III SA/Po 1196/12

Sygn. akt III SA/Po 1196//12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi U. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 roku nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2010 rok I. oddala skargę, II. przyznaje radcy prawnemu W. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20,- (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. W dniu 15 października 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją o nr [...] przyznał U. L. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu wskazano, iż U. L. w dniu 21 kwietnia 2010 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, jednakże podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2010. Powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej oraz o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. U. L. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła w nim, iż dotychczasowe kontrole nie podważały wiarygodności jej wniosków i na ich podstawie przyznawano dopłaty bez zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., o nr [...] Dyrektor ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż powierzchnia PEG działki [...] mogła zostać wyznaczona niepoprawnie. W związku z powyższym nakazano organowi I instancji ustalenie, czy część deklarowanej działki położona za rowem po jej wschodniej stronie jest użytkowana rolniczo i czy na tej części działki został również wysiany poplon. W dniu 21 marca 2011 roku pracownicy Biura Powiatowego ARiMR dokonali weryfikacji spornych działek w terenie. Z protokołu wynikało, iż powierzchnia deklarowana działki rolnej A/A1 to 4 ha, a powierzchnia stwierdzona to 3,59 ha. Do protokołu załączono szkic graficzny oraz wykonano zdjęcia. W dniu 21 kwietnia 2011 Z. L. (mąż skarżącej) oraz F. K. złożyli w Biurze Powiatowym pismo, w którym zarzucili pracownikom organu, iż odmówiono im zapoznania się z aktami sprawy i nie mogli się z nimi zaznajomić. W odpowiedzi na powyższe skierowano do w/w pismo, w którym Kierownik Biura Powiatowego wyjaśnił, iż wgląd do akt ma wyłącznie strona postępowania. Sama U. L. nie zgłosiła do ewidencji producentów żadnego pełnomocnika, który byłby umocowany do jej reprezentowania, a mąż Z. L. pomimo, iż pozostaje z nią w związku małżeńskim nie jest stroną postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., o nr [...] przyznano U. L. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu wskazano, iż w gospodarstwie rolnym U. L. przeprowadzono kontrole na miejscu przy pomocy urządzenia GPS. Ustalono w jej trakcie, iż powierzchnia stwierdzona wynosi 3,59 ha, a pomiar ten potwierdzono dokumentacją fotograficzną .Ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła w pakiecie plon międzyścierniskowy 10,28 % kwota, jaka ma być przyznana w danym roku zostaje pomniejszona o kwotę przypadającą na dwukrotną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej F. K. podniósł, iż kontrola w gospodarstwie odbyła się bez udziału producenta rolnego, a jemu jako pełnomocnikowi nie przekazano protokołu raportu ani go z nim nie zaznajomiono. Podkreślił, iż pomimo podjęcia przez U. L. próby ugodowego rozwiązania konfliktu, organy nadal niezasadnie pomniejszają powierzchnię spornej działki. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko odwołującego, iż w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę, którą należy dołączyć do wniosku o wpis do ewidencji producentów. W konsekwencji organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie mąż U. L. bezzasadnie pozbawiony został prawa do zapoznania z aktami, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji. W dniu 2 lutego 2012 r. pełnomocnik Skarżącej F. K. zapoznał się z materiałami sprawy. Wniósł także o otrzymanie raportu z weryfikacji w terenie. W dniu 6 lutego 2012 r. w/w złożył pisemne wyjaśnienia. Zwrócił w nich uwagę, iż raport z kontroli w terenie sporządzono nieprawidłowo. Zatwierdzony bowiem został przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, zanim został ostatecznie wypełniony. Niezasadnie jego zdaniem pomniejszono działkę rolną A /A1 o pas przydrożny. Organy miały wiedzę o powierzchni 3.59 ha już w lutym 2011, a pomimo tego zwlekały celowo z poinformowaniem stron o tym fakcie. W dniu [...] lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją o nr [...] przyznał U. L. płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości. Organ powołując się na wyniki kontroli w terenie z dnia 21 marca 2012 roku wykazał, iż stwierdzona powierzchnia działki rolnej A/A1 wynosi 3,59 ha, a nie jak we wniosku 4,40 ha. W zakresie prawidłowości samego raportu organ wyjaśnił, iż 