III SA/Po 1193/15

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Beata Sokołowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi J R na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił J wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki L, rok produkcji 2004 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sporny pojazd winien być zaklasyfikowany do pozycji Taryfy Celnej 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. W toku prowadzonego postępowania importer marki L poinformował, że sporny pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, terenowy, kategorii M1G, z nadwoziem typu kombi, 5 drzwiowy z 5 stałymi miejscami do siedzenia, wyposażonymi w pasy bezpieczeństwa. Posiadał pełne przeszklenie i nie miał przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej. W niemieckim dowodzie rejestracyjnym znajduje się zapis, że jest to limuzyna kombi. Strona na wezwanie organu wskazała, że chodzi o samochód ciężarowy posiadający 5 drzwi, przeszklone nadwozie i 2 miejsca siedzące z pasami bezpieczeństwa. Miejsca do zamontowania pasów bezpieczeństwa miały być zaspawane. Samochód miał posiadać kratę za przednim rzędem siedzeń. W dniu 24 sierpnia 2012 r. przedmiotowy samochód uległ wypadkowi drogowemu i został uszkodzony jego przód i tył. W ramach naprawy niezbędne było częściowe zdemontowanie zabudowy samochodu ciężarowego - wymontowano podłogę typu sklejka, zostały otwarte drzwi tylne prawe i lewe. Samochód sprzedano w takim stanie jako powypadkowy, niesprawny technicznie. W toku postępowania obecny właściciel pojazdu A na wezwanie organu przesłał łącznie 23 zdjęcia samochodu w stanie, w jakim zakupił go od strony (9 zdjęć) i 14 aktualnych zdjęć. A oświadczył, że od dnia zakupu nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych spornego pojazdu. Zdaniem organu z powyższych fotografii i odpowiedzi obecnego właściciela wynika, że sporny samochód ma budowę i wyposażenie samochodu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Organ zwrócił uwagę, że tylne pasy bezpieczeństwa zamontowane są w taki sam sposób jak przednie - w oryginalnych miejscach kotwiących. Informacje strony, co do zaspawanych punktów kotwiących do montażu pasów bezpieczeństwa należy więc uznać za nieprawdziwe. Przystosowanie pojazdu do przewozu 2 osób miało jedynie charakter tymczasowy, a nie stały. Jest to więc samochód z pozycji 8703 a nie z pozycji 8704. Według Naczelnika UC za główną funkcją użytkową do przewozu osób przemawiają: jednobryłowe przeszklone nadwozie typu kombi, 5 drzwi, 2 miejsca siedzące z pasami bezpieczeństwa, 2 pasy bezpieczeństwa dla 2 rzędu siedzeń zamontowane w oryginalnych miejscach kotwiących, jednolita tapicerka skórzana siedzeń, tapicerka boczna i podsufitka, jednolita wykładzina w całym wnętrzu, elektrycznie otwierane szyby, elektrycznie sterowane fotele i lusterka, klimatyzacja automatyczna, głośniki, felgi aluminiowe, poduszki powietrzne, komputer pokładowy itd., co potwierdza wydruk z programu[...] z dnia [...]r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że obowiązek podatkowy powstał [...]r., a podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowiła kwota [...] zł (wartość samochodu wynikająca z umowy kupna/sprzedaży). W odwołaniu od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, niewyczerpanie inicjatywy dowodowej, m. in. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu i z zeznań świadków (o które wnosiła strona) oraz z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy cechy spornego pojazdu klasyfikują go jako pojazd osobowy czy jako ciężarowy - art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2 i ust. 12, art. 105 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przedwczesne przyjęcie, że sporny pojazd winien być ujęty pod pozycją CN 8703. W uzasadnieniu odwołania podniesiono m. in., że nabyty wewnątrzwspólnotowo sporny samochód to samochód ciężarowy, należący do kodu CN 8704. Zdaniem strony pojazd przedstawiony na zdjęciach znacząco różni się od tego sprowadzonego do Polski. Organ oparł się na zdjęciach - słabej jakości, choć powinien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe. Niezbędne było w szczególności przeprowadzenie oględzin samochodu. Organ nie powinien też pomijać zapisów w dowodzie rejestracyjnym czy zaświadczeniu o badaniu technicznym. