III SA/Po 122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi X Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej określenia zobowiązanie podatkowego w podatku akcyzowym zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego, postanawia: odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy, na skutek odwołania skarżącej, decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Z kolei decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], po rozpoznaniu kolejnego wniosku skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji ostateczną decyzją z dnia [...] października 2015 r. X Sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r. skierowanym do tut. Sądu zaskarżyła ostatnio wskazaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. wnosząc o jej uchylenie. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca wskazała na brak właściwości tut. Sądu w sprawach skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2015 r., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w pkt. 1-5 tej regulacji. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, o czym stanowi już art. 58 § 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Skargę do sądu administracyjnego, o czym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W postępowaniu podatkowym – w tym także nadzwyczajnym - prowadzonym w oparciu o regulacje Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 220 § 1). W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 Ordynacji podatkowej). Zważywszy na treść art. 52 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej należy uznać, że skargę do sądu administracyjnego w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, w formie decyzji, w postępowaniu podatkowym – w tym także w jednym z trybów nadzwyczajnych - można wnieść na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania (art. 233 Ordynacji podatkowej), bowiem dopiero wówczas można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Konsekwentnie należy przyjąć, że skarga do sądu administracyjnego na decyzję pierwszoinstancyjną, z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia, jest niedopuszczalna. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca wniosła bowiem do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, która jest decyzją podjętą przez ten organ w pierwszej instancji. Na decyzję tę przysługiwało skarżącej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w P. (art. 221 Ordynacji podatkowej), o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. Skarga w tej sprawie, jako niedopuszczalna, podlega zatem odrzuceniu. Jednocześnie nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, aby w sprawie tej zaszła przesłanka z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., to jest, aby złożona do tut. Sądu skarga winna podlegać odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a właśnie z taką formą działania mamy do czynienia w sprawie ze skargi strony skarżącej. Nie zmienia to jednak faktu, że skarżąca spółka nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących od tej decyzji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.