8 marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zatwierdził raport z weryfikacji w terenie w związku z podtrzymaniem deklaracji we wniosku, ale jedynie w sekcji dotyczącej danych deklarowanych we wniosku na 2010 rok, czyli w kolumnach 1-5, które uzupełnia pracownik Biura Powiatowego jeszcze przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu. Dopiero po tej kontroli uzupełniane są kolumny 6-15 jako wynik przeprowadzonej inspekcji. Przesunięcie, o którym wspomniał F. K. w piśmie uzupełniającym ujawniono także w wyniku tej kontroli. Na obszarze pasa przydrożnego nie mogła być wysiana roślina stanowiąca plon międzyścierniskowy. Podkreślono w decyzji, iż organy nie miały obowiązku zapowiadania o kontroli. Odwołanie od powyższej decyzji złożył F. K. Zakwestionował ustalenia organów odnośnie działki [...], podkreślił iż do tej pory nie weryfikowano powierzchni tej działki, dopłaty przyznawano również w oparciu o istniejące ortofotomapy. A jeśli nawet były to decyzje błędne to rolnik nie może ponosić skutków zaniedbań ze strony organów. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] września 2012r o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślono w uzasadnieniu, iż to beneficjent winien deklarując we wniosku działki rolne podawać faktyczne powierzchnie przez niego użytkowane. Skoro dane nie są zgodne, to do wyjaśnienia sprawy przyczynić się może m.in. weryfikacja gruntów w terenie. Stwierdzony na miejscu stan faktyczny został określony w raporcie i dokumentacji fotograficznej. Potwierdzeniem wykonania określonego pomiaru jest "ślad" wykonany na wydruku ortofotomapy po wykonaniu wszystkich pomiarów. Wykonane fotografie oznaczono numerami od 1 do 6. Wyjaśniono w uzasadnieniu zastosowaną tolerancję pomiarów oraz wskazano przyrządy, którymi posługiwano się w trakcie kontroli. Wyjaśniono podstawy prawne zastosowanych obniżek oraz sposób kompensacji powierzchni. U. L. skorzystała z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzuciła organom, iż materiał dowodowy potraktowały wybiórczo z niekorzyścią dla Skarżącej. Zarzuciła także brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, tak w zakresie stanu faktycznego, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 28 lutego 2013 pełnomocnik Skarżącej złożył w sprawie dodatkowe pismo procesowe. Zawarł w nim wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów –raportu czynności kontrolnych zleconych dnia 29 lutego 2012r i raportu czynności kontrolnych zleconych dnia 3 października 2012. Dowody te służyć miały wykazaniu niekonsekwencji organów w powiadamianiu Skarżącego o terminach kontroli. Pełnomocnik zobowiązał także organ do przedłożenia dowodu zawiadomienia Skarżącej o terminie weryfikacji w terenie przeprowadzonej 21 marca 2011 r., dokumentacji fotograficznej i graficznej sporządzonej w ramach weryfikacji w terenie z dnia 21 marca 2011r. będącej podstawą sporządzenia raportu. Dalej dowodził, iż organy nie powiadamiając strony o zamiarze i terminie kontroli dopuściły się naruszeń procesowych skutkujących koniecznością wznowienia postępowania. Powyższe oparł o treść art. 30a pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007- O płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w brzmieniu sprzed 15 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja w sprawie przyznania producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Płatność rolnośrodowiskowa uregulowana została przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007r. - O wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007 Nr 64, poz. 427) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r – w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 Nr 33,poz. 262 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych wynosi co najmniej 1 ha, rolnik ten realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe i spełnia warunki przyznania płatności w ramach określonych pakietów lub wariantów określone w rozporządzeniu. To na rolniku spoczywa obowiązek zadeklarowania powierzchni stosownych pakietów, realizacji których się podejmuje, w sposób odpowiadający warunkom przyznania płatności. W zakresie tych warunków mieścić się będzie także prawidłowe zadeklarowanie powierzchni działek rolnych, zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. W tym też zakresie organy każdorazowo dokonywać mogą w ramach weryfikacji wniosku kontroli gospodarstwa producenta. Podstawą prawną do dokonania kontroli na miejscu jest zobowiązanie, jakie rolnik podpisuje na wniosku o przyznanie płatności oraz art. 26 i dalsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 122.2009 z dnia 30 listopada 2009r ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. 2009.316.65). Podstawą takich kontroli są także przepisy art. 30 ust. 1, 2 , 3 art. 30 a ust.1 -8 oraz art. 31 ust.1 -8 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 – O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. 2008. nr 170, poz. 1051 ze zm.)) oraz art.30 ust.1 i 2 oraz art. 31 ust.1-8 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Rozporządzenie Komisji (WE) 1122/2009 stanowi o obowiązku przeprowadzenia kontroli wniosków i określa tryb oraz zasady kontroli .Są to określone w przepisach rozporządzenia kontrole administracyjne oraz kontrole przeprowadzane na miejscu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 cyt. rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Analiza cyt. wyżej przepisów ustaw i rozporządzeń prowadzi do wniosku, iż wyłączony jest obowiązek organu powiadamiania wnioskodawcy o czasie i miejscu jej przeprowadzenia. Kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zasadą są kontrole niezapowiedziane ,a wcześniejsze powiadomienie o nich jest wyjątkiem. Zatem udział strony w czynnościach kontrolnych nie jest obowiązkowy. Nie znajduje uzasadnienia zarzut pełnomocnika Skarżącej, iż w brzmieniu przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego sprzed 15 marca 2012 r. czynności kontrolne należało przeprowadzić w obecności kontrolowanego, co w konsekwencji musi skutkować przyjęciem wadliwości przebiegu kontroli i jej skutków. Przede wszystkim, wbrew stanowisku pełnomocnika nie jest wyczerpującym badanie prawidłowości kontroli tylko w świetle tej ustawy, ale w powiązaniu z wyżej cytowanymi już przepisami. Niezależnie od powyższego dokonana przez pełnomocnika Skarżącej w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2013 r. analiza przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie jest prawidłowa. Otóż fakt, iż przepis art. 30a ust. 4 tejże ustawy zawierający zapis o obowiązku obecności kontrolowanego stracił moc dopiero w marcu 2012 roku (a więc po dacie kontroli) nie oznacza , iż obowiązek ten dotyczył tego rodzaju kontroli, o której mowa w niniejszym postępowaniu. Przepis ten był nowelizowany wielokrotnie; w dacie kontroli obowiązywała wersja dokonana zmianą z 15 marca 2010r. Stanowił on wówczas, iż czynności kontrolne, o których mowa w art.30 ust.1 pkt 3 są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji. Dalej w pkt 4 nakładał on obowiązek przeprowadzenia czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego. Jednakże przepis ten dotyczył wówczas wyłącznie kontroli zatwierdzonych przetwórców owoców miękkich lub zatwierdzonych skupujących owoce miękkie w zakresie a) zgodności prowadzonej działalności z przepisami rozporządzenia nr 1121/2009 b) spełniania warunków, o których mowa w art. 16a. Kontrola dotycząca gospodarstwa Skarżącej w żaden sposób nie donosiła się do tego rodzaju działalności. Przepis ten w ogóle nie dotyczył kontroli na miejscu, bo do takiej kontroli odnosi się wprost art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy. Już od 15 marca 2008 roku zapis art.,30a ust.1 pkt 4 nie miał zastosowania do kontroli na miejscu. Bowiem z tym dniem do ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dodano przepis art. 30a, który w ust. 1 jednoznacznie odnosił się do kontroli określonej w art. 30 ust.1 pkt 2 i art. 30 ust.1 pkt 3, a nie kontroli na miejscu określonej w ust. 1 pkt 1 tegoż przepisu. Obecność kontrolowanego wymagana ust. 4 art. 30a dotyczyła więc wyłącznie kontroli zbioru i ustalania ilości zebranych roślin energetycznych oraz zatwierdzonych przetwórców owoców miękkich lub zatwierdzonych skupujących owoce miękkie, a w dacie kontroli tj. 21 marca 2010 r. wyłącznie kontroli tego ostatniego rodzaju. Odnośnie zarzutu niepowiadomienia kontrolującego o zamiarze kontroli na miejscu rację należy przyznać organowi, iż w dacie przedmiotowej kontroli przepisy takiego obowiązku nie nakładały. W art. 31 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, znowelizowanym z dniem 15 marca 2010r określono sposób przeprowadzenia czynności kontrolnych w ramach kontroli na miejscu. W ustępie 4 wskazano, iż czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności kontrolowanego także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 27 ust.1 rozporządzenia nr 122/2009.Ten z kolei przepis stanowi, iż kontrole na miejscu mogą być zapowiadane , jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. Z obu tych przepisów wynika, iż organy nie miały obowiązku zawiadamiania o zamiarze kontroli. Sama kontrola zaś mogła być jedynie zapowiedziana bez wskazania konkretnej