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że konstrukcja pojazdu umożliwiała przewóz 5 osób. Przystosowanie samochodu do przewozu 2 osób ma jedynie charakter tymczasowy. Z informacji importera marki L wynika, że sporny pojazd został wyprodukowany jako pojazd osobowy, terenowy, kategorii M1G, z nadwoziem typu kombi, 5 drzwiowy z 5 stałymi miejscami do siedzenia, wyposażonymi w pasy bezpieczeństwa. Pojazd posiadał pełne przeszklenie i nie miał przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej. W ocenie importera pojazd był wyprodukowany konstrukcyjnie jako osobowy. Jest to zatem samochód osobowy z kodu CN 8703, objęty obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. Okoliczności te wynikają ponadto ze zdjęć pojazdu przesłanych do organu przez jego aktualnego właściciela. Zgodnie z wyceną z [...] samochód ten wyposażony został m.in. w: airbag 4 sztuki, dzieloną kanapę w 2 rzędach siedzeń, elektryczne podnoszenie szyb, felgi aluminiowe, klimatyzację automatyczną, skrzynię automatyczną, zamek centralny, kierownicę wielofunkcyjną. W ocenie organu II instancji organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe. Naczelnik UC postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. odmówił przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania świadków D R i P S oraz z dokonania oględzin pojazdu. Strona nie wnosiła natomiast o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dlatego organ nie wydał w tym zakresie postanowienia. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zasadnie stwierdził organ I instancji, że okoliczności faktyczne, na które mieli zeznawać wnioskowani przez stronę świadkowie zostały już wystarczającego udowodnione innymi dowodami i dokumentami - m.in. pismem od producenta, informacjami z systemu [...], wyjaśnieniami samej strony i zdjęciami otrzymanymi przez obecnego właściciela pojazdu. Fotografie pojazdu ukazują szczegółowo jego budowę oraz cechy pozwalające na identyfikację samochodu. Z tego względu zbędne było również przeprowadzanie dowodu z oględzin pojazdu. Nie doszło wobec tego do naruszenia przepisów art. 180 i następne Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dały wiarę dokumentacji fotograficznej przekazanej przez A. Organ odwoławczy wskazał też, że postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów zostało doręczone stronie wraz z decyzją organu I instancji, ale nie naruszało to procesowych praw strony. J mógł je bowiem zaskarżyć wraz z odwołaniem od powyższej decyzji. W skardze na decyzję organu II instancji strona, reprezentowana jak dotychczas przez adwokata zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie przepisów: art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, niewyczerpanie inicjatywy dowodowej, m. in. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu i z zeznań świadków (o które wnosiła strona) oraz dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy cechy spornego pojazdu klasyfikują go jako pojazd osobowy czy jako ciężarowy, a ponadto poprzez bezkrytyczne danie wiary oświadczeniom A. S i bezzasadne odmówienie dania wiary oświadczeniom J R co do konstrukcji pojazdu, jego wyposażenia, funkcji użytkowych i ogólnego wyglądu w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu (bez uwzględnienia tego, że A. S widział pojazd dopiero po jego wypadku z dnia 24 sierpnia 2012 roku, czyli po uprzednim wymontowaniu elementów zabudowy oraz samochodu dla celów postępowania likwidacyjnego oraz poprzez pominięcie okoliczności, że naprawa powypadkowa pojazdu musiała mieć szeroki zakres niewykluczający ingerencji w cechy konstrukcyjne. - art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium przedmiotowego postępowania podatkowego, albowiem nie mogła ona ustosunkować się do postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów, gdyż zostało ono doręczone stronie wraz z decyzją organu I instancji w dniu 7 lipca 2015 r. - art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2 i ust. 12, art. 105 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przedwczesne