III SA/Po 1257/21

Dnia 27 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2022 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] lipca 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc listopad 2020r. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 3 P. K. 29 stycznia 2021 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. dla płatników w określonych branżach wskazując, że nie może złożyć wniosku elektronicznie, gdyż pomyłkowo nadano mu PKD 55.10.Z (hotele i podobne obiekty zakwaterowania) zamiast 56.10.A (restauracje), a stosownej korekty w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dokonano w grudniu 2020 r. Decyzją z 8 lutego 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. , wskazując na art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19", w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.), dalej: "u.s.u.s.", odmówił wnioskodawcy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. z uwagi na niezłożenie wniosku w formie dokumentu elektronicznego (art. 31zp ust. 1 i 4 ustawy). Pismem z 17 lutego 2021 r. P. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 8 lutego 2021 r. W dniu 24 marca 2021 r. P. K. złożył, tym razem elektronicznie, kolejny wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. dla płatników w określonych branżach podając, że na dzień 30 września 2020 r. prowadził przeważającą działalność według kodu PKD 56.10.A. Decyzją z 29 marca 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy COVID-19 w zw. z art. 83 ust. 1 u.s.u.s. odmówił wnioskodawcy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r. z uwagi na to, że wnioskodawca nie prowadził na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności, która uprawnia do zwolnienia. Jak wskazano w decyzji, z rejestru CEIDG wynika, że na dzień 30 września 2020 r. prowadził on działalność pod kodem PKD 55.10.Z, który nie jest zgodny z podanym we wniosku kodem 56.10.A. Decyzję doręczono stronie 13 kwietnia 2021 r. Decyzją z 28 kwietnia 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "k.p.a.", umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wyżej wskazaną decyzją z 8 lutego 2021 r., z uwagi na wydanie wskazanej wyżej decyzji z 29 marca 2021 r. o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za listopad 2020 r. P. K. 31 maja 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję z 28 kwietnia 2021 r., w której zakwestionował ww. decyzję podnosząc, że działalność gastronomiczną prowadzi od 11 maja 1992 r., pomyłkowo nadano jej PKD 55.10.Z (hotele i podobne obiekty zakwaterowania) zamiast 56.10.A (restauracje), a stosownej korekty w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dokonano w styczniu 2021 r. Sprawa ze skargi na decyzję z 28 kwietnia 2021 r. została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Po 1174/21. Decyzją z 7 lipca 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 uchylił w całości decyzje ZUS z 8 lutego 2021 r. o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za listopad 2020 r.;z 29 marca 2021 r. o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za listopad 2020 r.; z 28 kwietnia 2021 r. o umorzeniu postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonego wyżej wskazaną decyzją z 8 lutego 2021 r.; oraz rozstrzygnął sprawę co do istoty i zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 orzekł o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za listopad 2020 r. W uzasadnieniu decyzji z 7 lipca 2021 r. organ wskazał, że w obrocie prawnym istnieje więcej niż jedna decyzja w przedmiocie zwolnienia strony od obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r., stąd w ramach autokontroli dokonanej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. zachodzi podstawa do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji z 8 lutego 2021 r., 29 marca 2021 r. i 28 kwietnia 2021 r., o czym orzeczono w pkt 1 i 2 decyzji z 7 lipca 2021 r. Ponadto, zachodzi podstawa do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty, o czym orzeczono w pkt 3 decyzji z 7 lipca 2021 r. Zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 płatnikowi składek prowadzącemu na dzień 30 września 2020 r. działalność oznaczoną według PKD kodem m. in. 56.10.A przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczeni społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych za ten okres, jeżeli był zgłoszony, jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Na dzień 30 września 2020 r. strona nie zgłosiła działalności gospodarczej w przeważającym zakresie z kodem PPKD uprawniającym do zwolnienia. W rejestrze CEIDG ustalono, że strona zgłosiła prowadzenie działalności z kodem 55.10.Z, a podmioty prowadzące działalność z takim kodem nie zostały wymienione wśród podmiotów uprawnionych do zwolnienia. P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od decyzji z dnia 7 lipca 2021 r., odmawiającej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za listopad 2020 r. W uzasadnieniu skargi wskazując, że działalność gastronomiczną prowadzi od 11 maja 1992 r., pomyłkowo nadano jej PKD 55.10.Z (hotele i podobne obiekty zakwaterowania) zamiast 56.10.A (restauracje), a stosownej korekty w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dokonano w styczniu 2021 r. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2022 r. Sąd postanowił sprawy o sygn. akt III SA/Po 1174/21 i III SA/Po 1257/21 połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika ze skargi wniesionej do Sądu oraz wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 27 maja 2022 r. zaskarżony w niniejszej sprawie jest jedynie pkt 3 decyzji z 7 lipca 2021 r., w którym na podstawie art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 Zakład Ubezpieczeń Społecznych orzekł o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za listopad 2020 r., gdyż, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, na dzień 30 września 2020 r. strona nie zgłosiła działalności gospodarczej w przeważającym zakresie z kodem PPKD uprawniającym do zwolnienia, a w rejestrze CEIDG ustalono, że strona zgłosiła prowadzenie działalności z kodem 55.10.Z, a podmioty prowadzące działalność z takim kodem nie zostały wymienione wśród podmiotów uprawnionych do zwolnienia. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola, według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja z 7 lipca 2021 r. w zakresie pkt 3 została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (w ramach jej pkt 3). Podstawą materialnoprawną ( pkt 3 ) zaskarżonej decyzji jest art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 stanowiący, że płatnikowi składek prowadzącemu, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, m. in. 56.10.A, przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Z brzmienia art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 wynika, że ustawodawca zdecydował się przyznać wsparcie finansowe w zapłacie składek przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą wybranych rodzajów (branż). Omawiana ulga przysługuje przedsiębiorcom rzeczywiście prowadzącym określoną działalność. W analizowanym przepisie jest bowiem mowa o "płatniku składek prowadzącym działalność". Wśród wymienionych w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 przesłanek nie uregulowano obowiązku legitymowania się przez wnioskodawcę odpowiednim wpisem w rejestrze REGON. Z kolei zgodnie z art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 31zo ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Ustawodawca zdecydował się tym samym na wprowadzenie środka dowodowego o charakterze formalnym, za pomocą którego ma nastąpić ustalenie przez organ rzeczywistego zakresu prowadzonej działalności ("oceny spełnienia warunku dokonuje się na podstawie"). Polska Klasyfikacja Działalności została unormowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 ze zm.), wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 443 ze zm.), dalej: "u.s.p.". W załączniku do tej ustawy - "Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji (pkt 7) wskazuje się, że "przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana". Z kolei w art. 42 ust. 3 pkt 4 u.s.p. wskazano, że wpisowi do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ustawy o CEIDG zadaniem CEIDG jest: 1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi; 2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie; 3) udostępnianie informacji o zakresie i terminie zmian we wpisach do CEIDG oraz w informacjach i danych udostępnianych w CEIDG, a także o wprowadzającym te zmiany podmiocie; 4) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego; 5) udostępnianie informacji o ustanowionym pełnomocniku lub prokurencie, w tym o zakresie udzielonego pełnomocnictwa lub o rodzaju i sposobie wykonywania prokury. W ocenie Sądu, zarówno wpis do REGON, jak i do CEIDG należy traktować, jako pewnego rodzaju domniemanie, które można obalić stosownymi dowodami wskazującymi na to, jaka faktyczna działalność jest prowadzona. Zauważyć należy, że zwolnienie przewidziane w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 wraz innymi zwolnieniami przewidzianymi w tej ustawie zalicza się do pakietu aktów prawnych nazywanych powszechnie "Tarczą Antykryzysową". Regulacje wchodzące w skład tego pakietu opierają się pięciu filarach: ochronie miejsc pracy i bezpieczeństwu pracowników, finansowaniu przedsiębiorców, ochronie zdrowia, wzmocnieniu systemu finansowego, inwestycjach publicznych. Tarcza Antykryzysowa (w tym Tarcza 6.0) ma na celu ustabilizowanie polskiej gospodarki, a także stworzenie jej impulsu inwestycyjnego, a przepisy pomocowe mają na celu m. in. łagodzenie społeczno-gospodarczych skutków związanych z występowaniem epidemii przez udzielanie różnego rodzaju wsparcia materialnego wielu podmiotom, w tym przedsiębiorcom. Pakiet ten pozostaje w istotnym związku z wprowadzonymi przez władze publiczne daleko idącymi ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej i możliwości zarobkowania. Sama ustawa o COVID-19 przewidziała różnego rodzaju wsparcia, począwszy od świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, przez ponowne świadczenia postojowe, dotacje na pokrycie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, aż wreszcie zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych. Wskazane instrumenty wsparcia państwa mają na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami epidemii COVID-19. W kontekście celów i całego systemu wsparcia w okresie epidemii COVID-19 należy uznać, że narzędzie, jakim jest klasyfikacja statystyczna PKD, może być wykorzystywane w systemie organizowania pomocy dla przedsiębiorców poszkodowanych pandemią, ale nie może być samoistną przesłanką jej przyznawania. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela prezentowane na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, zgodnie z którym odwołanie do klasyfikacji PKD w art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 - w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za listopad 2020 r. - ma charakter domniemania prawnego zakładającego, że widniejący w systemach ewidencyjnych lub statystycznych kod PKD "przeważającej działalności" przedsiębiorcy odpowiada stanowi rzeczywistemu (por.: orzecznictwo wymienione w wyroku WSA w Poznaniu z 20 października 2021 r., III SA/Po 769/21; orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie to można obalić stosownymi dowodami wskazującymi na to, jaka faktyczna działalność jest prowadzona. Należy mieć przy tym na względzie cel regulacji zawartej w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, którym jest wsparcie uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19. Wsparcie to powinno zatem zostać udzielone tym przedsiębiorcom, którzy faktycznie na dzień 30 września 2020 r. prowadzili jako przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem wymienionym w tym przepisie. Sama zatem treść rejestru REGON ani CEIDG nie może przesądzać o przeważającej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. W ocenie Sądu, powołany art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 zawiera rozwiązanie proceduralne mające na celu usprawnienie procesu przyznawania przez ZUS wsparcia przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym określony rodzaj działalności, ale nie stanowi on istotnej modyfikacji procesu dowodowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym, wynikającym z k.p.a. Wymieniony w tym przepisie środek dowodowy nie ma charakteru niewzruszalnego (niepodważalnego). Jego treść i odwołanie się do przepisów k.p.a. oznacza, że należy ono do kategorii domniemań wzruszalnych. Dane pozyskiwane przez ZUS w trybie określonym w art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 mają charakter urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i są dla organu wiążące, lecz przepisy ustawy COVID-19 nie wyłączyły stosowania w tym postępowaniu art. 76 § 3 k.p.a., zgodnie z którym dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu. Oznacza to, że przedsiębiorca prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą odpowiadającą treści kodów PKD wymienionych w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 jako przeważającą (ten warunek ulgi ma charakter materialnoprawny i nie podlega modyfikacji), może przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, a więc odnośnie środka dowodowego określonego w art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19, tj. danych pozyskanych przez ZUS z rejestru podmiotów REGON i podważyć w sposób niebudzący wątpliwości aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON odnośnie stanu faktycznego, w jakim się znajduje. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem, a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej statuowaną w art. 7 k.p.a. Nie zależy ona od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez prawodawcę jako domniemanie prawne mające na celu uproszczenie postępowania ulgowego (sens domniemania polega na istnieniu dużego stopnia prawdopodobieństwa, że w razie stwierdzenia faktu wskazanego w przesłance domniemania prawdziwy jest fakt określony we wniosku domniemania). Inicjatywa dowodowa w tej kwestii należy do strony, która złożyła wniosek, inicjując postępowanie administracyjne. Jednakże ZUS przed wydaniem decyzji niekorzystnej dla strony nie powinien był pomijać dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a. Powinien był przed wydaniem decyzji powiadomić stronę o konieczności wskazania przesłanek, które nie zostały spełnione lub wykazane, czyniąc zadość zasadzie informowania (art. 9 k.p.a.). Takiego działania organu zabrakło w kontrolowanej sprawie. Powyższe skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisów tych wynikał obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Obowiązek ten winien zostać zrealizowany poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W prowadzonym postępowaniu organ winien dopuścić jako dowody w sprawie wszystko, co może się przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. ZUS powyższym zasadom uchybił, co mogło doprowadzić do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a w rezultacie wydania negatywnej dla strony decyzji. Co najmniej zatem przedwcześnie przyjęto, że skarżący podlega wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o zwolnienie, bez odniesienia się do przedstawionych argumentów. Co należy również podkreślić w kontrolowanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie dotyczącej tożsamej problematyki stwierdził, że ZUS dopuścił się naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sprawie konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek, w szczególności czy działalność prowadzona przez skarżącego jest objęta kodem PKD uprawniającym do skorzystania z prawa do omawianego zwolnienia w dacie wskazanej przez ustawodawcę. Takie pominięcie wyżej wskazanych przepisów w postępowaniu administracyjnym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob.: wyrok NSA z 26 stycznia 2022 r. o sygn. akt I GSK 1157/21 aprobujący stanowisko WSA w Gorzowie Wlkp. z 15 czerwca 2021 r. o sygn. akt II SA/Go 447/21). W ocenie Sądu pkt 3 zaskarżonej decyzji wydano z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię (art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19), jak i z naruszeniem przepisów postępowania (art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy COVID-19, będących podstawą prawną pkt 3 zaskarżonej decyzji. Ponadto organ przeprowadzi postępowanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony skarżącej. Organ wyczerpująco zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy, aby w rezultacie powtórnie ocenić spełnienie przez skarżącego przesłanek przedmiotowego zwolnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c orzekł, jak w sentencji wyroku.