dniu 5.02.2021 r. (godz. 08:18-19:10, przekr. o 16 min.), co skutkowało nałożeniem kar 5 x 50 zł, - pięciokrotnym przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone (lp. 5.2.1-2 zał. nr 3 do utd w zw. z art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: 1) M. C. 11.02.2021 r. (godz. 08:25-21:24, przekr. o 5 min.), 2) J. S. 8.04.2021 r. (godz. 05:02-18:55, przekr. o 15 min.), 3) Z. W. 15.02.2021 r. (godz. 06:04-18:48, przekr. o 17 min.), 4) J. P. 16.01.2021 r. (godz. 04:26-17:48, przekr. o 53 min.) i 5) M. S. 25.01.2021 r. (godz. 04:13-17:48, przekr. o 2 godz. i 22 min.), co skutkowało nałożeniem kar w wys. 4 x 100 zł i 1 x 250 zł, - siedmiokrotnym przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.4 zał nr 3 do utd w zw. z art. 4 lit. i) i j) oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: 1) J. S. w okresie 19.04.-2.05.2021 r. (90 godz. i 4 min., przekr. o 4 min.), 2) J. M. w okresie 22.02.-7.03.2021 r. (90 godz. i 30 min., przekr. o 30 min.), a w okresie 1.02.-14.02.2021 r. (90 godz. i 53 min., przekr. o 53 min.), 3) M. S. w okresie 8-21.03.2021 r. (90 godz. i 59 min., przekr. o 59 min.), 4) R. S. w okresie 25.01.-7.02.2021 r. (91 godz. i 21 min., przekr. o 1 godz. i 21 min.), 5) Z. W. w okresie 11-24.02.2021 r. (93 godz. i 19 min., przekr. o 3 godz. i 19 min.), 6) M. C. w okresie 15-28.03.2021 r. (93 godz. i 28 min., przekr. o 3 godz. i 28 min.); w tym zakresie GITD prawidłowo odpowiedział stronie, iż z uwagi na brzmienie art. 12 rozporządzenia 561/2006, który wymaga wskazywać powody odstępstwa od przepisów 6-9 na wydruku z urządzenia rejestrującego, nie może uwzględnić jako przyczyny przekroczenia czasu - konieczność dojazdu do bazy w okresie nasilenia pandemii Covid-19 w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie okazał wydruków z urządzenia rejestrującego, gdzie podane by te powodu odstępstwa; - trzykrotnym skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.5. zał. nr 3 do utd w zw. z art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: 1) K. G. 20.03.2021 r. w 24-godz. okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godz. 04:12 nie odebrał minimum 11-godz. nieprzerwanego odpoczynku – odebrał 9 godz. i 48 min (w godz. 14:02-23:50), skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 12 min.; GITD wyjaśnił przy tym, że analiza aktywności kierowcy (na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy) wskazuje na przerwanie odpoczynku "innymi pracami", a więc skrócenie odpoczynku; 2) J. M. 22.01.2021 r. w 24-godz. okresie rozl. rozpoczętym o godz. 07:24 odebrał 9 godz. i 4 min. nieprzerwanego odpoczynku (w godz. 20:03 22.01.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 56 min.; rację miał zaś GITD wskazując, że nie mógł uwzględnić wyjaśnień strony, iż kierowca zatrzymał pojazd i zakończył czynności o odpowiednim czasie w celu dokonania 11h przerwy, lecz niestety dokonał zapisu na tachografie, albowiem wynikająca z danych cyfrowych karty kierowcy aktywność kierowcy wskazuje, że przestawienie pojazdu nie miało wpływu na powstanie naruszenia, ponieważ tego dnia nie odbyłby prawidłowego odpoczynku; 3) Z. W. 12.03.2021 r. w 24h okresie rozl. rozpoczętym o godz. 06:41 odebrał 9 godz. i 2 min. nieprzerwanego odpoczynku (w godz. 17:25 12.03.2021 r. do 02:27 13.03.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 58 min.; GITD miał przy tym rację ustalając aktywność kierowcy na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy i nie uwzględniając nie popartych dowodami wyjaśnień strony, że kierowca 8.03.2021 r. zakończył pracę o 17:30, lecz ostatniego zapisu na tachografie dokonał o 19:17, nieświadomie przerywając pauzę, przez co nie został zaliczony 11h odpoczynek; - trzykrotnym niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku (lp. 5.6 zał. nr 3 do utd w zw. z art. 4 lit. f) i g) oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: Z. W. 15.01.2021 r., który o godz. 07:28 rozpoczął 24-godz. okres rozl. i zamiast odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w 2 częściach (co najmniej 3 godz. i co najmniej 9 godz.), odebrał 2. część odpoczynku w wymiarze 8 godz. i 54 min. (od godz. 22:34 15.01.2021 r. do godz. 07:28 16.01.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 6 min.: 2) R. S. 5.03.2021 r., który o godz. 06:20 rozpoczął 24-godz. okres rozl., w którym 2. część odpoczynku odebrał w wymiarze 8 godz. i 51 min. (od godz. 21:29 5.03.2021 r. do godz. 06:20 6.03.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 9 min.; 3) D. K. 8.04.2021 r., który o godz. 05:00 rozpoczął 24-godz. okres rozl., a 2. część odpoczynku odebrał w wymiarze 8 godz. i 43 min. (od godz. 20:17 8.04.2021 r. do godz. 05:00 9.04.