III SA/Po 1240/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zasadność wniosku powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach: z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie wymierza mu organ podatkowy, a z drugiej strony jego możliwości finansowych. Według strony, wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków finansowych i społecznych. Razem z żoną skarżący ma na utrzymaniu troje dzieci: dwoje studiujących, trzecie zaś posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, na skutek niedotlenienia podczas porodu, pod stałą opieką lekarza neurologa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 328/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność wystąpienia takich przesłanek sąd bada zasadniczo w oparciu o przedstawione we wniosku okoliczności. Oznacza to, iż na stronie skarżącej spoczywa wskazanie we wniosku okoliczności uwiarygodniających niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania u skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności wynika, że wraz z żoną ma na utrzymaniu troje dzieci: przy czym jedno z nim posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, na skutek niedotlenienia podczas porodu i pozostaje ono pod stałą opieką lekarza neurologa. Z akt sprawy wynika również, że skarżący został zwolniony z pracy z dniem [...] listopada 2012 r. i utrzymuje się z zasiłku opiekuńczego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem. Z doświadczenia życiowego wynika, że koszy leczenia oraz rehabilitacji osób niepełnosprawnych są znaczne. Mając na względzie, że wysokość kwoty orzeczonej w zaskarżonej decyzji jest znaczna, Sąd stwierdził, że przymusowa zapłata tej należności mogłaby skutkować dla skarżącego i jego rodziny koniecznością zaprzestania leczenia niepełnosprawnego syna i w konsekwencji dalszym pogorszeniem jego stanu zdrowia. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wnioskodawca uprawdopodobnił w niniejszym przypadku zaistnienie przesłanek udzielenia mu ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.