formy tej czynności. Żaden z tych przepisów nie nakładał obowiązku zapowiedzenia, nie precyzował też jego formy. Bez wpływu na przebieg niniejszego postępowania natomiast pozostaje okoliczność podniesiona w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2013, iż Strona była powiadamiana o kontrolach dokonywanych w kolejnych latach. Jak wyżej wskazano organ nie miał takiego obowiązku. W art. 27 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazano jedynie, iż kontrole na miejscu mogą być zapowiadane ,jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Fakt , iż organ wykonał zawiadomienie telefoniczne w trakcie innych postępowań nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Rację natomiast należy przyznać Skarżącej , iż organ miał obowiązek doręczenia raportu kontrolującemu. Bowiem w art. 31 ust. 7 ustawy – O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazano, iż w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie co do ustaleń w nim zawartych dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która go sporządziła. Z przepisu tego wynika zatem obowiązek przekazania raportu stronie, a nie tylko zapoznania z nim strony w trakcie zaznajomienia z aktami. Niewątpliwie stanowi to uchybienie procesowe, jednakże uchylenie decyzji z tego powodu jest bezcelowe, gdyż błąd ten nie miał wpływu na wynik postępowania. Bowiem jeszcze przed wydaniem decyzji poprzedzającej zaskarżoną, strona w dniu 2 lutego 2012 reprezentowana przez pełnomocnika F. K. zapoznała się z aktami sprawy, w tym również z raportem z dnia 21 marca 2011 r. Pełnomocnik oświadczył wówczas, iż uwagi do materiału dowodowego złoży w terminie późniejszym. Poprosił także o kserokopię raportu, otrzymał ją, a obiór pokwitował. W złożonych w dniu 6 lutego 2012 r. uwagach do zebranego materiału dowodowego strona zakwestionowała zarówno datę, jak i obliczenia zawarte w raporcie. Organ w decyzji I i II instancyjnej odniósł się do zgłoszonych zastrzeżeń, rozpatrując sprawę ponownie na skutek uchylenia decyzji w dniu 14 listopada 2011 r. Wobec powyższego nie sposób uznać, iż w zakresie prowadzonego postępowania, w zakresie rozpatrywanej sprawy niedoręczenie raportu miało jakikolwiek wpływ na jej wynik, skoro zgłoszone przez stronę zastrzeżenia były przedmiotem rozpoznana organów obu instancji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. wyjaśnił w sposób wyczerpujący okoliczności i daty zatwierdzenia poszczególnych części raportu z kontroli. Dopiero na etapie postępowania sądowego Strona podniosła kolejny zarzut – mianowicie nie zaznajomienia jej z dokumentacją graficzną i fotograficzną stanowiącą załącznik do protokołu. Nie sposób weryfikować tego rodzaju zarzutu dopiero w postępowaniu po wniesieniu skargi, skoro strona w postępowaniu przed organami ich nie zgłaszała. W żaden sposób nie wykazała też, iż odmówiono jej zaznajomienia z tymi dokumentami. Co istotne - dokumentacja graficzna, o której wspomina pełnomocnik Skarżącej znajduje się w aktach sprawy, które strona przeglądała przecież w dniu 2 lutego 2012 r. W aktach znajduje się też płyta ze zdjęciami, przy czym ani w oświadczeniu złożonym tuż po zaznajomieniu, ani w złożonych dnia 6 lutego 2012 r. wyjaśnieniach, ani też w odwołaniu strona nie podnosiła takich okoliczności. Dodatkowo pełnomocnik Skarżącej nie wykazał, jakie skutki dla prowadzonego postępowania miałoby nieokazanie zdjęć z kontroli, skoro strona w istocie kwestionuje same pomiary, a nie wygląd działki czy rodzaj zasiewów. Z uwag zawartych w raporcie wynika, iż lokalizacja działki rolnej na działce ewidencyjnej nastąpiła przy pomocy załącznika graficznego, którego szkic został opracowany przez producenta rolnego 10 kwietnia 2010 r. Strona znała więc treść załącznika graficznego, bo osobiście go sporządzała. Zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu musi skutkować uznaniem jako bezzasadnego stanowiska pełnomocnika Skarżącej zawartego w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2013r. odnośnie zobowiązania organu do przedłożenia dokumentów w postaci dowodu zawiadomienia Skarżącej o terminie kontroli oraz dokumentacji fotograficznej i graficznej. Skarżąca osobiście w skardze podniosła jedynie zarzuty związane z nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji i wybiórczą oceną materiału dowodowego. W ocenie Sądu decyzja sporządzona została prawidłowo i w sposób umożliwiający jej kontrolę. Zawiera argumenty i przesłanki, którymi kierował się organ wydając decyzję dlatego też zarzut naruszenia art.107 § 3 Kpa należy uznać za niezasadny. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł o oddaleniu skargi.