III SA/Po 1225/16

Dnia 28 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B., C. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę kasacyjną C. K. Sygn. akt III SA/Po [...] UZASADNIENIE Stosownie do art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokacko–radcowskiego, który oznacza, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona, tj. napisana i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Wskazany przymus adwokacko–radcowski ma charakter nieusuwalny. Oznacza to, że uchybienie wymogowi sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, nie może zostać usunięte w dalszym toku postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy wniesiona przez C. K. w dniu 14 lutego 2017 r. skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r. o odrzuceniu złożonej przez nią skargi– pomimo prawidłowego pouczenia doręczonego w dniu 19 stycznia 2017 r. o konieczności jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego, została sporządzona przez nią osobiście. Tym samym skarga kasacyjna zawiera brak, którego nie można usunąć w trybie przewidzianym art. 49 § 1 p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia