III SA/Po 1267/15

Dnia 20 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") w [...] ustalił M. T. (dalej: "strona", "producent rolny") kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W dniu [...] sierpnia 2013 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Dnia [...] sierpnia 2013 r Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P., postanowieniem nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności doręczona została skutecznie w dniu 18 lipca 2013 r., a zatem odwołanie winno być wniesione do dnia 1 sierpnia 2013 r. Tymczasem środek odwoławczy wpłynął do organu dopiero 8 sierpnia 2013 r. Od powyższego postanowienia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podniesiono w niej zarzut naruszenia art. 15, art. 43, art. 129, art. 134, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1427/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę producenta rolnego. Sąd jako prawidłowe ocenił działania organu administracji, w tym przyjęcie, że decyzja doręczona została prawidłowo, na okoliczność którą organ nie był zobowiązany przeprowadzić dodatkowych czynności dowodowych. Po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, producent rolny dnia [...] sierpnia 2014 r. złożył - wraz z uzupełnionym odwołaniem - wniosek o przywrócenie tego terminu, w którym podniósł, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Strona podała, że decyzja odebrana została przez synową w okresie wzmożonych prac w gospodarstwie rolnym, w trakcie których często nie wraca on na noc do swojego mieszkania. Naturalnym jest więc, że dojście decyzji do adresata nastąpiło później, to jest dnia 29 lipca 2013 r. Strona na skutek zaniedbania synowej nie mogła zapoznać się z treścią decyzji przed tym dniem, nie wnosząc w terminie odwołania bez swojej winy. W dniu [...] października 2014 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. wydał postanowienie nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że okoliczności podane przez stronę jako uzasadniające opóźnienie w złożeniu środka odwoławczego nie skutkują przyjęciem, że nastąpiły nadzwyczajne okoliczności umożliwiające przywrócenie terminu. Wskazano w decyzji, że zaniedbanie osoby, która podjęła się dostarczenia pisma nie może być uznane za usprawiedliwioną przeszkodę do dokonania czynności w wyznaczonym terminie. Na skutek skargi, w której strona podniosła zarzut naruszenia art. 15, art. 7, art. 77 Kpa oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1843/14, uchylił postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu Sąd, przywołując treść art. 58 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, podniósł, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika, czy w ocenie organu odmowa przywrócenia terminu była następstwem uznania, że strona nie dochowała 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ani też, czy uznano, że strona wraz z wnioskiem złożyła odwołanie. Zdaniem Sądu organ dokonał także błędnej oceny przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu, bowiem ocena ta nie może polegać jedynie na przywołaniu linii orzeczniczej sądów administracyjnych bez odniesienia się do konkretnych okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę. Niewystarczające są również argumenty polegające na założeniu skuteczności doręczenia. Jak podkreślił Sąd art. 43 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego zawiera wzruszalne domniemanie, że odbierający przesyłkę przekazał ją adresatowi w tej samej dacie, w której odebrał przesyłkę. Strona może zatem wykazywać, że domownik nie przekazał jej przesyłki lub przekazał ją w innej dacie niż data odbioru. Jeżeli przekazanie przesyłki w innej dacie nie jest przez adresat zawinione, okoliczność taka może uzasadniać przywrócenie terminu do dokonania czynności. Ocena taka bądź odmowa podważenia zawartego w tym przepisie domniemania, winny być jednak poprzedzone pełną analizą ze strony organ prowadzącego postępowanie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie naruszyło art. 58 § 1, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. odmówił producentowi rolnemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ ARiMR podał, że w sprawie spełnione zostały dwie z przesłanek do przywrócenia terminu. Producent rolny złożył wniosek o przywrócenie terminu oraz dopełnił tej czynności, dla której termin był ustanowiony. W ocenie organu nie została jednak spełniona przesłanka złożenia rzeczonej prośby w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Strona powzięła wiedzę o tym uchybieniu z postanowienia Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. nr [...], doręczonego