III SA/Po 1252/16

Dnia 4 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 września 2016 r nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2016 roku, nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 4.669,- (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt dziewięć) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 30.12.2013r. [...] (dalej również: "skarżący") złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia o zajęcie pasa drogowego ul. [...] ([...]m2) pod nośnik reklamowy na okres od dnia 01.01.2014r. do dnia 30.04.2014r. Dnia 31.12.2013r. Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, działający w imieniu Prezydenta Miasta Poznania wydał decyzję znak: [...], którą zezwolił [...] na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...], droga powiatowa, [...], działka nr [...], ark. [...], obręb [...] o powierzchni łącznej [...] m2 na okres od dnia 01.01.2014r. do dnia 30.04.2014r. i wymierzenia z tego tytułu opłaty w wysokości: [...]zł (słownie: cztery tysiące trzysta dwadzieścia złotych). Decyzja ta została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18.03.2014r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w celu ustalenia przebiegu pasa drogowego. Pismem z dnia 30.04.2014r. [...] złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia o zajęcie pasa drogowego ul. [...] przy rondzie (36m2) pod nośnik reklamowy na okres od dnia 01.05.2014r. do dnia 30.08.2014r. Dnia 30.07.2014r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu przeprowadzili oględziny miejsca ustawienia przedmiotowego nośnika reklamowego, tj. pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu. Ustalono wówczas, że reklama jest umiejscowiona w ww. pasie drogowym. Pismem z dnia 29.08.2014r. [...]złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia o zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu pod nośnik reklamowy na okres od dnia 31.08.2014r. do dnia 31.12.2014r. Pismem z dnia 31.12.2014r. [...]złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia o zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu pod nośnik reklamowy na okres od dnia 01.01.2015r. do dnia 31.03.2015r. Dnia 04.02.2015r. Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, działający w imieniu Prezydenta Miasta Poznania wydał decyzję nr [...]w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...] w Poznaniu, droga powiatowa, dzielnica [...], dokładna lokalizacja dz. nr [...], ark. [...], obręb [...], o powierzchni łącznej [...] m2 za okres od dnia 01.01.2014r. do 31.03.2015r. i wymierzenia tego tytułu opłaty w wysokości: 16.380,00zł. Decyzja ta została uchylona w całości decyzją SKO z dnia 16.04.2015r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 31.12.2014r. [...]złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia o zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu pod nośnik reklamowy na okres od dnia 01.04.2015r. do dnia 31.08.2015r. Pismem z dnia 14.07.2015r. [...] wskazał, że nie kwestionuje obliczeń geodety (powierzchni reklamy), w związku z tym nie ma potrzeby powtarzania tego dowodu. W dniu 28.08.2015r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek strony o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu ([...]m2). W toku postępowania administracyjnego do akt załączono pomiar sytuacyjny reklamy, oznaczony na mapie w skali 1:500 oraz szkicu sytuacyjnym, sporządzony przez uprawnionego geodetę. Wskazano na nim, iż powierzchnia reklamowa na działce nr [...] (przedmiotowy pas drogowy) wynosi [...]m2 bez ramy, natomiast powierzchnia reklamowa na działce nr [...] (pas drogowy) z ramą wynosi: [...]m2. W dniu 26.11.2015r. organ I instancji przeprowadził kontrolę posadowienia reklamy w pasie drogowym ul. [...]. W czynnościach tych uczestniczyli przedstawiciele organu, [...] - geodeta, [...]- właściciel reklamy oraz jego pełnomocnik - [...]. Stwierdzono wówczas zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu o pow. zajęcia [...]m2 bez ramy i z ramą : [...]m2. Pełnomocnik strony wskazał, że reklama znajduje się w całości poza pasem drogowym. W czasie kontroli wykonano dokumentację fotograficzną. W dniu 30.12.2015r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek strony z dnia 30.12.2015r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] o pow. [...]m2 przez reklamę na okres od dnia 01.01.2016r. do dnia 31.03.2016r. Dnia 31.03.2016r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek strony z dnia 31.03.2016r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] przez reklamę na okres od dnia 01.04.2016r. do dnia 31.06.2016r. W dniu 6.06.2016r. Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, działający w imieniu Prezydenta Miasta Poznania wydał decyzję nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...], droga powiatowa, dzielnica Nowe Miasto, dokładna lokalizacja ul. [...], dz. nr [...], ark. [...], obręb [...], o powierzchni łącznej [...]m2 za okres od dnia 01.01.2014r. do 31.06.2016r. (po rozpatrzeniu wniosków z dnia: 30.12.2013r., 30.04.2014r., 29.08.2014r., 31.12,2014r., 30.03.2015r., 28.08.2015r., 30.12.2015r. i 31.03.2016r.) i wymierzenia tego tytułu opłaty w wysokości: 35.046,16zł (słownie: trzydzieści pięć tysięcy czterdzieści sześć złotych szesnaście groszy). Odwołanie z dnia 01.07.2016r. w terminie ustawowym złożył [...]