III SA/Po 1197/13

Dnia 07 lutego 2017 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 07 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia adwokatowi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2013 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn; postanawia przyznać adwokatowi J. K. F. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 553,50 złotych (pięćset pięćdziesiąt trzy 50/100), uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 103,50 złotych (sto trzy 50/100) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. M. K., na mocy postanowienia referendarza sądowego, zostało przyznane prawo pomocy zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Okręgowa Rada Adwokacka w P. na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata M. B. (k. 88 akt sądowych). Wskazany adwokat reprezentował skarżącego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i przyznano mu za to stosowne wynagrodzenie (k. 96 akt sądowych). Na żądanie skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka w P. dokonała zmiany osoby pełnomocnika z urzędu i w miejsce adwokata M. B. wyznaczyła adwokata T. G. (k. 106 akt sądowych). Adwokat T. G. sporządził i wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę (k. 130-132 akt sądowych). Z kolei Okręgowa Rada Adwokacka w W., w trybie art. 253 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.), na pełnomocnika skarżącego do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczyła adwokata J. K. F. (k. 149 akt sądowych). Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w imieniu skarżącego stawił się adwokat K. S. z pełnomocnictwem substytucyjnym udzielonym przez adwokata J. K. F.. Do protokołu rozprawy wpisany został wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (k. 169 akt sądowych). Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 461 ze zm.). Wartość przedmiotu zaskarżenia dla skargi kasacyjnej została określona na kwotę 1.873 zł. W konsekwencji wynagrodzenie adwokata wyznaczonego na pełnomocnika z urzędu do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało ustalić z uwzględnieniem stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. c w związku z §6 pkt 3 powołanego powyżej rozporządzenia. O przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wystąpił adwokat, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji oraz adwokat, który nie sporządził i nie wniósł kasacji. Zatem stawka minimalna wynagrodzenia odpowiadającego nakładowi pracy w niniejszej sprawie wynosi 450 zł (600 zł x 75%). Obliczoną w ten sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z §2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. W sprawie nie wystąpiły warunki dla wydania orzeczenia o zwrocie niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przyznanie wyznaczonemu adwokatowi zwrotu poniesionych przezeń wydatków wymaga ustalenia, że wydatki te były niezbędne. Ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa - art. 244 §2 P.p.s.a. Oznacza to, że pełnomocnik z urzędu nie musi zabiegać o pełnomocnictwo, a skutek umocowania jest wynikiem wydania postanowienia o przyznaniu prawa pomocy oraz podjęcia aktu wyznaczenia danej osoby na pełnomocnika z urzędu. Ewentualna opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla pełnomocnika substytucyjnego obciąża wyznaczonego adwokata, gdyż tego rodzaju wydatek wynika ze sposobu pracy, który wyznaczony adwokat uznał za dogodny dla siebie w związku z realizacją publicznoprawnego obowiązku udzielenia pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.