dnia [...] października 2014 r. Termin na złożenie wniosku minął zatem dnia [...] października 2014 r. W tym względzie organ ARiMR nie zgodził się także z twierdzeniem strony, że złożenie skargi na postanowienie o uchybieniu terminu uniemożliwiało jednoczesne złożenie prośby o jego przywrócenie. Tym samym, organ ARiMR nie zgodził się z twierdzeniem strony jakoby wiedzę o uchybieniu terminu powzięła dopiero z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1427/13. Ponadto, zdaniem organu ARiMR, producent rolny nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Brak winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu, jak wskazał organ, ma miejsce jedynie wówczas, gdy zainteresowany działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego. Przywrócenie terminu w związku z jego uchybieniem nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Organ ARiMR podkreślił, że decyzja w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności została skutecznie doręczona domownikowi adresata, który składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podjął się oddania przesyłki adresatowi. Nie zasługuje w konsekwencji na uwzględnienie zarzut, że doręczyciel winien był pouczyć synową strony o obowiązku przekazania pisma adresatowi. Nie sposób także, w ocenie organu ARiMR, uznać za uzasadnioną argumentację, zgodnie z którą zaniedbanie synowej, która nie przekazała producentowi rolnemu korespondencji bezpośrednio po jej odbiorze, ma skutkować przywróceniem terminu. Nie może tego usprawiedliwiać fakt cięży i opieki nad dwójką dzieci. Odnosząc się z kolei do twierdzenia, że doręczenie nastąpiło w okresie wzmożonych prac polowych w gospodarstwie, podczas których strona rzekomo często nie wracała na noc, organ podał, że nie sposób przyjąć, że strona nie wracała na noc przez 11 dni, podczas gdy większość zadeklarowanych do płatności gruntów znajduje się w gminie, w której wnioskodawca zamieszkuje (w odległości 7 km). Organ zwrócił także uwagę na to, że w odwołaniu strona wskazała, iż przestała prowadzić gospodarstwo rolne, które przejął jej syn, co przeczy powyższej argumentacji. Zdaniem organu w tych okolicznościach brak podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z zeznań wnioskodawcy, synowej oraz syna R. T. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu producent rolny, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił organowi ARiMR naruszenie art. 15, art. 58 § 2, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Motywując podniesione zarzuty skarżący podał, że organ błędnie przyjął, iż wniesienie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło z uchybieniem przewidzianego do tego 7-dniowego terminu, skoro zdaniem organu termin ten minął dnia [...] października 2014 r., a skarżący wniósł o przywrócenie terminu w dniu [...] sierpnia 2014 r. Skarżący podkreślił także, że o uchybieniu terminu dowiedział się przy ogłoszeniu wyroku tut. Sądu z dnia 6 sierpnia 2014 r. i w ciągu 7 dni złożył stosowny wniosek. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że organ ARiMR pominął powołany we wniosku dowód z zeznań M. T., dowolnie stwierdzając, że argumentacja wskazana we wniosku pozwala na odmowę przywrócenia terminu bez konieczności przeprowadzenia jakichkolwiek środków dowodowych. W konsekwencji organ arbitralnie przyjął, że skarżący rzekomo często nie wracał na noc. Wbrew twierdzeniom organu skarżący nie podniósł przy tym, że przez 11 dni nie wrócił do domu, a jedynie, że często zdarza mu się nie wracać na noc. W jego ocenie wystarczy jednak, aby nie wrócił na noc w dniu doręczenia decyzji będącej przedmiotem sporu, co już podważa domniemanie z art. 43 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, że skarżący odebrał decyzję w dniu, w którym doręczono ją domownikowi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Organ ARiMR przyznał przy tym, że błędnie wskazano, iż skarżący powziął wiedzę o uchybieniu terminu z postanowienia tego organu z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia dowołania. Zdaniem organu, skarżący powziął wiedzę o tym fakcie z postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], doręczonego dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] listopada 2015 r. wydane zostało po tym jak tut. Sąd wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1843/14, uchylił uprzednio wydane w tej sprawie postanowienie organu ARiMR z dnia [...] października 2014 r. Ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w rzeczonym wyroku, wiążą zatem zarówno organ administracji publicznej, jak i tut. Sąd, przy ponownym orzekaniu w tejże sprawie (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Jak wskazane zostało w przywołanym wyroku tut. Sądu z dnia 8 lipca 2015 r. kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, która stanowi przedmiot kontrolowanego rozstrzygnięcia, uregulowana została w art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przedmiotową prośbę należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 K.p.a.). Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Przywrócenie terminu do jej złożenia jest niedopuszczalne, a w myśl art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z treści tych unormowań wynika, że przywrócenie terminu następuje jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki przewidziane w Kodeksie, a mianowicie: wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, po drugie - wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, po trzecie - musi być on wniesiony w terminie 7 dni, po czwarte - wraz z wniesieniem wniosku o jego przywrócenie należy dopełnić czynności, dla której termin był ustanowiony. Dopiero łączne spełnienie wymienionych przesłanek może dać podstawę właściwemu organowi do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Organ ARiMR w ramach kontrolowanej sprawy, mając na względzie uchybienia stwierdzone w wyroku tut. Sądu oraz wypełniając zawarte tam wskazania co do dalszego postępowania, w pierwszej kolejności dokonał oceny wypełnienia przez skarżącego wymogów formalnych z art. 58 § 2 K.p.a., jednoznacznie wskazując, iż w jego ocenie choć skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonał czynności, dla której termin ten był określony (wniósł odwołanie), to jednak nie zachował przy tym 7-dniowego terminu do wystąpienia z tymże wnioskiem. Dokonując oceny tych wymogów i przedstawiając uzasadnienie przyjętego w tym względzie stanowiska organ ten spełnił wymagania wynikające z art. 153 P.p.s.a. Odrębną kwestią jest natomiast merytoryczna ocena wyrażonego tak stanowiska. Przechodząc do tej ostatniej należy uznać, że organ ARiMR całkowicie błędnie uznał, że skoro termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] minął dnia [...] października 2014 r., to złożenie tego wniosku dnia [...] sierpnia 2014 r., nastąpiło z jego uchybieniem. Proste zestawienie przyjętych w tym względzie dat prowadzi do konieczności uznania naruszenia przez organ ARiMR art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Niezależnie o tego, nieprawidłowe jest również założenie organu ARiMR, w świetle którego bez znaczenia dla zachowania omawianego terminu z art. 58 § 2 K.p.a. pozostaje złożenie skargi na postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowo skarżący zwraca bowiem uwagę na to, że negując fakt naruszenia terminu do wniesienia odwołania, popadłby w sprzeczność występując jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. W rozpatrywanym stanie faktycznym dopiero oddalenie skargi przez tut. Sąd na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., co nastąpiło w wyroku z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1427/13, otwierało skarżącemu drogę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Zasadne jest przyjęcie, że dopiero z tym dniem skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Jak natomiast podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "datą początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w jakim strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu. Dotyczy to przypadków, kiedy strona dokonując czynności działa w subiektywnym przeświadczeniu, iż robi to w terminie" (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1664/98, LEX nr 38681). Skarżący występując z wnioskiem dnia [...] sierpnia 2014 r. dochował zatem terminu z art. 58 § 2 K.p.a., przez co organ ARiMR dopuścił się naruszenia także i tej regulacji. Wykazane powyżej naruszenia prawa procesowego pozostają jednakże bez wpływu na wynik kontrolowanej sprawy, przez co nie mogą prowadzić do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Niezależnie od powyższego prawidłowe pozostaje bowiem stanowisko Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P., zgodnie z którym skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nastąpiło bez jego winy. Przechodząc do oceny ostatniej z poruszonych kwestii należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że i w tym względzie organ ARiMR dopełnił wymogów wynikających z art. 153 P.p.s.a. Wyrażona w tym zakresie ocena organu odwołuje się do konkretnych okoliczności, które zdaniem skarżącego świadczą o braku jego winy w uchybieniu terminu do złożenia przedmiotowego odwołania i nie ogranicza się wyłącznie do argumentacji dotyczącej