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 17 min.; - dwukrotnym skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi 1-osobowej, jak i załogi kilkuosobowej (lp. 5.7 zał. nr 3 do utd w zw. z art. 4 lit. f) i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006) przez kierowców: R. S. 25.02.2021 r., który o godz. 04:42 rozpoczął 24-godz. okres rozl. i zamiast odebrać 9-godz. nieprzerwany odpoczynek, odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godz. i 57 min. (w godz. 19:45 25.02.2021 r. – 04:42 26.02.2021 r.), skracając go o 3 min., co skutkowało karą – zgodnie z lp. 5.7.1. zał. nr 3 do utd w wys. 150 zł; 2) K. G., który 16.03.2021 r. o godz. 06:35 rozpoczął 24-godz. okres rozl. i odebrał w jego trakcie 7 godz. i 2 min. nieprzerwanego odpoczynku (21:00 16.03.2021 r. – 04:02 17.03.2021 r.), skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 58 min. co skutkowało karą - zgodnie z lp. 5.7.2. zał. nr 3 do utd - w wys. 350 zł; - dwunastokrotnym przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 zał. nr 3 do utd w zw. z art. 4 pkt d) i art. 7 rozporządzenia nr 561/2006) kierowców: 1) Z. W., który 4-krotnie w dniach: 16.03.2021r., 26.02.2021r., 8.02.2021 r., 30.04.2021 r., przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy odpowiednio o: 3 min. (16.03.2021 r. prowadził pojazd nieprzerwanie w godz. 06:41-11:35), o 4 min. (26.02.2021 r. prowadził w godz. 05:03-09:39), o 5 min. (8.02.2021 r. prowadził w godz. 14:56-19:50), o 6 min. (30.04.2021 r. prowadził pojazd w godz. 05:20-09:56); 2) R. S., który 12.04.2021 r. przekroczył o 3 min. maks. czas wynoszący 4 i pół godz. prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy (art. 7 rozp. 561/2006) prowadząc pojazd w godz. 04:54-09:33, 3) M. S., który dwukrotnie w dniach 13.04.2021 r. i 25.01.2021 r. przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wym. przerwy odpowiednio o 3 min. (godz. 07:57-12:33 13.04.2021 r.) i o 3 godz. i 29 min. (godz. 04:13-12:39 25.01.2021 r. – posługując się kartą kierowcy J. S. – o czym wyżej), 4) J. M., który 3-krotnie w dniach: 23.01.2021 r., 5.02.2021 r. i 5.02.2021 r. przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wym. przerwy odpowiednio o: 5 min. (23.01.2021 r. prowadził w godz. 10:31-15:06), o 8 min. (5.02.2021 r. prowadził w godz. 08:18-13:43), o 8 min. (5.02.2021 r. prowadził pojazd w godz. 14:20-19:10), 5) K. G., który 2-krotnie 20.02.2021 r. i 24.04.20-21 r. przekroczył maks. czas prowadzenia pojazdu bez wym. przerwy odpowiednio: o 1 godz. i 41 min. (20.02.2021 r. prowadził pojazd w godz. 10:15-16:51 posługując się kartą kierowcy J. S. – o czym wyżej) i o 2 godz. i 19 min. (24.04.2021 r. prowadził pojazd w godz. 03:09-10:17 posługując się kartą kierowcy J. S. – o czym wyżej), - trzykrotnym posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (lp. 6.3.3. zał. nr 3 do utd w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014) – o czym Sąd wypowiedział się wyżej, - jednokrotnym wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 9.1 zał. nr 3 do utd w zw. z art. 71, art. 81 i art. 82 Prd). Odnośnie ostatniego z wymienionych naruszeń rację miały organy orzekające uznając, że na gruncie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 22 lit. l) utd oraz przepisów art. 71, art. 81 i art. 82 Prd również w okresie stanu epidemii pojazdy dopuszczone do ruchu winny były legitymować się ważnymi okresowymi badaniami technicznymi. Sąd wyjaśnia, że stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Na mocy art. 12a ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia ogłoszenia danego stanu, odnośnie obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, zawieszono jedynie wykonywanie obowiązków wynikających z art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust. 1 pkt 1 u.t.d. Obowiązki te dotyczyły kolejno: warunku zatrudnienia jako kierowcy osoby, która ukończyła szkolenie okresowe, obowiązku kierowcy co 5 lat ukończenia szkolenia okresowego do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy, obowiązku uzyskania przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wpisu do polskiego krajowego prawa jazdy określonych wymagań, poddania się przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz obowiązku przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy kierowania kierowców na szkolenia okresowe oraz badania lekarskie i psychologiczne. Równocześnie, jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2021/267 przez Polskę (Dz. Urz. UE 2021/C 76 I/22) Polska podjęła decyzję, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/267, dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy 2014/45/UE, a który przedłużał termin na wykonanie badania technicznych pojazdu o 10 miesięcy. Strona zaś jako funkcjonujący od wielu lat w branży transportowej przedsiębiorca powinna na bieżąco znać regulacje dotyczące prowadzonej przezeń działalności. Skoro więc zgromadzony materiał dowodowy ujawnił – jak ustaliły organy ITD, że należący do spółki pojazd marki [...] o nr rej. [...] w okresie 3-21.03.2021 r. wykonywał przewozy drogowe rzeczy bez posiadania aktualnego przeglądu technicznego zasadnym było nałożenie kary z tego tytułu w wys. 2.000 zł, zgodnie z lp. 9.1 zał. nr 3 do utd. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi naruszenia przez organy orzekające art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, na gruncie którego oraz na warunkach nim określonych została ustanowiona instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zważyć należy, iż zakres stosowania przepisów Działu IVa Kpa (Administracyjne kary pieniężne) wyznacza art. 189a, stanowiąc w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z powyższego jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a kpa, t. 7, w: Komentarz aktualizowany do Kpa, LEX/el. 2021). Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że oczekiwanie skarżącego co do zasadności zastosowania art. 189f § 1 kpa w rozpatrywanej sprawie nie może być uznane za usprawiedliwione, podobnie, jak i osadzony na gruncie braku zaspokojenia tego oczekiwania, zarzut naruszenia tego przepisu prawa przez jego niezastosowanie. W rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 Kpa przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f Kpa. Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c utd wynika bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa kpa reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f Kpa. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c utd w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f Kpa, albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy działu IVa Kpa nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a kpa zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. II GSK 717/21, dostępny j.w.). Z przedstawionych powodów zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 2 Kpa należało uznać za nieusprawiedliwiony. Rację miał też GITD uznając, że brak było podstaw do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorstwa – art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd. Pierwszy z wymienionych przepisów określa, że Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie zaś treścią art. 92c ust. 1 utd Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, co trafnie wskazał GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1 utd, jak i w art. 92c ust. 1 utd (por. wyrok NSA 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 3569/17, dostępny j.w.). To bowiem przedsiębiorca wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. Co równie istotne powoływanie się przez przedsiębiorcę na okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wymaga od niego wykazania szczególnych okoliczności. Przy czym ustawodawca nie definiuje pojęcia "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów". W tym zakresie powinno się posiłkować wytycznymi określonymi w art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006. Ów przepis wskazuje, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Tym samym należy uznać, że to podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy. W związku z powyższym w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że przeszkolenie kierowcy z zakresu czasu pracy, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie jest potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań, a przeprowadzenie szkolenia oraz zapoznanie się kierowcy z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca skutecznie nie egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad. Wskazywane przez przedstawiciela spółki przeprowadzanie indywidualnych rozmów z kierowcami naruszającymi normy czasu prowadzenia pojazdów, czy udzielenie im ustnych upomnień, bez zastosowania efektywnych środków dyscyplinujących, nie świadczy o upewnieniu przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Strona, jak ujawniły wyniki kontroli, dopuściła się wielokrotnych naruszeń szeregu przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie przewozów drogowych. nie sposób zatem uznać, by skarżące przedsiębiorstw było dobrze zorganizowane lub nie miało wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń. Reasumując, Sąd w działaniu organu odwoławczego nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. GITD wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczoną na ten temat argumentację należy uznać za wyczerpującą. W konsekwencji zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W toku postępowania zbadano wszelkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa), zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz rzetelnie uzasadniono stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 Kpa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę.