III SA/Po 1260/16

Dnia 3 marca 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Pismem z dnia 18 listopada 2016 roku M. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który na wezwanie sądu został przedłożony na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie. W rozpoznawanej sprawie M. L. wniósł skargę, która w zakresie ponoszenia kosztów sądowych, powinna być traktowana tak jak skarga na decyzję w przedmiocie ubezpieczeń społecznych zgodnie z uchwałą NSA z 23 maja 2016 roku, sygn. akt II GPS 2/15. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez M. L. (obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych) należy zatem uwzględnić, że w świetle przepisu art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Strona nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie. Nie ciąży bowiem na niej obowiązek poniesienia kosztów sądowych. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne i podlega ono umorzeniu w myśl art. 249a P.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 249a oraz art. 239 pkt 1 lit e, a także w związku z art. 249a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.