przyjęcie, że sporny pojazd winien być zakwalifikowany do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że samochód został sprowadzony jako ciężarowy, należący do kodu CN 8704. Należało ustalić te okoliczności poprzez przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, czego jednak zaniechano. Chodziło w szczególności o dokonanie oględzin samochodu oraz o przesłuchanie wnioskowanych świadków. Sporny samochód posiadał tylko 2 miejsca siedzące. Bez znaczenia jest to, że pojazd został wyprodukowany pierwotnie jako osobowy. Był on zarejestrowany jako pojazd ciężarowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze, akcentując brak oględzin pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Dokonując kontroli skarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sprawy wszczętej z urzędu i rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją było określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, wskazanego wyżej samochodu m-ki L, od którego, jak ustaliły organy, nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono podatku akcyzowego. Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej. Według skarżącego nabyty przez niego wewnątrzwspólnotowo pojazd był samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go podatkiem akcyzowym. Winien on być klasyfikowany do kodu 8704. W momencie sprowadzenia na teren Polski sporny samochód miał homologację samochodu ciężarowego i jako taki był zarejestrowany w Niemczech. Strona wskazała przede wszystkim na: brak tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa (miejsca do montażu pasów miały być zaspawane), kratę stalową za pierwszym rzędem siedzeń, wymontowane klamki wewnętrzne w drzwiach tylnych, okna od środkowego słupka zabudowane czarną pleksą. Na wstępie podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tj. Dz.U. 2014r., poz. 752 ze zm.) samochody osobowe to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne objęte pozycją 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. O uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy, w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się zatem własną definicją samochodu osobowego i nakazuje stosowanie klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym. W związku z powyższym, zasadnie organ podatkowy dokonał klasyfikacji zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl zaś reguły I ORINS klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Trzeba przy tym zauważyć, że w procesie klasyfikacji towaru w pierwszej kolejności, stosownie do reguły 1 ORINS należy ustalić, czy dany towar (tutaj pojazd) zgodny jest z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów określonego kodu, a dopiero wówczas, gdy procedura przewidziana tą regułą nie doprowadzi do ustalenia właściwego kodu, organ celny powinien stosować reguły kolejne. Kolejne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej mogą być zatem stosowane tylko wtedy, gdy klasyfikacja danego produktu nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z brzmienia pozycji 8703 wynika więc, że o klasyfikacji samochodu do tej pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób (główna funkcja użytkowa). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie cech konstrukcyjnych (ogólnego wyglądu i wyposażenia samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu, pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których tym samym organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu. Według tych Wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane, jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Jak wskazano wyżej istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do klasyfikacji samochodu L rocznik 2004 do odpowiedniej pozycji Nomenklatury Scalonej, w tym w szczególności do istotnego z punktu widzenia pozycji 8703 zasadniczego przeznaczenia samochodu - do przewozu osób jako funkcji dominującej. W opinii Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że sporny samochód winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. W toku postępowania Sp. z o.o. poinformował Naczelnika UC, że samochód ten został wyprodukowany