skuteczności doręczenia decyzji, od której odwołanie to ma być złożone. Konieczna pozostaje zatem merytoryczna ocena wynikającego stąd stanowiska organ ARiMR. Ze stanowiska tego, co zdaje się umyka już uwadze skarżącego, nie wynika natomiast, aby organ w realiach kontrolowanej sprawy, na obecnym jej etapie, przeczył temu, że faktyczne przekazanie skarżącemu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. przez dorosłego domownika (synową skarżącego), nastąpiło później niż jej odebranie przez tego domownika. Organ ARiMR nie przeczy bowiem temu, że synowa nie przekazała skarżącemu korespondencji bezpośrednio po jej odbiorze, lecz sprzeciwia się, aby okoliczności, które miały do tego doprowadzić, a które wynikają zwłaszcza z twierdzeń samego skarżącego, mogły świadczyć o braku jego winy przy uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Nie można zatem uznać za trafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z zeznań skarżącego oraz synowej. Skoro okoliczność przekazania przez synową skarżącego korespondencji zawierającej decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. w okresie późniejszym niż jej odebranie przez synową nie była przez organ ARiMR kwestionowana, to przeprowadzanie na tę okoliczność jakichkolwiek dalszych środków dowodowych jest bezzasadne. Wobec powyższego, bezsporne w ramach kontrolowanej sprawy jest to, że choć doręczenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nastąpiło - w trybie przewidzianym w art. 43 K.p.a. - dnia 18 lipca 2013 r., to skarżący faktycznie otrzymał tę decyzję dnia 29 lipca 2013 r. Wzruszenie domniemania wynikającego z art. 43 K.p.a., zgodnie z którym odbierający przesyłkę przekazuje ją adresatowi w tej samej dacie, w której odebrał przesyłkę, nie oznacza jednakże samo przez się konieczności przywrócenia terminu w świetle regulacji art. 58 § 1 K.p.a. Jak zauważył już tut. Sąd w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. przywrócenie terminu mogłoby być w takim przypadku uzasadnione, jeżeli przekazanie przesyłki w innej dacie nie byłoby przez adresata zawinione. Tymczasem w realiach kontrolowanej sprawy skarżący nie przywołuje okoliczności, które mogłyby świadczyć o braku jego zawinienia w późniejszym przekazaniu korespondencji. Nie świadczy o tym zwłaszcza okoliczność wzmożonych prac polowych w gospodarstwie, która miała spowodować to, że skarżący często nie wracał na noc do domu. Okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę dalszych rozważań co do braku winy skarżącego w późniejszym odbiorze korespondencji wyłącznie w przypadku, gdyby trwała nieprzerwanie od dnia odbioru korespondencji przez dorosłego domownika do dnia jej faktycznego odebrania przez skarżącego. Organ ARiMR prawidłowo natomiast wskazał, że nie sposób przyjąć, iż skarżący nie wracał na noc do domu przez 11 dni, podczas gdy większość zadeklarowanych do płatności gruntów znajduje się w gminie, w której on zamieszkuje (w odległości 7 km). Zresztą sam skarżący zauważa, że nie twierdzi, iż nie wracał do domu przez 11 dni, a jedynie, że często zdarza mu się nie wracać na noc. Częsta nieobecność skarżącego w domu - i to w porze nocnej - w żaden sposób nie świadczy natomiast o tym, że przekazanie przesyłki skarżącemu w innej dacie niż jej odebranie przez synową nie było przez skarżącego zawinione. W tym miejscu należy także zauważyć, że faktyczne odebranie przez skarżącego decyzji pierwszoinstancyjnej dnia 29 lipca 2013 r. nie może prowadzić do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od tej decyzji z innych jeszcze względów. Okoliczność ta nie tylko nie stanowi przeszkody niezależnej od skarżącego, do czego odnosi się argumentacja przedstawiona już powyżej, lecz nadto przeszkody, która istniałaby przez cały czas biegu terminu do złożenia odwołania. Skoro termin złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. mijał dnia 1 sierpnia 2013., to przyjmując, że skarżący decyzję tę faktycznie odebrał dnia 29 lipca 2013 r., nadal mógł skutecznie wystąpić z odwołaniem, zachowując przewidziany w tym względzie termin. Świadczy o tym zresztą dzień, na który datowane jest samo odwołanie – 1 sierpnia 2013 r. Brak jest w konsekwencji podstaw do uznania, że skarżący z powodu jakiś obiektywnych okoliczności, ze względu na późniejsze przekazanie mu decyzji przez dorosłego domownika, który ją odebrał, nie mógł zachować terminu do złożenia odwołania. W tych okolicznościach organ ARiMR prawidłowo uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nie spełnienie tej przesłanki czyniło natomiast w pełni zasadną odmowę przywrócenia tak uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.