III SA/Po 1205/13

Dnia 2 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych – Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółka A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2010 roku postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013 r. spółka A zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że Dyrektor Izby Celnej w P. wydał 10 decyzji, mocą których wymierzył spółce należności w wysokości [...] zł. Skarżąca nie posiada lokat pieniężnych ani też środków pieniężnych umożliwiających spłatę takich należności, w tym również należności wynikających z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Łączny zysk miesięczny spółki waha się w okolicach ok. [...] PLN i zysk ten w całości będzie teraz przeznaczany na pokrycie należności publicznoprawnych wynikających otrzymanych decyzji. Skarżąca kończy spłatę kredytu długoterminowego przeznaczonego na modernizację jednego z punktów sprzedaży paliw. Inwestycja ta była niezbędna z uwagi na realizację wymogów przewidzianych przepisami prawa oraz dla utrzymania rentowności punktu sprzedaży. Konieczność jednorazowej zapłaty należności skutkować będzie całkowitym pozbawieniem spółki środków obrotowych koniecznych do zakupu towaru handlowego (paliw). Może to doprowadzić do zamknięcia stacji z powodu braku paliwa i zwolnienia wszystkich pracowników, co oznacza pozbawienie 40 rodzin środków do życia. Spółka nie ma obecnie możliwości zaciągnięcia nowych kredytów, a bieżący zakup paliw finansowany jest kredytem, którego stopień wykorzystania w chwili obecnej przekracza 90% i stale rośnie. Na potwierdzenie powyższych argumentów spółka przesłała sprawozdanie za II kwartał 2013 r. oraz umowy kredytu w rachunku bieżącym, a także umowy kredyty długoterminowego. Wstrzymanie wykonalności decyzji, w ocenie spółki, pozwoli na systematyczne wygospodarowanie środków na spłatę chociaż części należności wobec Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wynikające z zaskarżonej decyzji, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze łączną wysokość zobowiązań, do uiszczenia których spółka została zobowiązana i które objęte są skargami wniesionymi przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jak wynika z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka A wniosła 10 skarg, dotyczących należności w łącznej wysokości przekraczającej osiemset tysięcy złotych. Ich zapłata, zdaniem skarżącej, może wywołać utratę płynności finansowej spółki prowadzącą do trudności w wywiązaniu się z jej zobowiązań, a także spowodować zaległości w wypłacie wynagrodzeń dla pracowników prowadzącą w konsekwencji do zwolnienia 40 osób. W świetle powyższego należy uznać za zasadne stanowisko skarżącej, ze realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować dla niej poważne konsekwencje finansowe, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków społecznych. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.