- reprezentowany przez adwokata. Skarżący wskazał między innymi, iż zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie: art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa oraz art. 81 Kpa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu pod reklamę w stosunku do nośnika reklamowego, znajdującego się poza pasem drogowym ul. [...] w Poznaniu, art. 4 pkt 1 oraz art. 34 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż pojęciem "pasa drogowego" objęta jest cała działka, której użytkowanie w wypisie z rejestru gruntów zostało określone jako "droga" oraz art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez ustalenie na podstawie nieaktualnego orzecznictwa sadów administracyjnych, że powierzchnia reklamy winna być mierzona wraz z ramą w sytuacji, gdy zgodnie z najnowszym orzecznictwem WSA w Poznaniu powierzchnia reklamy winna być liczona według powierzchni plakatu, ponieważ sama konstrukcja nie stanowi reklamy. Decyzją z dnia 22.09.2016r., znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 06.06.2016r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że Rada Miasta Poznania uchwałą Nr XLV/469/IV/2004 z dnia 25.05.2004r. (§ 1 pkt 3 i § 4 ) ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego, przewidując dla drogi powiatowej jaką jest ul. [...], stawkę 1,00zł za 1m2/1 dzień. Opłata zatem została wyliczona wg następującego wzoru: powierzchnia zajęcia tj. [...]m2 x ilość dni tj. [...] x stawka opłaty za m2 za dzień, tj. 1,00 = 35.048,16 zł. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji prawidłowo wyznaczył pas drogowy ul. [...] w Poznaniu, a w aktach sprawy znajdują się dokumenty ten fakt potwierdzające z zaznaczonym pasem drogowym oraz zdjęcia przedmiotowego nośnika reklamowego. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom odwołującego w aktach sprawy znajduje się mapa zasadnicza w skali 1:500, sporządzona przez uprawnionego geodetę, z której wynika, iż reklama będąca przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego znajduje się na działce nr 7/16, która stanowi pas drogowy ul. [...] w Poznaniu. Fakt ten można także potwierdzić analizując szkice sytuacyjne sporządzonego przez geodetę. Nadto geodeta wskazał, że powierzchnia reklamowa na działce nr [...] (przedmiotowy pas drogowy) wynosi [...]m2 bez ramy, natomiast powierzchnia reklamowa na działce nr [...] (pas drogowy) z ramą wynosi: [...]m2. W takiej sytuacji zarzut braku ustalenia przebiegu pasa drogowego organ uznał za bezzasadny. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.06.2000r., OPK 3/00, (opubl. Orzecznictwo NSA rok 2001, Nr 1, poz. 12) "drogą lub pasem drogowym jest wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu" (art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych). Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych "reklama to umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, 443 i 774), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późn. zm.)". Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z wyrokiem z dnia 06.02.2013r., sygn. akt III SA/Po 1124/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "W świetle definicji reklamy wynikającej z art. 4 pkt 23 u.d.p., należy uznać, że "obudowa" planszy reklamowej jest częścią składową reklamy jako jej element konstrukcyjny". W ocenie organu odwoławczego Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu prawidłowo uznał, iż w niniejszym postępowaniu opłata winna być naliczona za plakat z ramą (powierzchnia zajęcia: [...]m2), a przedmiotowa reklama znajduje się częściowo w pasie drogowym ul. [...] i za taką powierzchnię została naliczona opłata. [...] pismem z dnia 23 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 września 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy [...]w Poznaniu pod reklamę w stosunku do reklamy znajdującej się poza pasem drogowym ulicy [...] w Poznaniu, nieustalenie przebiegu pasa drogowego, ewentualnej powierzchni reklamy zajmującej pas drogowy oraz ewentualnej kolizji tablicy reklamowej z pasem drogowym w sposób nie budzący wątpliwości i wszystko to na podstawie niekompletnego oraz wewnętrznie sprzecznego materiału dowodowego, 2. art. 4 pkt 1 oraz art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż pojęciem "pasa drogowego" objęta jest cała działka, której użytkowanie w wypisie z rejestru gruntów zostało określone jako "droga", 3. art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez ustalenie na podstawie nieaktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, że powierzchnia reklamy winna być mierzona wraz z ramą w sytuacji, gdy zgodnie z najnowszym orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - powierzchnia reklamy winna być liczona według powierzchni plakatu, ponieważ sama konstrukcja nie stanowi reklamy. Skarżący wskazał, że organ administracji nie ustalił przebiegu pasa drogowego ulicy [...] w Poznaniu i położenia nośnika reklamowego względem linii pasa drogowego w sposób nie budzący wątpliwości oraz błędnie przeanalizował zebrany materiał dowodowy. Skarżący wskazał, że szkic załączony do akt sprawy pozbawiony jest skali, a tablica reklamowa przedstawiona jest na nim w nieproporcjonalnych rozmiarach. Skarżący podniósł, że w celu wykazania granic pasa drogowego niezbędne jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu, a nie granic działki ewidencyjnej. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających na ustalenia linii granicznej pasa drogowego oraz stwierdzenia ewentualnej granicy pomiędzy posadowieniem tablicy reklamowej, a linią pasa drogowego, a opinia [...] jest bezwartościowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał wyraźnie w wyroku z dnia 12 grudnia 2007r., iż brak jednoznacznego ustalenia przebiegu pasa drogowego stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2007r., Sygn. akt: III SA/Kr 705/07, LEX nr 340445). Ponadto skarżący wskazał, że jak wskazuje WSA w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z 25.20.2012 r. o sygnaturze III SA/Po 269/12 (sprawa dotyczyła również zezwoleń na zajęcie pasa drogowego) - definicja pasa drogowego nie odwołuje się w żaden sposób do zapisów rejestru gruntów i dlatego też zapisy rejestru nie mogą być podstawą ustalenia przynależności danej nieruchomości do pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając przedmiotowe rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy. Tylko bowiem pełne ustalenie całokształtu okoliczności sprawy umożliwia dokonanie prawidłowej i całościowej oceny zachowania strony. Brak wszechstronnego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy powoduje, że ocena trafności rozstrzygnięcia staje się niemożliwa do dokonania. Nie znając wszystkich faktów, Sąd nie posiada bowiem przesłanek umożliwiających ocenę poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460). Zarząd Dróg Miejskich w decyzji z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...]wydał skarżącemu zezwolenie na umieszczenie reklamy w pasie drogowym ulicy [...] droga Powiatowa, dzielnica [...], dokładna lokalizacja dz. nr [...], ark. [...], obręb [...], o powierzchni [...]m2 na okres od 1.01.2014 r. do 30.06.2016 r. Z tytułu umieszczenia w pasie drogowym reklamy organ ustalił skarżącemu opłatę w wysokości 35.048,16 zł. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl ustępu 3 ww. przepisu za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie z art. 40 ust. 6 ww. ustawy opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 11 ww. ustawy). W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zgodnie z pkt 2 tego artykułu, drogą jest natomiast budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno – użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Przytoczone definicje potwierdzają również tezę, że droga i pas drogowy nie są pojęciami tożsamymi, gdyż droga stanowi budowlę, zaś pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Należy dalej zauważyć, że stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych "drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi". Treść art. 4 ustawy o drogach publicznych świadczy o tym, że akt ten dotyczy wszystkich rodzajów dróg, a nie tylko publicznych. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy nie ustaliły i nie wskazały w uzasadnieniu decyzji, jaki jest konkretnie przebieg linii granicznych pasa drogowego ul. [...], w szczególności obszaru przy działce nr [...], ark. [...], obręb [...]. Okoliczności te nie zostały w toku postępowania wyjaśnione. Powyższe stwierdzone uchybienie organów jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad postępowania dowodowego (art. 7, art. 75, art. 77 § 1 kpa) oraz zasady praworządności (art. 6 kpa) i zasady pogłębiania zaufania do organów administracji (art. 8 kpa). Na podstawie zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w tym sporządzonych przez organ fotografii nie można z całą pewnością ustalić, czy i jaka część reklamy znajduje się w przestrzeni pasa drogowego. Powyższe oznacza, że w sprawie niniejszej nie zostały dostatecznie wyjaśnione okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla oceny faktu zajęcia pasa drogowego i w konsekwencji zastosowania sankcji, co stanowi naruszenie powołanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. Tutejszy Sąd nie znając pełnych i wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego, został pozbawiony przez organ możliwości zweryfikowania poprawności konkluzji wywiedzionej w skarżonej decyzji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wobec braku rzetelnego materiału dowodowego dostatecznie dokumentującego dokładną lokalizację obszaru pasa drogowego, stwierdzenie zajęcia pasa drogowego i wymierzenie z tego tytułu sankcji administracyjnej było co najmniej przedwczesne. To bowiem na organach administracji spoczywał zgodnie z art. 7 i 77 kpa obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę faktów mających znaczenie dla sprawy, przedstawienie zebranych dowodów i ich ocena w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Należy podkreślić, że ma to szczególne znaczenie, gdy tak jak w niniejszym przypadku sprawa dotyczy ustalania opłaty dla strony. Na marginesie Sąd wskazuje, że organy błędnie wskazały, że pełnomocnik strony potwierdził na kontroli w dniu 26.11.2015 r. zajęcie pasa drogowego reklamą o pow. 36 i 38,43 m2 z ramą. Jest to ustalenie błędne, ponieważ pełnomocnik strony wskazał w przedmiotowym protokole, że w jego opinii cała powierzchnia reklamy znajduje się poza pasem drogowym. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do ustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i precyzyjnego określenia na dokumencie geodezyjnym obszaru pasa drogowego przy ul. [...]w okolicy działki nr [...], ark. [...], obręb [...] wraz z umiejscowieniem w tym obszarze powierzchni zajmowanej przez przedmiotową reklamę. W związku z powyższym, uznając że skarżone rozstrzygnięcie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Natomiast o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.