jako pojazd osobowy, terenowy, kategorii M1G, z nadwoziem typu kombi, 5 drzwiowy z 5 stałymi miejscami do siedzenia, wyposażonymi w pasy bezpieczeństwa. Posiadał pełne przeszklenie i nie miał przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej. Aktualny właściciel A S przesłał na wezwanie organu łącznie 23 zdjęcia przedmiotowego pojazdu na okoliczność stanu, w jakim zakupił go od strony oraz jego obecnego wyglądu (k. 43-47, 71-77). Z materiału fotograficznego wynika m.in. przeszklone nadwozie pojazdu i zamontowana krata za pierwszym rzędem siedzeń. A S oświadczył też, że od dnia zakupu nie dokonywał zmian konstrukcyjnych spornego pojazdu (k.70-70 v akt adm.). Jak prawidłowo stwierdziły organy z powyższych zdjęć wynika ponadto, że w spornym samochodzie są stałe miejsca kotwiące, zamontowane przez producenta, dla tylnych siedzeń. Niezasadna była zatem teza strony skarżącej, że w samochodzie brak było miejsc kotwiących zamontowanych przez producenta dla tylnych siedzeń. Fabryczne punkty kotwiące miejsca siedzące i pasy bezpieczeństwa wytworzone przez producenta pojazdu już na etapie jego produkcji umożliwiają natomiast zainstalowanie siedzisk i systemu zabezpieczenia - w niniejszej sprawie dla 5 miejsc. Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut strony, że powyższy materiał zdjęciowy nie przedstawia przedmiotowego pojazdu. Jak bowiem zasadnie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, są one wystarczająco czytelne i wynikają z nich dane identyfikujące sporny samochód. Trudno zatem uznać, że nowy właściciel wykonał w istocie zdjęcia innego samochodu, działając w złej wierze, czy przez pomyłkę. Organy obu instancji prawidłowo więc ustaliły, że sporny pojazd ma budowę i wyposażenie samochodu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, posiada przeszklone nadwozie typu kombi, 5 drzwi, 2 miejsca siedzące z pasami bezpieczeństwa, 2 pasy bezpieczeństwa dla 2 rzędu siedzeń zamontowane w oryginalnych miejscach kotwiących, jednolitą tapicerkę skórzaną siedzeń, tapicerkę boczną i podsufitkę, jednolitą wykładzinę w całym wnętrzu. Okoliczności te dotyczące konstrukcji i wyposażenia samochodu potwierdza ponadto wycena z dnia [...] r. z systemu [...]. Wynika z niej, że sporny samochód został fabrycznie w wersji standardowej wyposażony m.in. w: airbag 4 sztuki, dzieloną kanapę w 2 rzędach siedzeń, elektryczne podnoszenie szyb, felgi aluminiowe, klimatyzację automatyczną, skrzynię automatyczną, zamek centralny, kierownicę wielofunkcyjną, głośniki. Jest to więc samochód osobowy ( CN 8703 ), objęty obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. Zmiany dokonywane w tym pojeździe nie miały stałego charakteru. Główną funkcją użytkową samochodu jest zatem przewóz osób. W opinii Sądu organy prawidłowo przyjęły, że cechy przedmiotowego pojazdu, jego wygląd i wyposażenie, świadczą o zasadniczym przeznaczeniu tego samochodu do przewozu osób, z funkcją dodatkową przewozu towarów. Nie zmienia tego fakt zainstalowania kraty i zdemontowania tylnych siedzeń w samochodzie, albowiem czynności tego rodzaju nie oznaczają trwałej przebudowy pojazdu i naruszenia jego podstawowej konstrukcji, służącej przede wszystkim do przewozu osób, a nie towarów. Są to przy tym zmiany odwracalne w tym sensie, że krata może być usunięta a zdemontowane siedzenia mogą być na nowo zamontowane. Zaznaczyć należy, że organy podatkowe uwzględniły przy dokonywaniu klasyfikacji spornego pojazdu całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącego (dotyczące m.in. rejestracji pojazdu), przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski, dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu, odmienne, aniżeli domagała się strona. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa dokumenty rejestracyjne czy homologacyjne danego pojazdu nie mają charakteru wiążącego dla organów podatkowych przy dokonywaniu przez nich klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organy, w sposób nie naruszający prawa, oceniły też zaświadczenie dotyczące homologacji pojazdu jako ciężarowego, wydane przez niemieckiego rzeczoznawcę w dniu 7 grudnia 201 Or. Ponieważ zasadnicze znaczenie ma klasyfikacja pojazdu, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, to homologacja pojazdu, a nawet jego rejestracja jako samochodu ciężarowego nie przesądza o klasyfikacji do pozycji CN 8704. Prawidłowo organy podkreśliły, że kryteria, na podstawie których następuje wydanie świadectwa homologacji różnią się od kryteriów ustanowionych dla celów poboru akcyzy. Zasadnie również organy przyjęły, w granicach swobodnej oceny dowodów, że dokumenty zebrane w niniejszym postępowaniu, są wystarczające do dokonania prawidłowej klasyfikacji przedmiotowego samochodu. Z tego powodu należało przyjąć, że organy obu instancji dokonały wyczerpujących ustaleń faktycznych w oparciu o prawidłowo zebrane dowody. Organ I instancji postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. odmówił przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania D R i PS oraz z dokonania oględzin pojazdu, szeroko uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie (k. 92-93 v akt adm.). Organ I instancji stwierdził prawidłowo, że okoliczności faktyczne na które mieli zeznawać wnioskowani przez stronę świadkowie zostały już wystarczającego udowodnione innymi dowodami i dokumentami - w tym dokumentami rejestracyjnymi pojazdu, pismem od Głównego Importera, wyjaśnieniami samej strony, informacjami z systemu [...] oraz wyjaśnieniami i materiałem zdjęciowym przekazanym przez obecnego właściciela pojazdu. Sąd zgadza się z organami, że przesłuchanie świadków D R i P S potwierdziłoby jedynie informacje uzyskane przez organ już wcześniej od samego J R i nie wniosłoby nic nowego do sprawy. Wskazać trzeba, że organ I instancji dążył do przeprowadzenia dowodu z oględzin pojazdu, ale okazało się to niemożliwe, gdyż sporny samochód był niesprawny technicznie i nie mógł poruszać się samodzielnie po drodze. Zdjęcia pojazdu otrzymane przez A S ukazują jednak bardzo szczegółowo jego budowę oraz cechy pozwalające na jego jednoznaczną identyfikację (zdjęcia wskazują numer rejestracyjny pojazdu i jego numer VIN). Z tego względu zbędne okazało się więc również ostatecznie przeprowadzanie dowodu z oględzin przedmiotowego pojazdu. Oświadczenie A S koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zebranym przez organ, a zwłaszcza z informacjami uzyskanymi od x (pismo z [...]r.) i wyceną z sytemu[...] . Organy na podstawie informacji uzyskanej od strony prawidłowo przyjęły, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 7 grudnia 201 Or. i obliczyły prawidłowo kwotę należnego podatku akcyzowego, przyjmując za podstawę opodatkowania wartość samochodu wynikającą z umowy. Nie było również konieczności przeprowadzania odrębnego dowodu z opinii biegłego, albowiem, w ocenie Sądu, organy dokonały wyczerpujących i jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie stanu i wyposażenia spornego pojazdu oraz jego przeznaczenia w dacie powstania obowiązku podatkowego. Dla dokonania tych ustaleń faktycznych nie były potrzebne dodatkowe wiadomości specjalne w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej. Postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów z dnia 23 czerwca 2015 r. zostało wprawdzie doręczone stronie wraz z decyzją organu I instancji w dniu 7 lipca 2015 r. (k. 100 akt), ale nie naruszało to procesowych praw skarżącego. Od tego postanowienia w myśl art. 237 Ordynacji podatkowej nie przysługiwało bowiem stronie odrębne zażalenie. Strona mogła je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co zresztą uczyniła, a organ II instancji odniósł się do powyższej kwestii. Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności wskazanych w skardze przepisów art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę wcześniejsze wywody nie można też uznać zasadności zarzutu dotyczącego niezapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i oceny dowodów, mając na względzie zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie godząc tym samym w zasadę swobodnej oceny dowodów a swoje stanowisko przedstawiły wyczerpująco w uzasadnieniach decyzji, wskazując także zastosowane przepisy prawa materialnego, które również nie zostały naruszone. W tym stanie rzeczy, skoro skarżona decyzja i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.